Met Vallen  
      en Opstaan

Biografie  van  
Sjoukje Dijkstra
's lands grootste sportvrouw na Fanny Blankers-Koen

door JAN HOF

==================================================

Sjoukje Dijkstra (1942) was van haar zestiende jaar af de beste kunstrijdster van Nederland. Zij werd  zes keer Nederlands Kampioene, vijf keer Europees en drie keer Wereldkampioene en met als kroon op haar prestaties in 1964 in Innsbruck onbedreigd Olympisch kampioene, toen heel Nederland voor de televisie zat. Zij was toen na koningin Juliana de populairste vrouw van het land.
Bovendien was zij zes keer Sportvrouw van het Jaar.
Na het Olympisch succes werd zij professional en trad acht jaar in de Holiday on Ice revue op.
Jan Hof schreef 27 jaar geleden haar biografie die we nu als feuilleton publiceren.
===============================================

                 HOOFDSTUK 5  (Aflevering  (71)

“Ik bemoei me niet met de training”, laat hij weten. “Die Arnold Gerschwiler is een kei in zijn vak, een betere is er niet. Ik heb alle vertrouwen in hem.”

“Maar ik heb ze vandaag zelfs huilend van de baan zien komen, zo werden ze aangepakt”, merkt een van de journalisten op.

“Niks aan de hand. Zo’n traantje is zo opgedroogd, daar moet je doorheen kijken”, zegt Lou Dijkstra. “Natuurlijk worden de meisjes wel eens moe en krijgen ze de pest in, maar dat hoort er bij. Dat is altijd van korte duur. Gerschwiler weet wat hij doet. Hij is ervan overtuigd dat hij ze nog dichter bij de top kan brengen, maar dan moeten ze wel doen wat hij zegt. Hij is de vakman. Zolang ik van mijn dochter niet hoor dat ze ermee wil stoppen, gaat ze gewoon door. En zo’n traantje is best gezond, wie aan topsport doet moet ook wel eens kwaad zijn, kwaad op zichzelf en kwaad op een ander, ook op de trainer. Dat stimuleert, geloof me!”

Er wordt altijd met aandacht naar de dokter uit Amstelveen geluisterd. Hij heeft een stem die tot luisteren dwingt, maar bovendien voelt men aan dat hij weet waarover hij praat, niet alleen omdat hij arts is, maar ook omdat hij zelf een uitstekend sportman is geweest. Dat roept altijd nog respect op.

Het is rustig in het Nederlandse kunstrijderskamp. De strijd tegen het N.O.C. heeft de beide kemphanen wat rustiger gemaakt. Het is geen perfecte harmonie, maar vergeleken met wat het wel eens was, is het een ongedacht vredige toestand.

Onvrede is overigens een eigenschap die helemaal bij de kunstrijderij past. In Cortina met z’n Olympische koorts zijn het vooral de schaatsmoeders, die van zich doen spreken. Wie een beetje in het wereldje rondloopt kan zich geweldig vermaken over de wijze waarop de moeders van schaatsende dochters elkaar het leven zuur kunnen maken. De jaloezie viert hoogtij en er wordt met grote verbetenheid gewaakt over de belangen van het eigen kind.

Er moet veel en langdurig worden geoefend, maar er is maar een beperkt aanbod van kunstijs. Er moet dus gewoekerd worden met de ruimte en de organisatoren hebben de grootste moeite het iedereen naar de zin te maken. Dat lukt dan ook niet. Zolang de voorbereidingstijd duurt zijn er ruzies, die soms heel hoog oplopen. Het is al gauw een publiek geheim dat er vooral tussen de Amerikaanse schaatsmoeders een grenzeloze vijandigheid bestaat. Met een ijver, betere zaken waardig, houden die elkaar in de gaten en wee als ze ontdekken dat het kind van een ander betere faciliteiten heeft versierd. Dan breekt de hel los.

Sjoukje en Joan trekken zich van alle commotie om hen heen niets aan. Die vullen hun trainingsuren en trekken daarbuiten vaak met elkaar op, hetgeen ook de pers opvalt. Zo kan het Nederlandse thuisfront uit de krant vernemen hoe goed de Olympische sterretjes het wel met elkaar kunnen vinden.

 

(wordt vervolgd)