Ons verhaal voor de jeugd
Ter gelegenheid van de kerst even een onderbreking van het lopende verhaal voor de jeugd: nu het zesde deel van het kerstverhaal ’De wonderlijke kerst van vadertje Panov’, van de Russische schrijver Ljev Nikolajevitsj Tolstoj, vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland.
‘De wonderlijke kerst van Vadertje Panov’ (6)
Vadertje Panov keek naar haar; ze was bijna zijn deur voorbij, toen hij plotseling riep:
“Hallo, kom toch even binnen en warm je bij het vuur.”
Geschrokken keek de vrouw op en eerst leek het alsof zij weg wilde rennen. Maar ze zag de pretlichtjes in de ogen van de schoenmaker achter zijn brilletje met de ronde glazen.
“Erg vriendelijk van u”, zei ze, toen hij opzij stapte om haar te laten passeren.
Vadertje Panov haalde zijn schouders op. “Het is niets bijzonders”, zei hij. “Ik vond je er zo koud uitzien. Moet je nog ver?”
“Naar het dorp verderop”, antwoordde ze kort. “Ongeveer zeven kilometer. Ik heb bij de molen gewoond, maar nu heb ik geen geld meer om de huur te betalen. Daarom moet ik naar mijn neef gaan en hem vragen of ik bij hem kan wonen. Ik heb geen man, ziet u.”
Vadertje Panov liep naar de kachel, waar zij stond.
“Wil je wat brood en soep bij me eten?” vroeg hij.
Maar de jonge vrouw schudde trots haar hoofd.
“Een beetje warme melk voor je kindje dan”, zei hij en hij nam de baby uit haar armen.
“Maak je maar niet bezorgd”, lachte hij, pretlichtjes in zijn ogen. “Ik heb zelf kinderen gehad!”
Hij warmde de melk en voerde het kindje op zijn schoot. Het kind lachte en spartelde met zijn beentjes.
“Och, och”, zei vadertje Panov, terwijl hij zijn hoofd schudde. “Het arme ding heeft geen schoentjes aan.”
“Ik kan ze niet voor hem kopen”, zei de jonge vrouw bitter.
Terwijl vadertje Panov het kleintje zat te voeren, kwam er een gedachte bij hem op. Hij probeerde die van zich af te zetten, maar telkens moest hij weer hetzelfde denken. Daarom pakte hij de doos van de hoge plank. De schoentjes, die hij zo lang geleden had gemaakt, pasten het kind precies. Alsof ze voor hem gemaakt waren!
“Nu dan, die mag jij hebben”, zei hij zacht.
De jonge vrouw was overgelukkig. “Hoe kan ik u ooit danken?” riep ze blij.
(wordt vervolgd)
