Met Vallen  
      en Opstaan

Biografie  van  
Sjoukje Dijkstra
's lands grootste sportvrouw na Fanny Blankers-Koen

door JAN HOF

==================================================

Sjoukje Dijkstra (1942) was van haar zestiende jaar af de beste kunstrijdster van Nederland. Zij werd  zes keer Nederlands Kampioene, vijf keer Europees en drie keer Wereldkampioene en met als kroon op haar prestaties in 1964 in Innsbruck onbedreigd Olympisch kampioene, toen heel Nederland voor de televisie zat. Zij was toen na koningin Juliana de populairste vrouw van het land.
Bovendien was zij zes keer Sportvrouw van het Jaar.
Na het Olympisch succes werd zij professional en trad acht jaar in de Holiday on Ice revue op.
Jan Hof schreef 27 jaar geleden haar biografie die we nu als feuilleton publiceren.
===============================================

                 HOOFDSTUK 5  (Aflevering  (73)

Joan, veel later op het ijs gekomen onder slechtere omstandigheden – de zon is verdwenen en het is kouder geworden – brengt haar vrije nummer prima, daar zitten weinig fouten in. Maar toch blijkt de jury het werk van Sjoukje hoger te hebben gewaardeerd.

Dat wordt dus een twaalfde plaats. Iedereen vindt het prachtig en nadat de onvrede over de foutjes in de kür is weggeslikt, kan ze toch weer een beetje blij zijn.
De winterspelen zijn al met al toch nog goed geweest en uiteindelijk kan ze met plezier terugdenken aan die fantastische dagen. De openingsceremonie was geweldig geweest, trots had ze meegelopen in de kleine ploeg met Kees Broekman als vlaggendrager voorop en zij en Joan als mascottes tussen de andere mannen. Kort daarvoor had ze haar veertiende verjaardag gevierd en ook dat was een erg gezellige bedoening geweest. Iedereen had haar gefeliciteerd en ze had een herinneringskaart gekregen met de handtekeningen van alle ploegleden, zoals Jeen van de Berg, Kees Broekman, Wim de Graaff, Gerard Maarse, Egbert van ’t Oever en ploegleider Klaas Schenk. Dat is mooi voor het plakboek, net als de felicitatiekaart van journalist Jan Cottaar. Ze is ook nog bij de ambassadeur op bezoek geweest, die speciaal voor de Hollandse ploeg in het grote Splendid hotel een receptie gaf.

Dat waren toch allemaal prachtige dingen. Wie maakt dat nu mee als meisje van veertien?

Nou, ze heeft er wel flink voor moeten werken, vroeg op het ijs moeten staan, kou geleden, zich soms alleen gevoeld, maar het is echt de moeite waard geweest.

Natuurlijk, die kür had beter gekund, maar over een paar weken is er weer een wedstrijd, het wereldkampioenschap. Wie weet hoe goed het dan gaat. Ze zal er in elk geval hard voor trainen. En hoe het ook gaat, ze neemt zich voor tot het bittere eind te blijven lachen, na elke figuur en na elke kür. Want meneer Gerschwiler zegt zulke dingen niet voor niets!

 

(wordt vervolgd)