Bezoek overtrof stoutste verwachting

Duizenden naar Vrije Boeren Campings om winterweer even te vergeten

ASSEN - Daar waar ‘Woonplan 2010’  inclusief de vrijdag zevenduizend bezoekers trok, lukte het de Stichting Vrije Recreatie (SVR) dat aantal in vier uur tijd te bereiken. Het om tien uur gestarte evenement verwelkomde al om twee uur de zesduizendste bezoeker. Voor hem was er een weekendje gratis kamperen bij een SVR–camping in Emmer-Compascuum als prijs.

In de TT-Hall waren vele stands, bezet door boeren en boerinnen aanwezig uit het binnen- en buitenland.
De belangstelling was overweldigend. Rijen dik stonden de bezoekers voor de standjes om zich te oriënteren op een leuke en tevens betaalbare kampeerplek voor dit jaar en misschien wel de komende jaren.

SVR oprichter Wim van den Berg uit Meerkerk, tevens eigenaar van de eerste SVR camping ‘De Victorie’, be-gon 40 jaar geleden met de ‘Stichting Vrije Recreatie’.
“Eerst was de overheid er op tegen. Wel wilden ze subsidies geven voor het rooien van bomen, maar ik was dwars en wilde ze laten staan. Ik wilde juist iets voor mijn medemensen doen: hen laten genieten van de rust en prachtige omgeving.
Nadat de SVR een feit was heb ik zelfs nog jaren lang de overheid geadviseerd op het gebied van recreëren. Inmiddels staan 2000 boerenhuishoudens ingeschreven als SVR-Camping, niet alleen in het binnenland maar ook in het buitenland."

Al pratend met Wim van den Berg op het ingerichte terrasje in de TT-Hall beginnen de ogen van de oprichter lichtelijk te tranen na de vraag wat voor gevoel het hem geeft om zoveel mensen bij elkaar te zien voor informatie over een SVR-camping.
“Dat moet je mij niet vragen hoor. Dan raak ik een beetje geëmotioneerd. Het is prachtig om te zien dat ze zo’n enorme belangstelling hiervoor hebben. Het is geweldig en dan is het nog maar één van de SVR-beurzen in dit land.
Onlangs werd de eerste in Den Bosch georganiseerd en na Assen gaan we nog naar Apeldoorn en Vijfhuizen”, en hij vervolgde:  
“Naast het kijken naar eventuele vakantiebestem-mingen is deze beurs voor velen ook een soort reünie. Niet alleen voor de standhouders, maar ook voor de bezoekers. Hier kom je elkaar altijd weer tegen”.

En dat was te merken. Wim van den Berg had geen minuut rust. Constant werd hij aangesproken door een bezoeker.
“Ken je ons nog wel? Wij zijn ook al een aantal jaren bij jou geweest”.
Hoeveel mensen er ook bij hem gekampeerd hebben, hij kent ze allemaal nog en vroeg belangstellend naar hoe het met hen was.

Aan het einde van de middag keek hij zeer tevreden terug op de dag.
“Vanmorgen vroeg ik mij nog af of het wel wat zou worden. Het weer heeft natuurlijk niet echt meegewerkt, maar het was fantastisch om te zien dat vele mensen er op af gekomen zijn.
Vanavond pakken we alles in en gaan we terug naar Meerkerk. Dan eten we een lekkere warme hap met een Jägermeister erbij en dan kijken we terug op een fantastische dag”, aldus Wim van den Berg.

Bijdrage Iwona Douwes

 

 

Met de camper de wereld in

Jan en Rita Eggens trekken door 
Zuid-Amerika(30) 
=========== == =
Het Asser echtpaar Jan en Rita Eggens is voor de vijfde keer met de camper op wereldreis geweest.  Na China en andere delen van Zuid-Oost Azië, Mexico, Canada en de VS en Afrika stond Zuid-Amerika op het programma. Op 20 augustus arriveerden zij in Buenos Aires, vanwaar ze de tocht zijn begonnen. 
Na een paar maanden door het continent te zijn getrokken en na bezoek aan Argentinië, Bolivia, Peru en Chili zijn ze na ruim drie maanden weer naar Nederland teruggekeerd. Het reizen met de camper door het hooggebergte van in het bijzonder Peru, waar de toppen tot 5000 meter reiken, leverde moeilijkheden met de dieselmotor op en omdat dit tot grote technische problemen kon leiden, besloten zij in plaats van hogerop te gaan, de kortste weg naar Buenos Aires te nemen. Daar regelden zij de overtocht van de camper naar de haven van Hamburg en boekten een vliegtuig naar Madrid en vandaar naar Schiphol. Rita Eggens heeft uitvoerig verslag gedaan van hun belevenissen en daar zijn inmiddels 29 afleveringen van gepubliceerd.
Er liggen nog verscheidene verhalen ter redactie en vandaag vervolgen wij het leesbare reisverslag van Rita, die zich een goede observante van het leven in die voor ons nog steeds wat vreemde landen toont.
================================================= Een moeilijke
beslissing.
We gaan terug

Donderdag 16 oktober

We staan vroeg op, zelf zijn we ook ge-wassen en gestreken en we gaan op tijd naar de Carrefour. Jan wil contro-leren waarom de uitlaat zo rammelt en moet daarvoor onder de camper op de grond liggen. Dit kan niet bij het tankstation waar we hebben overnacht,  want bij de tankstations hier zijn de parkeerplaatsen nooit bestraat. Dan lig je in de modder of in het water.
Bij de Carrefour is het terrein mooi geasfalteerd.We geven de was af en kopen een Fleece Jack voor Jan, want hij heeft nog steeds geen trui om in te werken. Steeds heeft hij alles gedaan in een veel te mooi vest en dat hebben we ook maar even afgegeven bij de wasserette. Er is namelijk ook een dry-cleaning bij. Dan gaat hij meteen aan het werk en dan blijkt dat er een dikke steen zit tussen de uitlaatdemper en de carrosserie. Dit euvel is dus opgelost.
Van een laadruimte aan de zijkant van de camper was het slot losgerammeld, waardoor de klep helemaal los zat. Dit heeft hij met locktite vastgezet en zo heeft hij steeds veel werk. 
Dan halen we onze was op, eten nog even wat in het restaurant en dan kunnen we weer schoon en gerestaureerd op pad. De pizza die ik had besteld in het restaurant viel een beetje groot uit. Ik kreeg een schaal voor me met acht punten en één puntje was voor mij genoeg. Voor de andere zeven delen heb ik een doos gevraagd. We hebben dus voor drie dagen pizza in voorraad,.
We willen een CD op zetten maar hij doet het niet meer. Ik poets de CD een beetje op,blaas in de CD speler en... hij doet het weer, maar soms mist er een regel. Alles zit vol stof en zand. Ik heb het bestek al wel tig keer afgewassen maar na iedere ripio-weg is het weer raak.
Bij wegomleidingen moet je altijd over een ripio en dan ontkom je niet aan stof en zand. De wind is hier altijd sterk. Als ons een vrachtwagen tegemoet komt moet Jan vaart minderen. De ruiten-wissers worden omhoog gezogen en klappen dan met een harde klap weer op de voorruit.  Steeds is het oppassen geblazen.
Eén keer voelde het alsof de camper van achteren opzij werd gezet door de wind. Soms moet je stoppen, want anders wordt het te gevaarlijk om verder te rijden. De kans is namelijk groot dat de wind de camper op z'n zij drukt. Echt levensgevaarlijk.
Vrijdag 17 oktober.
We zijn op de terugweg naar Buenos Aires.
Omdat we te grote elektronische problemen hebben, die alleen thuis kunnen worden opgelost, vinden we het niet meer verantwoord om de reis voort te zetten.
Als we dat wel gaan doen moeten we sowieso over ripio- wegen. In Argentinie is nog lang niet alles geasfalteerd en de bezienswaardigheden liggen allemaal in uithoeken of midden in gebergten. Altijd moeten er enorme afstanden worden afgelegd. Voor ons is dit risico te groot.

Rita Eggens

(wordt vervolgd)

Gezellige Kerstmarkt in  Bonte Wever

ASSEN -  De Kerstman was lijfelijk aanwezig op de gezellige kerstmarkt in DeSmelt (die nu De Bonte Wever heet) en hij was volop bereid met de kinderen voor het familiealbum te poseren. 
Verder werden er knijpertjes gebakken, er was een demonstratie marsepeinfiguren maken en verder was er van alles te koop om de kerstdagen tot een geslaagd feest te maken.
Moe van het lopen? Er waren gezellige uitnodigende zitjes en er kon ondertussen genoten worden van Glühwein. De sfeerverlichting gaf daarbij een uitnodigende aanblik.                  Bijdrage: Bert Jippes

IJsbaan op Koopmansplein nu ook weer met uitgebreide ‘koek en zopie’

ASSEN - Sinds enkele jaren heb-ben we in de decembermaand een schaatsbaan op het Koop-mansplein. In de Kerstvakantie kan er nu recreatief geschaatst worden en sinds DeSmelt deze mogelijkheid niet meer biedt blijkt dit een aanvulling te zijn, waar het jonge publiek, gezien de drukte, met volle teugen van geniet.
Geen schaatsen? Geen probleem, schaatsen kunnen gehuurd wor-den. Dit jaar is na het verdwijnen van de oud-Hollandse poffertjes-kraam aan de ijspret ook weer een horeca etablissement toe-gevoegd met een goed uitzicht op de ijsbaan, want koek en zopie horen er uiteraard bij. De uitbater MM Events, die de organisatie van de baan van de gemeente heeft overgenomen, doet dit al vier jaar met succes in Emmen en nu dus voor het eerst in Assen. Het echtpaar Beers, dat het beheer voert, heeft zijn best gedaan om zo aantrekkelijk mogelijk in te richten en het winterse gevoel over te brengen met open haardblokken en overal gezellige lichtjes die het interieur opfleuren.
Dit is een geschikte gelegenheid om de ‘verkleumde botten’ weer wat op te warmen en de spieren wat rust te gunnen. De stoelen zitten makkelijk en er is een uitgebreide kaart, waarop natuurlijk ook snert prijkt.

Bijdrage Bert Jippes
________________________________________________
De baan is tot 3 januari alle dagen open, ook tijdens de Kerst en Oud en Nieuw 

Met de camper de wereld in

Jan en Rita Eggens trekken door 
Zuid-Amerika(29) 
=========== == =
Het Asser echtpaar Jan en Rita Eggens is voor de vijfde keer met de camper op wereldreis geweest.  Na China en andere delen van Zuid-Oost Azië, Mexico, Canada en de VS en Afrika stond Zuid-Amerika op het programma. Op 20 augustus arriveerden zij in Buenos Aires, vanwaar ze de tocht zijn begonnen. 
Na een paar maanden door het continent te zijn getrokken en na bezoek aan Argentinië, Bolivia, Peru en Chili zijn ze na ruim drie maanden weer naar Nederland teruggekeerd. Het reizen met de camper door het hooggebergte van in het bijzonder Peru, waar de toppen tot 5000 meter reiken, leverde moeilijkheden met de dieselmotor op en omdat dit tot grote technische problemen kon leiden, besloten zij in plaats van hogerop te gaan, de kortste weg naar Buenos Aires te nemen. Daar regelden zij de overtocht van de camper naar de haven van Hamburg en boekten een vliegtuig naar Madrid en vandaar naar Schiphol. Rita Eggens heeft uitvoerig verslag gedaan van hun belevenissen en daar zijn inmiddels 28 afleveringen van gepubliceerd.
Er liggen nog verscheidene verhalen ter redactie en vandaag vervolgen wij het leesbare reisverslag van Rita, die zich een goede observante van het leven in die voor ons nog steeds wat vreemde landen toont.
================================================= Gebraden kip is niet
vers toch?
Bijna gesnapt bij de grens. Oeiii!!...

Aangekomen in Rio Grande gaan we direct naar de Iveco-dealer om te kijken of het mogelijk is de fout van de motor op de computer uit te lezen. De motor is wel blijven lopen maar het lampje op het dashboard brandt nog steeds. Dan blijkt dat de stekker niet past.  Die van Iveco is groter en de garagehouder verwijst ons naar de Fiat-dealer.
Daar aangekomen gaat Jan eerst naar binnen om te vragen of ze kunnen helpen. Ik heb een aantal dingen in het Spaans op een briefje gezet zodat hij duidelijk kan maken waarom het gaat.
Als Jan terugkomt kunnen we de camper binnenrijden. Drie mannen in nette pakken en drie  monteurs op rij staan ons op te wachten, een mooi gezicht.
Zo'n Hollandse camper is natuurlijk iets bijzonders.
De monteur sluit dan de computer aan, probeert van alles maar dan blijkt dat hun computersysteem van na het jaar 2002 is en onze camper is van 2002. Dus het communiceert niet.
We worden dus niets wijzer. Wel weten ze dat Fiat veel problemen heeft met de elektronica en dat op ripio-wegen veel moeilijkheden
ontstaan. We vragen wat we verschuldigd zijn maar het kost niets. Jan geeft dan een bedrag voor een taart bij de koffie. Dat waar-deren ze wel. Nu staan we weer in San Sebastian bij de YPF, waar Jan zondag met de motor is bezig geweest. Het waait hier nog steeds heel hard en het sneeuwt ook. De camper schommelt weer alle kanten op. We moeten morgen dezelfde ripio-weg weer terug, daar zit niks anders op,
We hopen dat we geen problemen meer krijgen, want op dit traject van 120 kilometer is echt niks te vinden, nog niet eens een parkeerplaats. Dat is in heel Zuid-Amerika zo. Parkeerplaatsen langs de weg kennen ze niet. 
Als de motor dus zou uitvallen staan we op een smalle weg waar vrachtwagens langs komen. De weg ligt erg hoog en naast de 'rijbaan' komen betekent omkiepen. Op verschillende plaatsen kun je ook zien dat er vrachtwagens naast de weg terecht zijn gekomen. Geen opbeurend gezicht. 
Donderdag 15 oktober. 
We verlaten voor de tweede keer onze overnachtingsplaats tegenover de Argentijnse grens. We staan nog maar net bij de douane of er komt  een Duitse camperaar naast ons staan.
Die waren we al eerder in San Julián tegengekomen. Ook zij zijn in Ushuaia geweest.
Twee dagen voor ons waren ze daar aangekomen en zijn ze naar het Nationaal Park gereden. Daar zijn ze ingesneeuwd
en hebben daar twee dagen vastgezeten, gewoon van de buitenwereld afgesloten.
Vanmorgen zijn ze door iemand uit de sneeuw getrokken en ook zij hebben Ushuaia meteen weer verlaten. We zijn het er samen over eens dat Ushuaia ieen leuk stadje is en het gebied erg
mooi, maar om daar meer dan 3000 kilometer voor door de pampa te moeten rijden, waar helemaal niets te zien is, is eigenlijk te zot. Het is meer het idee dat je op de Zuidpool en aan het einde van de wereld bent geweest. Dat is het doel van iedere overlander.
Als de papierkraam bij de Argentijnse grens weer is geregeld, zitten we meteen op de gevreesde ripio-weg. Eerst rijden we door een stukje niemandsland van 15 kilometer en dan is er weer de Chileense grens.
Ik heb gisteren kip gebraden en die verstop ik maar weer even, tezamen met de boter en de kaas. Hopelijk gaat het goed bij de controle.  Mochten ze de kip ontdekken dan doe ik net alsof ik niet weet dat je ook gebraden kip niet mag meenemen, want op de lijst die je moet invullen wordt gevraagd of je verse groente,fruit of vlees bij je hebt. Ik heb "nee" ingevuld.  Gebraden kip is niet vers toch?
Ook hier zijn we vlot klaar en dan wil de beambte natuurlijk nog even de camper controleren. Hij komt binnen, kijkt in alle kastjes, ook in de koelkast en ik wijs hem op een klein beetje boter
dat ik er nog in heb zitten. Het mag. Dan wil hij onder de bank kijken, dat is nog bij geen enkele grensovergang gebeurd, en daar heb ik wel iets verstopt.
Ik maak dan de klep open onder de lange bank en ga op de hoek zitten, waaronder ik de boel heb verstopt. Het gaat goed en hij is tevreden. Oeiiiii, bijna…          
Nu hebben we eerst even weer rust tot de Argentijnse grens. Nog een keer en dan hebben we de grensovergangen gehad.

RITA EGGENS

(wordt vervolgd)

 Met de camper de wereld in
Jan en Rita Eggens trekken door 
Zuid-Amerika(28) 
=========== == =
Het Asser echtpaar Jan en Rita Eggens is voor de vijfde keer met de camper op wereldreis geweest.  Na China en andere delen van Zuid-Oost Azië, Mexico, Canada en de VS en Afrika stond Zuid-Amerika op het programma. Op 20 augustus arriveerden zij in Buenos Aires, vanwaar ze de tocht zijn begonnen. 
Na een paar maanden door het continent te zijn getrokken en na bezoek aan Argentinië, Bolivia, Peru en Chili zijn ze na ruim drie maanden weer naar Nederland teruggekeerd. Het reizen met de camper door het hooggebergte van in het bijzonder Peru, waar de toppen tot 5000 meter reiken, leverde moeilijkheden met de dieselmotor op en omdat dit tot grote technische problemen kon leiden, besloten zij in plaats van hogerop te gaan, de kortste weg naar Buenos Aires te nemen. Daar regelden zij de overtocht van de camper naar de haven van Hamburg en boekten een vliegtuig naar Madrid en vandaar naar Schiphol. Rita Eggens heeft uitvoerig verslag gedaan van hun belevenissen en daar zijn inmiddels 27 afleveringen van gepubliceerd.
Er liggen nog verscheidene verhalen ter redactie en vandaag vervolgen wij het leesbare reisverslag van Rita, die zich een goede observante van het leven in die voor ons nog steeds wat vreemde landen toont.
=================================================
Nee hoor, dat hoefde niet. Maar de taar-ten sloegen ze niet af

Maandag 13 oktober

Vanmorgen zijn we door de comman-dant en z'n assistent in een politieauto naar de camper teruggebracht. Het weer is nog niets veranderd, het stormt en sneeuwt nog steeds. Jan heeft moei-te om bij de camperdeur te komen. Hij wordt bijna tegen de vangrail geblazen, zo sterk is de wind en ik kan helemaal niet op eigen houtje de camperdeur bereiken.
De agenten houden me vast en zetten me dan in de camper.
De beide politiemannen gaan door naar Ushuaia en zeggen dat hun collega's ons zullen komen helpen en na ongeveer een uur staan dezelfde mannen van gisteravond er weer. Ze gaan dan opnieuw proberen om ons uit de sneeuw te trekken maar dat valt niet mee. De sneeuw zit vastgevroren bij de wielen en er is geen beweging in te krijgen.
Dan gaan drie mannen de sneeuw proberen weg te scheppen bij de wielen. Eén zit in de Landrover om te proberen ons eruit  te trekken en één bij ons in de camper voor aanwijzingen.
Eindelijk lukt het dan toch.  Ze vragen of we naar Ushuaia willen en wij vragen wat het beste is, terug gaan of naar Ushuaia, maar dan moeten wij nog wel verder de berg omhoog.
Ze zeggen dat Ushuaia het beste is, dat is ongeveer 20 km eerst de berg over en daarna zal de weg niet veel meer omhoog of naar beneden gaan. Die 20 km over de berg gaan ze ons trekken onder leiding van de militair, die bij ons voorin de camper zit. Dat gaat via radiocontact met z'n collega. Dan koppelen ze ons los om het op eigen kracht te proberen en dat lukt. Ze blijven dan nog 10 km achter ons rijden voor de zekerheid. Het gaat goed en we bereiken dan eindelijk Ushuaia, het Zuidpoolgebied en echt het einde van de wereld. Gelukkig had Jan een week geleden de achterbanden laten vervangen door onze beide reservebanden.
Een band hebben we weggegooid en de andere houden we nog even in reserve, ofschoon deze ook totaal versleten is.
We parkeren de camper op het terrein van de supermercado La Anonima aan het Beaglekanaal omdat dit terrein verhard is en doen meteen wat boodschappen.
We zouden nu wel een paar dagen op een camping willen staan, maar daar kunnen we niet komen, want ook hier is alles bedekt met sneeuw. We hopen dat de sneeuw snel verdwijnt, want we moeten dezelfde berg weer over als we terug gaan.  Als het niet anders kan kopen we sneeuwkettingen en daarmee  zullen we het wel redden. We gaan vroeg naar bed, want we zijn allebei doodmoe. We hebben vannacht natuurlijk  geen oog dichtgedaan. Op de valreep moeten we dan ook nog een andere gasfles aansluiten want de kachel gaat uit en dat is niet lekker met deze kou.

Dinsdag 14 oktober

We gaan op zoek naar een Fiat-dealer en als we die gevonden hebben, blijkt dat we niet met de camper daar naar binnen kunnen. Het is een smalle straat die nogal steil naar beneden loopt. Gelukkig is de weg wel sneeuwvrij gemaakt, anders was het helemaal een probleem geworden.
Dan rijden we het stadje verder door. Ushuaia ziet er leuk uit,  met veel restaurantjes en winkeltjes. Er liggen rondvaartboten in de haven en er gaan toeristen mee voor een rondvaart op het Beagle kanaal. Er is een ommuurde begraafplaats en net als overal in Argentinie staan ook hier de doden boven de grond, ze ‘wonen’ in mooie ‘huisjes’, mooier dan waar ze vermoedelijk tijdens hun leven. woonden. Het  merendeel van de mensen woont toch wel in krotten in Argentinie. In Ushuaia zien zoals gezegd,  de meeste huisjes er trouwens wel mooi uit.  
We gaan dan nog even opnieuw naar de super om twee  taarten te halen, die we af willen geven bij de Defensa Civil,  zo heet de militaire politiepost waar we de nacht hebben doorgebracht. 
De zon schijnt en de sneeuw  smelt snel weg. We hopen dat de bergpas te berijden is en wagen het erop.
Af en toe is er nog een slecht stuk waar de sneeuw nog niet is weggesmolten, maar we komen de berg goed over. Onderweg komt ons de politiewagen tegemoet die ons naar de camper heeft gebracht en ze zwaaien naar ons.
Bij aankomst op de militaire.post brengen we de taarten.  Nou,  dat hadden ze toch echt niet verwacht.
Nee hoor, dat hoefde toch niet, maar het werd wel heel erg gewaardeerd. We bedanken hen nog een keer voor de hulp en nemen afscheid. Ik krijg warempel nog een kus
en dan is het Adiós.

RITA EGGENS|
|
(wordt vervolgd)

Met de camper de wereld in Jan en Rita Eggens trekken door  Zuid-Amerika (27)  =========== == = Het Asser echtpaar Jan en Rita Eggens is voor de vijfde keer met de camper op wereldreis geweest.  Na China en andere delen van Zuid-Oost Azië, Mexico, Canada en de VS en Afrika stond Zuid-Amerika op het programma. Op 20 augustus arriveerden zij in Buenos Aires, vanwaar ze de tocht zijn begonnen.  Na een paar maanden door het continent te zijn getrokken en na bezoek aan Argentinië, Bolivia, Peru en Chili zijn ze na ruim drie maanden weer naar Nederland teruggekeerd. Het reizen met de camper door het hooggebergte van in het bijzonder Peru, waar de toppen tot 5000 meter reiken, leverde moeilijkheden met de dieselmotor op en omdat dit tot grote technische problemen kon leiden, besloten zij in plaats van hogerop te gaan, de kortste weg naar Buenos Aires te nemen. Daar regelden zij de overtocht van de camper naar de haven van Hamburg en boekten een vliegtuig naar Madrid en vandaar naar Schiphol. Rita Eggens heeft uitvoerig verslag gedaan van hun belevenissen en daar zijn inmiddels 25 afleveringen van gepubliceerd. Er liggen nog verscheidene verhalen ter redactie en vandaag vervolgen wij het leesbare reisverslag van Rita, die zich een goede observante van het leven in die voor ons nog steeds wat vreemde landen toont. =================================================  Op last van de militairen de camper uit Zondag 12 oktober. Jan doet voorzichtig de camperdeur open want de wind is zo sterk, dat die de deur er bijna uitblaast. Ze stappen binnen en zeggen dat we vannacht niet in de camper mogen blijven Te gevaar-lijk. Er zouden rotsen van de berg af kunnen vallen en het verkeer zal ons bij een glijpartij in de diepte kunnen duwen, waarvoor we zelf ook al bang waren. We staan toevallig net op het gevaarlijkste punt van de berg.  Eerst poberen ze ons nog uit de sneeuw te trekken, maar dat lukt niet en moeten we dus evacueren. Jan zegt nog dat we de camper toch niet zomaar kunnen achterlaten, maar het moet. ze stellen ons gerust dat er de hele nacht door hen wordt gepatrouilleerd en de camper  in de gaten wordt gehouden. Wij moeten bedenken dat ons leven belangrijker is en daar hebben ze natuurlijk gelijk in. We doen dan alle belangrijke dingen in de koffers. Papieren van de auto, laptop etc. en gaan in de landrover met hen mee. De landrover was groot genoeg voor zeven personen.  Onderweg stonden er veel vrachtwagen stil. Een aantal chauffeurs was bezig om sneeuwkettingen om de banden te leggenen sommigem hadden zulke grote problemen dat ze ook moesten blijven staan. Bij iedere vrachtwagen stopten de agenten en brachten de chauffeurs op de hoogte dat  er een "Casa Rodante" (Rijdend Huis) onverlicht op de parkeerplaats boven op de berg stond en dat ze daar rekening mee moesten houden. We kwamen aan bij hun barak waar het lekker warm was en waar stoelen stonden waar we in konden slapen. De militairen gingen meteen weer op patrouille, de berg op. Er was nog een aantal mensen die berg niet meer over mochten en ook bij deze politiepost moesten overnachten De hele nacht ging de telefoon. Er waren enorm veel problemen omdat  veel mensen waren overvallen door dit weer. Iedere keer als de telefoon ging zaten we in spanning. Als het maar geen telefoontje is dat er iets gebeurd is met de camper, dan zou onze hele hebben en houden weg zijn. RITA EGGENS (wordt vervolgd)

Met de camper de wereld in

Jan en Rita Eggens trekken door 
Zuid-Amerika(26) 
=========== == =

Het Asser echtpaar Jan en Rita Eggens is voor de vijfde keer met de camper op wereldreis geweest.  Na China en andere delen van Zuid-Oost Azië, Mexico, Canada en de VS en Afrika stond Zuid-Amerika op het programma. Op 20 augustus arriveerden zij in Buenos Aires, vanwaar ze de tocht zijn begonnen. 
Na een paar maanden door het continent te zijn getrokken en na bezoek aan Argentinië, Bolivia, Peru en Chili zijn ze na ruim drie maanden weer naar Nederland teruggekeerd. Het reizen met de camper door het hooggebergte van in het bijzonder Peru, waar de toppen tot 5000 meter reiken, leverde moeilijkheden met de dieselmotor op en omdat dit tot grote technische problemen kon leiden, besloten zij in plaats van hogerop te gaan, de kortste weg naar Buenos Aires te nemen. Daar regelden zij de overtocht van de camper naar de haven van Hamburg en boekten een vliegtuig naar Madrid en vandaar naar Schiphol.

Rita Eggens heeft uitvoerig verslag gedaan van hun belevenissen en daar zijn inmiddels 25 afleveringen van gepubliceerd.
Er liggen nog verscheidene verhalen ter redactie en vandaag vervolgen wij het leesbare reisverslag van Rita, die zich een goede observante van het leven in die voor ons nog steeds wat vreemde landen toont.

==================================================

Sneeuwstorm in de bergen en het ravijn vlak naast de camper

12 oktober

Jan heeft de hele zondag staan sleutelen om de oorzaak boven water te krijgenvan de uitval van de motor en hij denkt dat hij het weet. Maar om dit op te lossen is een tweede, want we zullen toch een dealer moeten zoeken. Hij heeft een nieuw brandstoffilter aangebracht en de regelaar van de hogedrukpomp gedemonteerd en de pomp doorgespoeld. Hier zou een vervuiling in kunnen zitten in verband met de slechte kwaliteit diesel die hier wordt verkocht.
Diverse stekkerverbindingen die betrekking op het inspuitsysteem hebben heeft hij ook gereinigd en nagezien.
We vertrekken vanuit San Sebastian richting Rio Grande. De motor loopt weer en we hopen dat dat zo blijft.  Omdat het inspuitlampje nog steeds brandt wil Jan naar de Fiat-dealer om de motor te laten uitlezen op de computer. Na 80  km. komen we daar aan en vinden er een Fiat-dealer maar deze is gesloten. Alle garages zijn gesloten vanwege een feestdag.
Dan maar weer verder rijden en zien hoe ver we kunnen komen. In Tolhuin tanken we en dan wagen we het erop richting Ushu-aia te gaan. We moeten de Paso Garibaldi over en als we hal-verwege zijn, worden we overvallen door een dikke sneeuw-storm. We zien echt niets meer. Net als we een inham, waar je kunt keren, voorbij zijn gereden gaat het niet meer.
Het wordt te steil en we blijven steken. We moeten terug en proberen bij de inham te komen, wat ook lukt, hoewel we net een stukje verder staan, aan de vangrail langs een diep ravijn. Geen prettig idee, maar we kunnen niet meer voor of achteruit.
Jan legt blokjes achter de voorwielen, zodat de camper niet terug kan rollen, want we staan iets scheef. Het is dan 3 uur in de middag en ik maak me zorgen over de komende nacht. Even later komt nog een aantal auto's ook in de problemen. Sommige kunnen de inham nog halen, andere staan op de rijbaan. Ook drie vrachtwagens komen vast te zitten. Wat een toestand. Dan komt de militaire politie aanrijden om te helpen. 
Als de gestrande automobilisten na een paar uur weg zijn blijven we weer alleen over. De politie vraagt nog wel wat wij willen, maar we hebben niet zoveel te willen want we  kunnen nergens naar toe. Dus zeggen we  dat we wachten tot de weersomstandigheden weer iets beter worden. Dat gebeurt niet, het blijft verschrikkelijk hard waaien,
De losse sneeuw waait op en we kunnen het verkeer om de bocht vóór ons niet zien aankomen. Gevaarlijk, want als er een auto gaat glijden in de bocht zal deze recht op ons afkomen en dat zou niet zo best zijn,  want het ravijn ligt op nog geen halve meter naast ons. De camper schudt aan alle kanten en het is griezelig.
Toch maak ik maar wat eten klaar. Daarna gaan we op de bank zitten voor het raam om het verkeer, vooral vrachtwagens, in de gaten te houden.
We spreken af dat we niet naar bed gaan. Mocht er iets onverwacht gebeuren,  dan moeten we er uit kunnen springen. Ik had een paar dingen die we echt nodig hebben al in een tas gedaan en die kon ik zo pakken.
Het is bijna helemaal donker als er een landrover met zwaailichten aankomt en stopt.
Er wordt bij ons op de deur geklopt en als ik open doe zie ik  vijf militaire agenten staan.

RITA EGGENS

(wordt vervolgd)

Met de camper de wereld in

Jan en Rita Eggens trekken door 
Zuid-Amerika(25) 
=========== == =

Het Asser echtpaar Jan en Rita Eggens is voor de vijfde keer met de camper op wereldreis geweest.  Na China en andere delen van Zuid-Oost Azië, Mexico, Canada en de VS en Afrika stond Zuid-Amerika op het programma. Op 20 augustus arriveerden zij in Buenos Aires, vanwaar ze de tocht zijn begonnen. 
Na een paar maanden door het continent te zijn getrokken en na bezoek aan Argentinië, Bolivia, Peru en Chili zijn ze na ruim drie maanden weer naar Nederland teruggekeerd. Het reizen met de camper door het hooggebergte van in het bijzonder Peru, waar de toppen tot 5000 meter reiken, leverde moeilijkheden met de dieselmotor op en omdat dit tot grote technische problemen kon leiden, besloten zij in plaats van hogerop te gaan, de kortste weg naar Buenos Aires te nemen. Daar regelden zij de overtocht van de camper naar de haven van Hamburg en boekten een vliegtuig naar Madrid en vandaar naar Schiphol.

Rita Eggens heeft uitvoerig verslag gedaan van hun belevenissen en daar zijn inmiddels 24 afleveringen van gepubliceerd.
Er liggen nog verscheidene verhalen ter redactie en vandaag vervolgen wij het leesbare reisverslag van Rita, die zich een goede observante van het leven in die voor ons nog steeds wat vreemde landen toont.

==================================================

De camper moet bij Fiat aan de computer

Zaterdaf 11 oktober.

Vanmorgen heeft Jan de motor gesloopt. Hij heeft alles los gehad maar heeft niet de oorzaak van de voorkomende storingen kunnen vinden. De motor wil wel starten maar er blijft een lampje branden dat aangeeft dat er ergens een
storing zit. Ondertussen hebben we telefoonnummers van de ACA, dat is de Chileens-Argentijnse wegenwacht. Het station hier heeft daarvan een groot uithangbord hangen. De politie zit hier tegenover en is al drie keer bij ons geweest. Ze wilden ons naar het dorpje, 1 km verderop brengen. Daar zit een klein garagebedrijf maar daar kunnen ze ons
waarschijnlijk toch niet helpen. Ik heb de agent verteld dat Jan zelf technisch is en dat we een Fiat-dealer moeten zoeken.
In Rio Grande, 110 km hier vandaan zit een Fiat-dealer, zei de agent. Als we stranden  kan de ACA ons daar naar toe brengen. De derde keer dat de agent kwam, bracht hij ons een kaartje van de Fiat-dealer met naam en telefoonnummer. Ze zijn heel erg behulpzaam en dat is fijn.
We blijven hier vandaag staan. Het stormt, het regent en het sneeuwt en die storm is het ergste.
De camper zwiept zelfs stilstaand van links naar rechts. We staan ook nog aan zee, dus de wind heeft vrij spel. Er is hier verder echt helemaal niets.
Ook hebben we nog steeds olielekkage. De achterste krukaskeer-ring is lek. Als we Ushuaia halen - dat is nog zo'n 350 km. en dat hopen we natuurlijk wel - moeten we wel hetzelfde traject weer terug en dus ook weer 110 km. ripio-weg. Tot Rio Gallegos is
dat zo'n 580 km. We nemen daarna dan geen ripio-wegen meer want dat is te riskant. Hopelijk lukt het allemaal.
Als we problemen houden gaan we via de Atlantische Oceaan richting Buenos Aires terug. Dat is dan nog zo'n 2500 km.
Waarschijnlijk moet de motor aan de computer om uitgelezen te worden Hopelijk kan dat in Rio Grande bij de Fiat-dealer.
In deze omgeving is niks, dus ook geen internet. En daarom verzenden dit dit reisverslag met de satelliet telefoon.
De techniek staat voor niets.

RITA EGGENS.

(wort vervolgd)

Sint op glad ijs. Zaterdag opening kunstijsbaan op Koopmansplein
ASSEN – Donderdagmiddag is met man en macht gewerkt aan de aanleg van de kunstijsbaan, die van zaterdag af tot 3 januari door een breed publiek gebruikt kan worden.
Sinterklaas waagt zich zaterdag op glad ijs, omdat hij zich bereid heeft verklaard de baan officieel te openen.  Dat gebeurt om twaalf uur. De aangelegen accommodatie is inmiddels ingericht en de huurschaatsen, oranje van kleur dit keer, zijn al keurig in de rekken opgesteld.
Alle kinderen van de basisscholen van Assen kunnen de kleurplaten inleveren die ze in een eerder stadium hebben ontvangen en eigenhandig ingekleurd.
Kinderen die geen kleurplaat hebben gekregen kunnen deze alsnog downloaden via de website www.wintersassen.nl