Met Vallen  
      en Opstaan

Biografie  van  
Sjoukje Dijkstra
's lands grootste sportvrouw na Fanny Blankers-Koen

door JAN HOF

==================================================

Sjoukje Dijkstra (1942) was van haar zestiende jaar af de beste kunstrijdster van Nederland. Zij werd  zes keer Nederlands Kampioene, vijf keer Europees en drie keer Wereldkampioene en met als kroon op haar prestaties in 1964 in Innsbruck onbedreigd Olympisch kampioene, toen heel Nederland voor de televisie zat. Zij was toen na koningin Juliana de populairste vrouw van het land.
Bovendien was zij zes keer Sportvrouw van het Jaar.
Na het Olympisch succes werd zij professional en trad acht jaar in de Holiday on Ice revue op.
Jan Hof schreef 27 jaar geleden haar biografie die we nu als feuilleton publiceren.
===============================================

                 HOOFDSTUK 5  (Aflevering  (69)

Als de ouders even met Sjoukje hebben gepraat, kunnen ze tot hun geruststelling constateren dat zij zich niet erg druk heeft gemaakt om het gedoe rond de uitzending. Ze is nog steeds vol goede moed en wil graag in de slag.

Voor de ogen van de mensen van de KNSB en de speciale delegatie van het N.O.C. brengt ze het er uitstekend af.
Als Lou Dijkstra al die heren zo nadrukkelijk aanwezig ziet, kan hij een gevoel van ergernis niet bij zich wegzetten. Wat een geld kost dat niet, al die kerels. Want die zitten natuurlijk lekker op kosten van de organisatie in goede kamers en aan goede tafels. Dat mag best een paar franken kosten, maar voor degenen, die het werk moeten doen, ligt er niet veel op de toonbank. Er is een bedrag van ƒ 141,- binnengekomen ter bestrijding van de kosten: ƒ 75,- voor drie dagen verblijf in Parijs en ƒ 66.- voor de reis. Daarvoor moet je dan uit Davos komen … Hij vindt het maar een onrechtvaardige toestand. Maar er is na afloop van het toernooi toch alle reden om vrolijk te zijn, want zijn oogappel heeft haar figuren goed gereden en met de kür veel applaus gekregen. De zevende plaats is voor haar, keurig, keurig, en wat het nog mooier maakt is dat Joan vlak achter Sjoukje eindigt. Dat is in elk geval de revanche voor Richmond.

De officiële heren zijn ook tevreden. Die vinden dat de jongedames het naar behoren hebben gedaan en dus naar Cortina mogen. Hoera! Op het nippertje is alles dus toch nog goed gekomen.

Er moet nog heel wat geregeld worden, voordat ze naar Italië kunnen vertrekken. Er moeten nog Olympische kostuums worden aangemeten, want de kleine Nederlandse afvaardiging moet er in het defilé vanzelfsprekend netjes bij lopen. Het is geweldig dat vader en moeder ook meegaan; al die dagen alleen zijn in zo’n wintersportplaats met al die drukte is ook niet alles. Moeder Dijkstra heeft weer voor een prachtig kostuumpje gezorgd en daar zal ze vast wel weer veel complimenten voor krijgen.

Het lijkt wel of er nooit eens in alle rust kan worden gewerkt. Zelfs bij de Olympische Winterspelen is er weer wat. Vader Dijkstra is boos en ook de vader van Joan is boos, maar deze keer zijn ze het niet op elkaar. Als ze op de kamers belanden van hotel Regina, waar het N.O.C. voor had geboekt, moeten ze constateren dat er niet veel van deugt.
Het zijn armzalige onderkomens, zonder enig comfort, veel te klein voor drie personen en nog koud ook. Daar kunnen de miezerige elektrische kacheltjes, die voor verwarming moeten zorgen, niet veel aan veranderen.

“Oplichting”, noemt Lou Dijkstra het. Zoveel geld en dan zo’n gribus. Daar moet wat aan gedaan worden.

 

(wordt vervolgd)