Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)
Vandaag het vierde deel van het ‘Verhaal van Imi-Chity’ uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland.
Het Verhaal van Imi-Chity (4)
Inmiddels ging de tijd voorbij. Het werd voorjaar, daarna zomer en uiteindelijk kwam na de natte herfst de winter. Imi-Chity ging op jacht. Niet zo dicht bij huis, maar ook niet zo ver weg. En iedere dag bracht hij zijn buit naar zijn grootmoeder. Toen de tijd van de witbevroren hellingen weer was aangebroken, begon Imi-Chity aan een lange tocht.
Hij gleed op zijn ski’s naar het woud en naar de steile helling, waar hij met de reuzenjongen had gesleed.
Hij had er geen vrede mee dat hij destijds van de slee was gevallen en wilde alles op alles zetten om het van die jongen te winnen.
Ook deze keer kwam daar evenwel niets van terecht. Hij zat weliswaar achterop, maar toen Mengk-Poschich begon te lachen en schreeuwen van vreugde en opwinding, viel hij toch weer van de slee. En weer ging hij terug naar huis, boos op zichzelf en boos op de reuzenjongen.
Er ging een jaar voorbij. Imi-Chity was nu bijna volwassen. Hij had brede schouders en sterke armen en was bijna een hoofd groter dan zijn grootmoeder.
“Deze keer zal ik niet van de slee vallen”, dacht hij bij zichzelf. “Of ik nu voorop of achterop zit en hoe hard die jongen ook gilt en lacht.”
Imi-Chity en Mengk-Poschich ontmoetten elkaar bij de steile helling. De woudreus stak Imi-Chity de gek aan:
“Zo, wil je weer met mij sleetje rijden en in de sneeuw vallen?”
“Zeker wil ik met je sleeën”, antwoordde Imi-Chity, “maar deze keer zal ik niet in de sneeuw vallen.”
Ze gingen op de slee zitten en gleden de helling af. Mengk-Poschich schreeuwde nog veel harder dan de vorige keer. Want hij was inmiddels ook weer groter geworden. De naalden vielen van het lawaai uit de bomen en van verderop staande bomen begonnen de takken te waaien. Imi-Chity kon zich niet meer houden en viel bewusteloos van de slee.
Na een poosje kwam hij bij en zei: “Nu slee ik niet meer met jou. Ik maak zelf een slee.”
Imi-Chity pakte zijn bijl, velde een slanke berk, spleet deze in twee helften en bewerkte de halve stammen met zijn bijl.
Mengk-Poschich stond naast hem en sloeg zijn werkzaamheden gade. Krachtig sloeg Imi-Chity erop los, de bijl schitterde in de zon.
Mengk-Poschich begon te lachen. Hij lachte zo hard, dat de bijl in de handen van Imi-Chity begon te bibberen en over het hout gleed, zonder er kerven in te maken.
