Jan en Rita Eggens
Met de Camper op
Afrikaans Avontuur
(Aflevering 3)
Na hun grote reizen door China en een aantal Aziatische landen meer, Mexico, Canada de Verenigde Staten tot in Alaska toe, zijn Assenaren Jan en Rita er met hun camper weer op uit getrokken. Het reisdoel is nu Afrika en dat wordt een echt avontuur, want ze komen daar nog omstan-digheden van een eeuw geleden tegen. Maar daar hebben ze zich al bij voorbaat bij neergelegd.
De eerste reisbelevenissen van Jan en Rita Eggens eindigden in Istanbul. Vandaar ging het verder zuidwaarts, richting Syrië, waar een paar dagen later de grens werd bereikt. De douane-formaliteiten vallen mee en nog geen twee uur later rijden Jan en Rita het land in.
Een vriendelijke ontvangst bij
Mohammed en Christel
Maak je borst maar nat. Dat is het eerste wat je denkt als je de Syrische grens overschrijdt.
Aan Jan de taak het douanegebouw te betreden en daar als eerste te ervaren hoe de vlag er voor staat. Ik blijf voor de zekerheid in de auto. Als ik moet komen dan hoor ik het wel.
Hij kwam na ongeveer drie kwartier weer terug en had een verhaal. Natuurlijk was hij van het ene loket naar het andere gestuurd en wist de ene douaneman niet
wat de andere deed. Ik had thuis de visa voorbereid, maar nee, die golden niet, dus nieuwe papieren ingevuld. En je moet in dollars betalen, die eerst gewisseld moe-ten worden tegen Syrische ponden bij de bank, die ook in het gebouw zit.
De camper werd bijgeschreven in Jan z'n paspoort, een carnet hoefde niet, tax had hij ook niet betaald en voor de verzekering moest hij later naar Aleppo want de man die hier zat was een "bad" man. Jan kon gewoon mijn visum ook ondertekenen. Ik hoefde er niet aan te pas te komen en dat was gemakkelijk.
Toen hij terug kwam en dacht dat hij klaar was werden we aangehouden door iemand die zei, dat hij z'n carnet moest afhandelen in het gebouw waar we toen voor stonden.
Na eerst wat tegengesputter ging hij met hem mee het gebouw in maar kwam er ook direct weer uit want het bleek iemand te zijn
die je geld afhandig wilde maken door z.g. te bemiddelen.
Eerst weten we niet wat we moeten, Er waren nog een paar auto's waarvan de bestuurders even niet wisten wat er gebeuren moest.
Gelukkig was het niet druk.
Toen probeerden wij gewoon de poort uit te rijden, maar weer stond er een man die vroeg om het carnet. Jan dacht dat het weer zo eentje was, maar hij zei dat de camper al was bijgeschreven in het paspoort.
Na wat gepruttel liet Jan hem dan het carnet zien. Ja, dat bedoelde hij, dit bleek wel goed te zijn. Ook de dieseltax van 100 US dollar moest hij betalen. Daar staat tegenover dat de diesel in Syrië maar € 0,12 cent per literkost. Ook kon hij daar een WA-verzekering sluiten voor de camper, dus kwam alles toch nog op z'n pootjes terecht.
Al met al heeft de Syrische grens 1½ uur geduurd en dan mag je niet mopperen, want het kan net zo goed drie uur duren.
Het was intussen al donker, maar we waren niet zo ver van de cam-ping verwijderd die we hadden besproken en waarvoor we een uit-nodiging hadden ontvangen om Syrië binnen te kunnen komen. Achteraf hebben ze daar ook niet eens naar gekeken. Wel vroegen ze welk hotel we hadden besproken. ‘Het Hilton Hotel in Aleppo,’ zei Jan. Dat hebbe
n ze opgeschreven maar dat wordt nooit ge-controleerd; je moet soms even doen alsof je gek bent. De camping lag zo'n 15 km. van de grens. We hadden een wegbe-schrijving, dus die vonden we snel.Het was een kleine camping, helemaal voor ons alleen, met warme douches, schone toiletten, stroomvoorziening en dat voor 11 dollar per nacht..
Het was een warme ontvangst. We werden meteen uitge-nodigd door de eigenaren Mohammed en Christel.
We waren in een Arabisch land, dat was duidelijk. In de woonkamer stonden geen meubelen, maar langs de kant van de muren lagen allemaal kussens en in het midden lag een Oosters vloerkleed. We kregen thee, uit eigen tuin geplukte dadels. Heerlijk. En Mohammed rookte z'n wa
terpijp.(foto)
Hij sprak Frans en een beetje En-gels. Zij is Belgische en sprak dus Nederlands, Frans en Engels.Ik had dit adres op internet gevonden. We wisten dat Christel op 27 oktober zou vertrekken naar België voor een bezoek aan haar familie. Daarom waren we blij dat we net een dag tevoren waren aangekomen om toch even met haar kennis te kunnen maken, want we hadden wel al veel e-mailcontact gehad.
27 oktober.
Jan doet wat karweitjes aan de camper en ik doe de was van 14 dagen. Gelukkig heb ik m'n eigen wasmachientje bij me. Dat
was ik eerst eigenlijk niet van plan maar ik ben nu toch blij dat ik deze heb meegenomen want als je de was afgeeft in een hotel,
dan wordt het met de hand gedaan. Ik moet dan wel spoelen met de hand maar ondertussen kunnen m'n wasjes ook draaien.
Er stond een speciale overkap-ping waaronder drooglijnen wa-ren gespannen en daaronder kon mijn was mooi drogen. Rond de middag hadden we alles weer lekker schoon. Even op ons 'terras' voor de camper een lekker broodje gegeten en toen kwam Mohammed er aan.
Hij brengt toeristen vanuit Aleppo naar verschillende bezienswaar-digheden met z’n busje, maar het echtpaar dat hij zou 
rijden was ziek geworden, dus hij was vrij. Hij vroeg of wij zin hadden om een ritje met hem te maken en dat hadden we wel. Onderweg zagen we een landschap dat bestond uit alleen maar dikke keien, ruïnes, met hier een daar een 'dorpje'. De huizen zijn
allemaal vierkant en van dezelfde keien gebouwd. Dit hadden we nog nooit gezien, het is niet te beschrijven, dat moet dus een foto maar doen. Hij bracht ons naar de Citadel,een enorme ruïne van overblijfselen van een Byzantijnse kerk. Verder bracht hij ons naar diverse dorpjes.
Hij ging met een sto
k voorop vanwege de aanwezigheid van slangen, waarvan we soms de huiden vonden. Daar maakte hij ons dan attent op. Sommige mensen halen water uit een metersdiepe put. Als de emmer vol is komt die op het hoofd te staan en de vrouwen lopen er mee weg alsof hij niets weegt.
Rita Egggens
(wordt vervolgd)
