Haagse ambtenaar uit Erica
       verpandde zijn hart aan Assen
Nieuwe voorzitter Senioren Raad Lambert Vos vindt dat voedselbanken moeten verdwijnen
ASSEN – Helemaal vreemd in Drenthe is hij niet. De inmiddels 60-jarige Lambert Vos is geboren in Oranjedorp (gemeente  Emmen) en woonde tot zijn twintigste in Erica. Na een lange en interessante car-rière in de ‘Haagse binnenlanden’, koos hij uiteindelijk toch weer voor Drenthe.
Hij pendelt nog regelmatig naar Den Haag om zijn dienstjaren tot z’n 63ste vol te maken. Tegelijkertijd stortte hij zich vol elan op het reilen en zeilen van Assen en sinds januari is hij voorzitter van de Seniorenraad.
Van Erica naar de Randstad moet in 1967 een grote stap zijn geweest. ‘Het roer om’ zouden we nu zeggen. Vóór het grote Den Haag was Lambert een paar jaar werkzaam in Baarn. Daar leerde hij Willy van de Pol kennen. Op het Zendingscentrum van de Gereformeerde Kerken werkte hij bij de afdeling Indonesië en zij bij de afdeling Israël. De collega’s vonden de 20-jarige Drentse Lambert wel een leuke combinatie met de charmante Willie, dus namen zij hun kans waar om hen te koppelen op een druivenfeest van de Naaldwijkse tuinbouw. Het klikte tussen die twee en nu kijken beiden terug op een goed huwelijk, inclusief kinderen en kleinkinderen.
In 1973 stapte Lambert over naar het Ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid (nu Sociale Zaken en Werkgelegenheid). Hij stond vele ministers met raad terzijde in een tijd waarin  ministers nog met ‘excellentie’ werden aangesproken.
Zelf heeft hij nooit het ministerschap geambieerd. Lambert is geen compromissen-man. Hij vindt dat sommige dingen moeten en sommigen écht niet kunnen. Bijvoorbeeld het bestaan van voedsel-banken. Lambert vindt het onacceptabel en zou als minister alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat ze niet nodig zijn.
In 1974 liepen in de gemeenschappelijke tuin van de beide ministeries Sociale Zaken en Algemene Zaken twee mensen te praten, minister Boersma en premier Den Uyl.
Het gesprek ging over dienstweigeraars. Er was een wet in de maak om de voorwaarden tot dienstweigeren te verruimen. Dat zou gaan betekenen dat het aantal tewerkge- stelden met duizenden zou toenemen.
Tot dan toe vielen de dienstweigeraars onder het Ministerie van Defensie. Maar dat ministerie wilde niet meer verantwoordelijk zijn voor de tewerkstelling van weigeraars. Geen enkel ministerie had daar echter zin in. Het gesprek verliep dan ook in de trant van: ‘Zullen we dan maar een Generaal Pardon toekennen aan de komende grote toestroom?’
Uiteindelijk kreeg minister Boersma het probleem op zijn bordje. En zo werd de uitvoering toevertrouwd aan Lambert Vos.
De toestroom van dienstweigeraars was inderdaad groot. De beweging van het Gebroken Geweertje en de principiële keuze tegen kernwapens, brachten jaarlijks zo’n 3000 jongens ertoe hun militaire dienstplicht niet te willen vervullen.
Lambert kreeg hier een zware taak aan. Het zorgen voor alternatief werk, de plaatsing, soms zorgen voor huisvesting en voeding (als de jongeman niet in zijn woonomgeving kon worden tewerkgesteld) en controle. De jongens werkten onder andere bij Staatsbosbeheer/Heidemij en Lambert bezocht daardoor ook vaak Drenthe.
Twintig jaar werkte Lambert keihard voor deze afdeling van Sociale Zaken onder moeilijke omstandigheden, want jaarlijks kreeg hij ook te maken met vijf tot zeven zelfdodingen van jonge mannen.
Ook waren er jongeren die totaalweigeraar waren, dus die wilden ook geen alternatieve taken uitvoeren. Die belandden dan in een moeizame juridische procedure, waarna hen doorgaans gevangenisstraf wachtte. Lambert Vos wilde dat laatste zoveel mogelijk voorkomen en zette zich persoonlijk in om zo’n jongen te begeleiden. Na 20 ‘tropenjaren’ raakte Lambert twee jaar lang in een ernstige depressie. Om daar uit te komen, kocht hij een vakantiehuisje in Het Land van Bartje bij Norg.
Daar begon de liefdesverhouding met Assen. Toen in 2001 alle huisjesbezitters werden uitgekocht voor renovering van het park, kozen Lambert en Willy voor een woning in Assen.
En daar hebben ze heel wat voor over, want behalve dat Lambert een paar dagen per week moet reizen naar Den Haag, vervult Willy ook nog de indertijd toegezegde oppas voor de kleinkinderen in Rijswijk.
Graag accepteerde Lambert de opengevallen plek van voorzitter van de Seniorenraad.
De functie voldoet aan zijn belangstelling om sociaal en maatschappelijk betrokken te zijn. Ondanks zijn grote erva-ring op het gebied van leiding geven en organisatie, wil hij geen voorzitter zijn die ‘het allemaal wel even zal vertellen’. De leden van de raad zullen aan de slag moeten en Lambert wil daarbij gespreks-leider, aanstuurder en coördinator zijn.
Willy en Lambert voelen zich thuis in hun woning in het Assense Kloosterveen.
“Een fijne stad, met slechts twee minpuntjes”  Lambert noemt als eerste dat Assen zich slecht verkoopt. Terecht stond volgens hem laatst op de raads-agenda ‘Identiteit en Imago van Assen’. Ten tweede het gedrag van de jeugd. Als voor-beeld vertelt hij dat de jeugd in Den Haag opstaat voor ouderen in het openbaar vervoer.
“Hier blijft de jeugd gewoon zitten, zelfs als er een moeilijk lopende oudere de bus instapt”.
Lambert erkent dat het eerste natuurlijk makkelijker met een beleidsstrategie aan te pakken is dan het tweede.  De Haagse beleidsambtenaar gooit andermaal het roer om en gaat zich mede inzetten voor een mooie leefbare stad, in ‘zijn’ Assen.

Marijke van den Broek