Verhaal voor de Jeugd
(en voor OUDEREN)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met vertellingen en sprookjes uit het oude Rusland, vandaag het verhaal ‘Hoe het Wylka op de zee verging’.
Hoe het Wylka op
de zee verging (1)
Het dorpje waar Wylka woonde, stond middenin de bergen. Wylka bezat veel rendieren en had een goed huis. Zijn oudere zuster zorgde voor hem. Zij was als een moeder voor hem en als zij hem raad gaf, ging alles goed. Helaas luisterde Wylka niet altijd naar haar. Op een avond zat hij bij de haard. Hij verveelde zich en zei:
“Ik heb er schoon genoeg van altijd op dezelfde plaats te zijn. De rivieren stromen van de bergen naar de zee. Ik wil ook naar de zee en jagen op zeedieren.”
“Waarom wil je op zee varen?” vroeg zijn zuster. “En waarom wil je zeedieren vangen? Onze rendierkudde is groot en we hebben volop vlees en vet.”
“We hebben vlees en vet genoeg”, zei Wylka, “maar dat heb ik niet nodig. Ik heb een nieuw tuig nodig. Het tuig van walrusleer, dat nog van opa is geweest, is versleten. Ik moet een nieuw tuig maken.”
“Maar broer”, zei zijn zuster, “het hoeft toch niet juist van walrusleer te zijn. Slacht drie rendieren en snijd repen van de huiden. Als je die driedubbel naait, zal het tuig sterker zijn dan dat van walrusleer. Dan spannen we de rendieren in en zoeken in het dorp verderop een bruid voor je.”
Wylka en zijn zuster spraken niet meer. Ze gingen slapen.
Wylka werd al wakker voordat het licht was. Hij maakte zijn zuster niet wakker en kleedde zich aan zonder het vuur aan te maken. Hij ging naar buiten en dreef de rendieren bijeen. Met een lasso ving hij de vijf sterkste stieren. Die spande hij voor de slee, waarbij hij een jong, wit dier als leider nam. Daarna ging hij in de hut terug. Of hij iets at, weten we niet, maar hij pakte wel een grote voorraad gekookt vlees op de slee.
Zijn zuster werd wakker en zei:
“O, Wylka, waarom doe je zo dwaas? Je weet helemaal niet hoe je dieren moet vangen en je zult op zee ten onder gaan. Je bent zo lang als een zomerdag, maar zo kortzichtig als een winterdag. Ga niet weg!”
“Ik moet gaan!” antwoordde Wylka koppig. En hij vertrok.
Rechts stroomde een klein riviertje in de richting van de zee. Wylka stuurde zijn rendieren langs de oever van dat riviertje.
Op een plaats waar veel losse stenen lagen, stroomde het riviertje langzamer. Wylka bracht de slee tot stilstand, haalde zijn tinnen tabaksdoos voor de dag en strooide wat snuiftabak op zijn hand. Het achterste rendier nieste.
“Waarom heeft het rendier geniest?” dacht Wylka. “Misschien ga ik op zee werkelijk ten onder. Zal ik maar teruggaan?”
(wordt vervolgd)
