Jan en Rita Eggens
  Met de Camper op 
 AfrikaansAvontuur  
                (Aflevering 4)

       Gastvrije Turken? Ja. Maar die
      Syriërs kunnen er ook wat van!

Bij de Citadel hadden wij nog een jong stel ontmoet uit Australië. Het waren echte ‘backpackers'.
Mohammed nam ze ook mee in z’n busje en met elkaar gingen we aan het einde van de middag weer naar de camping en dronken met z'n allen weer thee bij Mohammed, nu met speciale koekjes van maïs en nog een heleboel lekkernijen meer. Hij zorgde er later voor dat er een minibusje kwam die het stelletje naar Aleppo zou brengen voor 100 dollar en daar zouden ze dan overnachten in een hostel.
Zo maak je kennis met allerlei mensen en leer je een land kennen waar je een heel andere voorstelling van hebt. Hadden we het eerder al eens over de gastvrijheid van de Turken, de Syriërs doen er nog een schepje bovenop, Het is een en al
vriendelijkheid wat je ontmoet. Hier lopen veel vrouwen westers ge-kleed, maar ook zie je nog veel gesluierde vrouwen met burka, soms nog net de ogen vrij maar heel vaak ook helemaal bedekt.
28 oktober
Vanmorgen zijn we van de camping vertrokken om echt Syrië te gaan verkennen, maar deze dag  viel het nog niet mee.
Eerst moesten we in Aleppo Syrische Ponden zien te krijgen, want je kunt hier bij zaken nergens pinnen en ook niet met je Credit Card
betalen. Je kunt alleen geld omwisselen bij een bank, die uitsluitend in de grotere steden te vinden zijn en dat zijn er niet zoveel.
Ook kun je met Visa Card geld pinnen uit een automaat, maar dan moet  de automaat wel werken…We wisten waar ongeveer de bank zat in Aleppo maar we konden er niet parkeren.
Dus ergens een plaatsje gezocht langs een drukke door-gaande weg en Jan ging er lopend naar toe. Na twee uur was hij nog niet terug en ik wist dat we helemaal niet zover van de bank vandaan stonden.
Toen hij dan toch eindelijk terug kwam, kreeg ik het verhaal. Vier   automaten geprobeerd en die deden het allemaal niet, Met de automaat die in de bank gevestigd was waren ze aan het repareren en die zou de volgende morgen pas klaar zijn en dan moest hij maar weer terug komen. Op de Visa Card kon hij aan het loket geen geld krijgen en hij had geen dollars meegenomen. Die lagen bij mij in de camper. Ook heeft hij het nog geprobeerd bij een hotel maar het ging niet door.
Uiteindelijk is hij toch weer bij dezelfde bank terecht geko-men. Hij zag dat de monteur klaar was met de pinautomaat en toen Jan probeerde te pinnen lukte het dit keer wel.
Gelukkig. We hadden nu dus Syrische Ponden en we konden  eindelijk gaan rijden. Eerst moesten we ergens tanken.
Bij de eerste pomp aangekomen kregen we te horen: Diesel? No diesel. Ze hadden niets meer. Daarna de tweede pomp geprobeerd. Ook niks. Toem de derde.
Drie keer is scheepsrecht, dachten we,  maar hier niet en ook de vierde had niks en bij de vijfde pomp zei de pompbediende, dat daar er ook geen diesel te krijgen was.
Maar de "baas" had ons een seintje gegeven dat we even moesten wachten en ja hoor, we kregen diesel, en ook nog bijna een volle tank.
We hadden ook graag onze reservetank willen laten vullen maar dat hebben we maar niet meer gevraagd. De diesel is hier schaars.
Onderweg hadden we ook al vrachtwagens gezien die aan het bijvullen waren en we vreesden even het ergste.
We hebben eigenlijk een beetje geluk gehad dat we werden geholpen. Morgen proberen we in elk geval wel alles vol te krijgen als we weer wat kilometers hebben gereden.
We staan nu in Hama. Deze plaats is bekend om z'n enorme waterwielen van hout. Die hebben we bezichtigd. Het zijn  enorme grote wielen, maar de rivier stond droog dus draaien konden ze  niet.
Toen we daar aan kwamen moes-ten we eerst over een groot terras waar de tafeltjes heel gezellig ge-dekt waren en waar mensen zaten te eten. Aan een lange tafel zat een heel stel vrouwen die erg veel ple-zier hadden. Toen wij er langs lie-pen riepen ze ons meteen toe bij hen te komen zitten. Ze boden ons trossen druiven aan en wilden weten waar we vandaan kwamen. Er was een mevrouw die wat Engels sprak en toen was het hek van de dam.
Een andere mevrouw vroeg, of we bij haar op bezoek wilden komen. Ze woonde in Homs, een plaats ongeveer 50 km verder op. Als je aan alle wensen van de mensen hier zou voldoen kwamen we nooit in Zuid-Afrika aan. Je kunt overal eten en slapen, als je dat zou willen.
We staan nu op een parkeerplaats naast een van de huizen van de president. We mogen hier geen foto's maken maar dat hadden we al gedaan. Er is bewapende bewaking, die ons de weg had gewe-zen naar de waterwielen en hij bood ons meteen deze parkeerplaats  aan. Toen we terugkwamen hebben we gevraagd of we hier de nacht mochten doorbrengen en na enig overleg met de 'baas' was datgoed. Veel sjoekrans van mij, en dat vonden ze prachtig. (sjoekran bete-kent gewoon ‘ik dank u wel’)
Ik leer al een paar woorden Arabisch, want ik heb een boekje bij me en daar ben ik heel blij mee, want ik heb het al meer keren nodig gehad en het werkt goed.
Het is hier een hele aparte wereld. Het is fascinerend.
Elke dag is het anders. We blijven een week in Syrië.
De reis is nu echt voor ons begonnen.
 
Rita Eggens

(wordt vervolgd)