door Leni Hof Hoogland * lllustraties Judith ten Bosch
****************************************************************** 

                              HOOFDSTUK 7

“Laten we wat gaan doen”, stelde Oela voor. “Zal ik je een heksendans leren?”

Dat wilde Frederika graag en al gauw huppelden het heksje en het meisje door de tuin. De poes werd er wakker van en het vogelbekdier probeerde de ingewikkelde danspassen na te doen. Het ging hem niet eens slecht af.
De heksendans was niet zo gemakkelijk, maar Frederika kreeg de passen snel te pakken. Zij kon alleen niet zo hoog springen als het heksje.

“Dat komt omdat ik lichter ben”, verklaarde Oela, “en omdat ik een grotere zweefkracht heb. Dat hebben alle heksen. Anders zouden ze toch ook niet op bezemstelen kunnen vliegen?”

“Zou je ook op een gewone boomtak kunnen vliegen?” vroeg Frederika.

Maar dat dacht Oela niet. “Ook niet op een gewone straatbezem”, zei ze. “Het moet wel een heksenbezem zijn!”

Van het dansen waren ze moe geworden. Ze gingen wat uitrusten en de dieren kwamen bij hen zitten. Het heksje vroeg Frederika wat ze allemaal op school moest doen en hoe haar slaapkamer er uitzag. Opeens schrok Frederika op.

“Ik moet naar huis”, zei ze gehaast. “Het is vast al laat!”

Oela keek naar de lucht. De zon begon al te zakken.

“Hoe laat moet je thuis zijn?” vroeg ze.

“Niet later dan zes uur”, zei Frederika. “Haal ik dat nog?”

“Kiele-kiele”, dacht Oela. “Lopend tenminste.”

“Hoe wou je anders dan lopen?” vroeg Frederika. “De ballon is toch stuk!”

Het heksje kreeg een goed idee. “Laten we met zijn allen gaan zoeken. Misschien is er een heksenbezem in de tuin achtergebleven. Je kunt nooit weten!”

Ieder ging een kant op. Ook de dieren zochten mee. Na een poosje liet het vogelbekdier een opgewonden gekrijs horen.

“Oe-la!” schreeuwde het heksje. “Ik geloof dat hij er een heeft gevonden!”

En ja hoor, het dier hupte opgewekt op en neer op de steel van een stevige, gave heksenbezem.

Oela verzocht Frederika met haar poes op schoot achter haar te gaan zitten. Ze prevelde enige vreemde woorden, zette zich af en daar stegen ze op. Ze vlogen over het bos, de rivier en de weilanden en landden dicht bij het huis van Frederika.
Ze hoorden Frederika’s moeder al roepen: “Eten, Frederika!” en namen haastig afscheid.

“Tot ziens!” zeiden ze. Daarop ging Frederika met haar poes naar binnen en Oela vloog weg, al hoger en hoger en het kleine stipje dat nog van haar te zien was, loste op in de lucht.

 

EINDE