Moeten we blij zijn met subsidiestro-
men van honderden miljoenen euro's
  als CO2 projecten in het Noorden 
     versneld worden uitgevoerd?
We zouden er een referen-dum over moeten  houden? 
       MAAR WIE DURFT?
        door Inge Eshuis (D66)

Op 3 februari 2009 stond er een klein, bijna onopvallend stukje in het Dagblad van het Noorden met de titel  CO2-opslag Noorden als Europees voorbeeld?
Noord-Nederland moet een Europees voorbeeld worden voor het afvangen, transporteren en ondergronds opslaan van CO2. Een aanwijzing door de Europese Commissie betekent dat subsidiestromen van honderden miljoenen euro's op gang komen en CO2-projecten in het Noorden versneld kunnen worden uitgevoerd.
Moeten we hier blij mee zijn?
Eerder heb ik in het AsserJournaal een stukje geschreven over  'Het afvalputje van Nederland'. Immers - toen, op 5 maart - stond er een stuk in het DvhN  over de mogelijke opslag van vervuild CO2 in onze lege gasvelden. Er is toen een opiniestuk van mijn hand geplaatst in het Dagblad: 'Gebruik lege gasvelden voor geothermie'.
Kennis is bij de NAM/Shell voldoende aanwezig, de diepte is al geboord en water met een hoge temperatuur is op verschillende plekken voorhanden.
Barendrecht wilde geen opslag van vervuild CO2. Barendrecht kwam in opstand. Dan maar in het Noorden, want 'daar is de bevolking veel nuchterder', zo stelde emissierechtendeskundige Jos Cozijnsen. Ook een manier om aan het Kyoto-verdrag te voldoen - gewoon onder de grond stoppen. Liefst in het Noorden.
Gedeputeerde Tanja Klip is groot voorstander van CO2-opslag onder de grond, zo viel recentelijk nog te lezen in Dagblad van het Noorden. Wij zouden hiermee onze doelstelling -  vermindering van vervuild CO2 opslag -  kunnen voldoen. En met de Europese subsidies zouden wij daar economische vruchten van kunnen plukken.
Op 4 februari 2009 schreef de hoofdredactie van het Dagblad als commentaar: ‘Het kan lukken om een plek in de voorhoede van deze ontwikkeling (het afvangen en opslaan van CO2) te verkrijgen, die wij wellicht in de toekomst kunnen exporteren. Kansen dus. Minder vervuild CO2 en financieel gewin. De financiën zouden we kunnen gebruiken om te denken over de toekomstige energievoorziening, zo stelde de redactie van het DvhN.
De redactie moet iets gemist hebben. Veel informatie is er al. We wéten wat kan, voorbeelden genoeg net over de grens in Duitsland.
Maar we konkelen rond in het CO2-verhaal en onze toekomstige energietekorten. Alternatieve energie opwekken is niet zinvol als dit niet teruggeleverd kan worden aan het net. Als het kabinet dit niet verplicht stelt aan de energiemaatschappijen, is het voor particulieren een te grote investering als zij het risico lopen als 'leverancier' van hun duurzaam opgewekte energie te worden gezien. Dat gaat hen geld kosten.
Dan maar de stekker eruit en de overtollige electriciteit laten wegvloeien. LTO trekt dezelfde conclusie. Deze belangenhebbende organisatie stelt dat hun brancheorganisatie 35 procent efficiënter geproduceerde electriciteit kan leveren. Maar ja. Aan wie?
Er moeten keuzes gemaakt worden. Maar de Haagse bobo's hebben dit al voor ons gedaan. Daar waar het Noorden juist kansen moet pakken met zijn  Energy Valley, met onze Sensor-opleidingen, de aanwezigheid van verschillende gebieden waar warm water realistisch op te halen is om duizenden huishoudens te voorzien, plus de mogelijkheid om bedrijven binnen te kunnen halen met een goedkoper energieaanbod, kiest onze landelijke overheid niet. En zitten wij als provincie en gemeenten muurvast.
CO2-opslag. Kolencentrales of toch een kerncentrale? Is dit de toekomst?
Het getuigt van een ongekende kortzichtigheid als de keuze bepaald word door het magische woord SUBSIDIESTROMEN.  Zeker in de wetenschap dat onze energieleverancier straks in Duitse handen is en we in Nederland  geen fatsoenlijke subsidieregeling hebben om ook maar enkele zonnepaneeltjes te kunnen bekostigen.
Men laat zich leiden door de waan dat visieloze besluiteloosheid ons in de toekomst niet alleen CO2-opvang oplevert, maar wij  meteen een excuus hebben om een kolencentrale er naast te kunnen zetten. Tot ver buiten Europa. Dit in plaats van investeren in duurzaamheid in de vorm van zonne-energie, geothermie, warmte en koude-opslag. Dat scheelt enorm veel vervuild CO2.
Er moet gekozen worden. Daarvoor moet deze regering knopen doorhakken. Anders is onze deelname aan het Kyoto-verdrag een wassen neus, en beperken wij de mogelijkheden van provincies en gemeenten om te werken aan een duurzame economische ontwikkeling.
Als we daar nou eens een referendum over zouden houden? MAAR WIE DURFT?

Inge Eshuis,
Raadslid D66