door Leni Hof Hoogland * lllustraties Judith ten Bosch
****************************************************************** 

                              HOOFDSTUK 6

Onderweg vertelde Oela wat het snavelbekdier had gezegd. Frederika was erg verbaasd.

“Van wie heb je de vogeltaal geleerd?” vroeg ze.

“Van niemand”, zei Oela. “Alle heksen kunnen de dieren verstaan. Ik zou jouw poes ook kunnen verstaan, als zij iets tegen me zei. Maar ze heeft geen zin om met me te praten, geloof ik.”

“Kun je mij de dierentaal le-ren?” vroeg Frederika.

Oela schudde haar hoofd. “Dat is onmogelijk. Gewone meisjes kunnen dat niet. Daar moet je heks voor zijn.”

“Jammer”, vond Frederika. “Ik wil later dierenarts wor-den, zie je, dus dan zou het wel erg gemakkelijk zijn. De dieren zouden mij dan ge-woon hun klachten kunnen vertellen. Maar als ik een goede dierenarts ben, kan ik ook zelf wel ontdekken wat er aan de hand is."

Ze wandelden een hele tijd en zagen toen in de verte een grappig poortje in een lange muur.

“Oe-la!” juichte Oela. “Kom mee, achter het poortje is de tovertuin. Ik ben daar al eens eerder geweest. We kunnen daar fijn spelen!”

Ze gingen de hoge stoep op en Oela duwde het poortje open. Zij stak haar puntige neusje door de opening en gluurde naar links en naar rechts.

“Kom maar”, zei ze. “Er is niemand. Ik moet altijd een beetje oppassen met wie ik speel, zie je. Er bestaan ook boze heksjes en die kunnen heel gemeen zijn. Gelukkig heb ik er nog nooit een ontmoet, maar mijn moeder heeft me voor hen gewaarschuwd.”

Ze gingen de tovertuin binnen. Frederika vond dat het net een gewone tuin leek. Er stonden bomen en struiken en er groeiden bloemen tussen het gras.

Het vogelbekdier begon wurmpjes te pikken, de kleine vogel ging bovenin een boom zitten en de poes rende eerst een poosje achter de vlinders aan en ging daarna in het zonnetje liggen slapen.

“Waarom is dit een tovertuin?” vroeg Frederika. “Ik zie er niks bijzonders aan.”

“Het bijzondere is, dat er alleen heksen kunnen komen”, vertelde Oela. “Die komen dan op hun bezemstelen door de lucht. Mensen kunnen het poortje niet open maken. Dus, als ik niet bij je was geweest, had je hier niet binnen kunnen komen!”

(Wordt vervolgd)