Persoonlijke Noten

Geert Wilders, de Joseph Goebbels van het lage land

ASSEN – Toen de scheuring in de VVD zich drie jaar geleden inzette geloofde ik beslist niet dat het kamerlid Wilders, dat mij nooit was opgevallen, enig succes zou hebben als hij zich zelfstandig dan wel met geestverwante soortgenoten zou afscheiden van de VVD-fractie om solitair politiek verder zou gaan.
Hem vond ik  – oneerbiedig gezegd maar het moet - een wat rare kwast die ik eerder een bijrol als kamerknecht toedacht in een zeventiende-eeuwse klucht van Molière dan een rol als kamerlid.
Ik gaf hem dan ook geen schijn van kans zich verder politiek te kunnen onderscheiden. Hoe heb ik mij vergist. Met de ongelooflijke en onverantwoorde steun van de hongerige media kreeg hij enorm veel publiciteit en geen structurele tegenstand in zijn habitat, waardoor hij een bekendere figuur werd dan hij zelf ooit had durven dromen. Of toch wel?
Wat heb ik die man in den beginne zwaar onderschat.
Want hij bleek uit te groeien tot een politiek fenomeen dat geen middel schuwde om zijn abjecte meningen uit te sproeien over de bewoners van dit land van wie helaas een te groot aantal uit onwetendheid, onderbuikgevoelens  of uit politiek onbenul hun bijval betuigden en dat volgens de opiniepeilingen nog steeds en in helaas stijgende mate blijven doen.
Arme mensen voor wie als enig excuus kan gelden dat zij het slachtoffer zijn van een man die een politieke PR hanteert, die vergeleken kan worden met de methoden die de grootste propagandaman die de wereld heeft gekend, de nazi Joseph Goebbels. Hij was de man die op zeldzaam geraffineerde wijze van 1933 tot aan zijn (zelf)dood in april 1945 de onderbuikgevoelens van de Duitsers onnavolgbaar voedde.
Het aanwakkeren van onverantwoorde haatgevoelens jegens een grote bevolkingsgroep,  die we - willen we in een vredige maatschappij met elkaar verkeren – niet van ons moeten vervreemden is zijn specialiteit, daarbij gebruik makend van sluwe provocaties, zoals recentelijk en tot op dit ogenblik toe met zijn Engelandvaart  is gebleken.
Ontsteld ben ik geweest over de houding van vrijwel alle leiders van onze politieke partijen, die over elkaar heen rolden om toch maar te laten blijken hoezeer zij het democratisch recht te zeggen wat je wilt in hun vaandel meevoeren.
Wat zal hij zich verkneukeld hebben over zoveel (onterechte) steun.
Al eens eerder heb ik Geert Wilders om zijn onverantwoord, haatzaaiend optreden onze Staatsvijand Nummer Eén genoemd. En dat blijf ik doen zolang hij op het politieke toneel aanwezig is. Maar ik noem hem ook een zeer bekwame, welbespraakte politicus, die als geen ander door heeft hoe het het politieke onbenul van te veel burgers te eigen bate kan benutten.
Ik noem hem daarom ook noodzakelijkerwijs de Joseph Goebels van het lage land.

Jan Hof