Met Vallen  
    en Opstaan

Biografie  van  
Sjoukje Dijkstra
's lands grootste sportvrouw na Fanny Blankers-Koen

door JAN HOF

==================================================

Sjoukje Dijkstra (1942) was van haar zestiende jaar af de beste kunstrijdster van Nederland. Zij werd  zes keer Nederlands Kampioene, vijf keer Europees en drie keer Wereldkampioene en met als kroon op haar prestaties in 1964 in Innsbruck onbedreigd Olympisch kampioene, toen heel Nederland voor de televisie zat. Zij was toen na koningin Juliana de populairste vrouw van het land.
Bovendien was zij zes keer Sportvrouw van het Jaar.
Na het Olympisch succes werd zij professional en trad acht jaar in de Holiday on Ice revue op.
Jan Hof schreef 27 jaar geleden haar biografie die we nu als feuilleton publiceren.
===============================================

  HOOFDSTUK 8  (112)

“Not bad!” is het nuchtere antwoord van de trainer op Sjoukje's vraag hoe het is gegaan. Ze heeft op dat moment geen tijd daarop te reageren, want al gauw gaan de bordjes omhoog. Daverend applaus na bijna elke notering en als inhoud en uitvoering aan de beurt zijn geweest, dan is het overduidelijk dat zij veruit de beste cijfers heeft behaald.
Walter en Haanappel zijn royaal geklopt en snelle cijferaars durven al uit te spreken dat door deze fantastische kür Joan door haar is voorbijgestreefd. Ina Bauer, de veelbesproken Duitse rijdster, dochter van een rijke fabrikant uit Krefeld en een eerzuchtige moeder, wie geen uitgave te veel is om haar dochter te begeleiden en naar de top te voeren, moet nog rijden. Zij is matig in de figuren, maar volgens kenners misschien wel de beste kürrijdster ter wereld. Al eerder heeft zij van sommige juryleden een hogere waardering gekregen dan wereldkampioene Carol Heiss en dat zegt toch wel wat.

Ook nu rijdt de roodharige Ina een schitterende kür, niet zo krachtig en met zulke fantastische sprongen als Sjoukje, maar toch met een rijkdom aan variaties, charme en inventiviteit, dat zij nog net even boven het puntentotaal van de Hollandse uitkomt. Daar heeft het publiek vrede mee, maar ook Sjoukje, die even later officieel mag horen dat zij achter Hanna Walter tweede is geworden. Ze is Joan met die geweldige kür voorbijgestreefd. Het verschil is weliswaar minimaal, maar de jury heeft haar, ondanks het feit dat ze in punten een fractie achterligt, toch boven haar geplaatst.

Tranen van geluk bij dochter en moeder als ze elkaar in de armen vliegen. Tranen van groot verdriet bij Joan, opnieuw tranen, want was de kür al om te huilen, nu ze in plaats van eerste, wat er toch in zat, slechts derde is geworden, komen ze opnieuw bij stromen. Gelukkig kan ze, zij het met enige moeite, met droge ogen lachen als ze voor de ceremonie protocolaire op het erepodium moet verschijnen.

Daarna verdwijnt ze stilletjes om in gezelschap van haar ouders, die nog meer teleurgesteld zijn, de rest van de dag verder te treuren.

Voor Sjoukje is het een geweldige dag. Nooit had ze op zo’n succes durven rekenen. Zilver, de tweede van Europa. Wie had dat na dat rotjaar, dat achter haar ligt, kunnen denken? Zal ze haar inzinking dan toch te boven zijn gekomen? Twee keer succes in een grote wedstrijd, dat is niet niks.

 

(wordt vervolgd)