Ons verhaal voor de Jeugd

 

 

       ‘In de Menagerie’, (3)

De bewaker deed het licht aan. Het scheen in de ogen van Cesario en hij werd wakker. In het begin kon de leeuw lange tijd niet bij zijn positieven komen; hij had het gevoel dat hij nog steeds op jacht was. Maar toen hij eindelijk begreep waar hij was, kwam hij snel overeind en liet een verschrikkelijk gebrul horen.
Zo erg hadden de geschrokken apen, lama’s en zebra’s hem nog nooit tekeer horen gaan. De leeuwin was ook wakker geworden en liet haar stem, nog liggend, eveneens horen.

Cesario kon zich zijn droom al niet meer herinneren, maar de nauwe kooi met zijn tralies, die gehate lampen en die menselijke figuren, hadden hem nog nooit zo vreselijk geërgerd.

Hij liep ongedurig van de ene hoek naar de andere en terug, en gromde nijdig tegen de leeuwin als zij in de weg liep, en alleen stil bleef staan om het razend, maar machteloos gebrul van de gevangen Cesario kracht bij te zetten.

“Entree, dames en heren! De bezichtiging van de dieren gaat beginnen”, riep de Duitse bewaker bij de ingang.

Het publiek, waaronder tien – twaalf dames met kinderen en gouvernantes, enige studenten en cadetten en nog zo’n dertig goedgeklede heren, gingen om de bewaker heen staan. Het overige publiek bleef achter de barrière. De bewaker stond met zijn rug naar de eerste kooi toe en nadat hij met een stokje op de tralies had getikt, begon hij met zijn uitleg:

“Dit hier is een Amerikaans stekelvarken. Zijn lichaam zit vol lange, scherpe stekels, die hij in zijn hem achtervolgende vijanden zet …”

Hij vervolgde zijn uitleg op wetenschappelijke toon, geheel onverschillig ten opzichte van het stekelvarken zelf en liep door naar de volgende kooi.

“En zie hier de zwarte panter, ook wel de zwarte dood genoemd, ook wel de grafschender. Hij graaft graven uit en verslindt dode lichamen met huid en haar, beenderen en zelfs kleding. Wees voorzichtig, dames en heren, en laat de kinderen niet te dichtbij komen ...

 

(wordt vervolgd)