Ons verhaal voor de jeugd
Vandaag de laatste aflevering van het tweede verhaal uit de bundel ‘Lichter dan Lucht’ van de Russische schrijver Aleksander Koeprin, met als titel ‘De Olifant’. Het werd uit het Russisch vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland
‘De Olifant’ (10)
Het werd avond. En het was al laat. Tijd voor het meisje om te gaan slapen. Maar ze wil niet scheiden van de olifant. Dus gaat ze naast hem liggen en later, als ze slaapt, wordt ze naar de kinderkamer gebracht. Ze merkt er niets van.
’s Nachts droomt Nadia dat zij getrouwd is met Tommie en dat ze een heleboel kinderen heeft, kleine, vrolijke olifantjes.
De olifant, die ’s nachts naar de menagerie wordt teruggebracht, droomt van het lieve kleine meisje. En van grote taarten, met noten en slagroom …
De volgende ochtend wordt het meisje opgewekt wakker en roept, net zoals ze deed voordat ze ziek werd, luidkeels en ongeduldig:
“Waar blijft mijn melk?”
Als haar moeder die geschreeuwde vraag hoort, knielt ze dankbaar in haar slaapkamer.
Haar kind heeft eindelijk weer zin in de dag!
Maar het meisje herinnert zich ook de gebeurtenissen van gisteren en vraagt:
“Waar is de olifant?”
Haar wordt uitgelegd dat de olifant naar huis moest, omdat hij kinderen heeft, die niet alleen gelaten mogen worden, en dat hij haar de groeten doet en dat hij uitkijkt naar haar bezoek als ze weer gezond is.
Het meisje glimlacht en zegt:
“Zeg Tommie dat ik al weer helemaal beter ben. En dat ik gauw bij hem op bezoek kom!”
(Einde)
