Ons verhaal voor de jeugd
Vandaag de achtste aflevering van het tweede verhaal uit de bundel ‘Lichter dan Lucht’ van de Russische schrijver Aleksander Koeprin, met als titel ‘De Olifant’. Het werd uit het Russisch vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland
‘De Olifant’, (8)
“Hoe heet de olifant”, vraagt Nadia.
“Tommie”, zegt de Duitser.
“Hallo, Tommie”, zegt het meisje en ze aait het dier over zijn kop. Hoewel het dier groot is, besluit ze hem niet met u aan te spreken. “Hoe heb je vannacht geslapen?”
Ze strekt haar hand naar de olifant uit.
Hier dier neemt haar kleine handje voorzichtig in zijn dikke poot, drukt op haar dunne vingers en doet dat heel wat tederder dan dokter Petrovitsj. De olifant schudt daarbij zijn hoofd en zijn kleine oogjes vernauwen zich, net alsof hij glimlacht.
“Hij verstaat zeker alles?” vraagt het meisje.
“O, absoluut alles, juffrouw!”
“Hij kan alleen niet praten?”
“Zo is het”, zegt de Duitser. “Ik heb ook een dochtertje, net zo oud als u. Zij heet Lisa. Tommie en zij zijn hele dikke vrienden.”
“En heb jij al thee gedronken, Tommie?” vraagt het meisje.
De olifant strekt zijn slurf uit en blaast zijn warme adem in het gezicht van het meisje, waarbij de haren van het meisje van alle kanten om haar hoofd waaien.
Nadia lacht en klapt in haar handen. De Duitser glimlacht breed. Hij is zelf net zo groot, zo dik en zo goedmoedig als de olifant en Nadia vindt dat ze op elkaar lijken. Zijn ze misschien familie van elkaar?
“Nee, hij heeft geen thee gedronken, juffrouw. Maar hij is dol op suikerwater. Hij houdt ook van kadetjes.”
Er wordt een dienblad binnengebracht met kadetjes. De olifant. grijpt het broodje handig met zijn slurf en verorbert het. Zo gaat het verder met het tweede, het derde, het vierde en het vijfde kadetje, waarna hij tevreden met zijn kop schudt en zijn kleine oogjes nog meer samenknijpt om te laten zien hoe voldaan hij is. En het meisje lacht vol blijdschap.
Als alles is opgegeten laat Nadia de olifant kennismaken met haar poppen:
“Kijk, Tommie, dit zijn mijn mooiste poppen – dit hier is Sonja. Zij is een erg lief kind, maar een beetje koppig, en ze wil geen soep eten. En dit hier is Natasja, de dochter van Sonja. Zij gaat a naar school en kent al bijna alle letters. En zij is Matrosjka. Zij is mijn allereerste pop.
Kijk, ze heeft geen neus meer en haar hoofd is gelijmd en kaal. Maar ze hoort hier in huis en mag niet weggejaagd worden. Vind je ook niet, Tommie? Zij was vroeger de moeder van Sonja, maar is nu haar kokkin. Maar laten we nu gaan spel;en. Tommie, jij mag vader zijn, en ik ben mamma, en de poppen zijn onze kinderen.”
(wordt vervolgd)
