Met Vallen  
      en Opstaan

Biografie  van  
Sjoukje Dijkstra
's lands grootste sportvrouw na Fanny Blankers-Koen

door JAN HOF

==================================================

Sjoukje Dijkstra (1942) was van haar zestiende jaar af de beste kunstrijdster van Nederland. Zij werd  zes keer Nederlands Kampioene, vijf keer Europees en drie keer Wereldkampioene en met als kroon op haar prestaties in 1964 in Innsbruck onbedreigd Olympisch kampioene, toen heel Nederland voor de televisie zat. Zij was toen na koningin Juliana de populairste vrouw van het land.
Bovendien was zij zes keer Sportvrouw van het Jaar.
Na het Olympisch succes werd zij professional en trad acht jaar in de Holiday on Ice revue op.
Jan Hof schreef 27 jaar geleden haar biografie die we nu als feuilleton publiceren.
===============================================

                 HOOFDSTUK 5  (Aflevering  (63)

De trainer Arnold Gerschwiler heeft in zijn brief aan de Schaatsenrijdersbond geschreven, dat de meisjes Joan Haanappel en Sjoukje Dijkstra met een paar jaar aan de top zullen zitten. “Zulke rijdsters heeft Nederland nog nooit gehad”, schreef hij, “en deze grote internationale wedstrijden zijn een leerschool, die zulke talenten moeten doorlopen.”

De KNSB, eigenlijk een bond die zich hoofdzakelijk met de hardrijderij ophoudt, heeft zijn advies blindelings opgevolgd en bij het N.O.C. de voordracht ingediend.

Maar dan komt plotseling het bericht dat het N.O.C. de voorlopige inschrijving heeft ingetrokken, zonder overleg met de Schaatsvond. Consternatie, verontwaardiging, paniek! Als Lou Dijkstra deze noodmelding krijgt, is het eerste wat hij doet zijn grote tegenstrever Haanappel in Den Haag opbellen. Dit is te gek. Eerst inschrijven, al was het dan met de vermelding ‘voorlopig’ en nu zomaar even zeggen dat het toch maar niet doorgaat, zonder dat erover is gepraat. Die kinderen trainen zich wezenloos, ze doen zo langzamerhand leuk internationaal mee, wat nog nooit met Nederlandse kunstrijdsters is gebeurd, ze hebben in Richmond hun vooruitgang getoond, vooral tegenover een meisje Sugden, dat door de Engelsen algemeen als favoriete bij de spelen wordt gezien, en nu hup, de kwast er over. Dat kan niet, dat is geen stijl.

Op dit ogenblik moet alle geruzie en gedonderjaag over patches maar worden vergeten – er moet gehandeld worden, samengewerkt, om die idiote beslissing van het N.O.C. terug te draaien.

Jo Haanappel is het volledig met hem eens. Hij zal z’n relaties eens aan het werk zetten. Dit kan gewoon niet, daar hebben die meisjes niet zo hard voor getraind.

Ook de KNSB komt in de protestboom. Er wordt een brief op poten naar het Olympisch Comité gestuurd.

“Onbillijk, die beslissing”, zegt de Bond. Er is afgesproken dat er zou worden bekeken of de meisjes voortgang in hun prestaties zouden boeken. Richmond heeft bewezen dat dit het geval is. Parijs, het Europese kampioenschap, was als andere beoordelingsnorm genomen, maar dat telt kennelijk helemaal niet mee.

(wordt vervolgd)