Met Vallen  
      en Opstaan

Biografie  van  
Sjoukje Dijkstra
's lands grootste sportvrouw na Fanny Blankers-Koen

door JAN HOF

==================================================

Sjoukje Dijkstra (1942) was van haar zestiende jaar af de beste kunstrijdster van Nederland. Zij werd  zes keer Nederlands Kampioene, vijf keer Europees en drie keer Wereldkampioene en met als kroon op haar prestaties in 1964 in Innsbruck onbedreigd Olympisch kampioene, toen heel Nederland voor de televisie zat. Zij was toen na koningin Juliana de populairste vrouw van het land.
Bovendien was zij zes keer Sportvrouw van het Jaar.
Na het Olympisch succes werd zij professional en trad acht jaar in de Holiday on Ice revue op.
Jan Hof schreef 27 jaar geleden haar biografie die we nu als feuilleton publiceren.
=================================================

HOOFDSTUK 4  (Aflevering  (57)

De training in Davos is erg belangrijk, want half februari vinden in Wenen de wereldkampioenschappen plaats en daar zal Sjoukje ook aan mogen deelnemen, samen met Joan. Ze zal van Davos uit naar de Oostenrijkse hoofdstad reizen.

Met de aanmoediging van de tweede plaats van eind oktober in Richmond in de bagage trekt ze er heen. Ze beseft dat het er daar wel wat anders zal toegaan dan op de baan van mister Hopkins, waar ze zich zo thuis voelt. In Bolzano heeft ze dat, voor de Europese titelstrijd, ook wel gemerkt. De sfeer is gewoonweg niet te vergelijken. Het lijkt allemaal zakelijker, vijandiger, maar wat het ook is, het voelt heel anders aan. Van alle deelneemsters, die op de lijst staan, en dat zijn er in totaal 22, kent ze er maar een paar: Yvonne Sugden, van wie ze in 1953 in Richmond verloor, de Italiaanse Negro, die toen net voor haar eindigde omdat ze de figuren beter had gedaan, de West-Duitse Erica Rucker, die ze royaal had geklopt, zowel met de figuren als met de kür, en natuurlijk Joan, eigenlijk haar grootste tegenstandster, maar tegelijkertijd ook haar belangrijkste houvast in het toernooi naast trainer Gerschwiler.

En nee. Het gaat niet. Het is allemaal heel indrukwekkend geweest. Mooie ontvangsten, een deftige openingsceremonie, veel publiek, maar voor de net dertien jaar geworden Sjoukje loopt het niet. Waar kan dat nu aan liggen? Ze heeft fijn getraind, het was heel gezellig in Davos en op de 28^ste januari had ze geweldig fijn haar verjaardag gevierd, maar de figuren willen er niet uitkomen, hoe ze ook haar best doet. Ze kan wel janken als ze na elk onderdeel voor zichzelf de balans opmaakt.

Het wilde niet. En de kür komt er ook niet goed uit. Ze is niet gauw ontmoedigd, maar ze is allerlaatste geworden. En Joan staat warempel op de vijftiende plaats, zes plaatsen hoger dan zij. Wat een afgang! En in Richmond had ze nog zo’n voorsprong gehad.

Onbegrijpelijk.

Vader en moeder Dijkstra zijn ook teleurgesteld, maar zij laten daar niet al te veel van merken.

“Kop op meid, volgende keer beter. Straks is het Nederlandse kampioenschap en dan laat je ze maar weer wat zien!”

 

(wordt vervolgd)