Ons Verhaal voor de Jeugd 
    (en ook voor Ouderen)

 

 

Het handvat van de Aarde (slot)

De rovers moesten erom lachen.

“Domme oude man, wat denk je wel? Ieder van ons werpt deze gewichten met één vinger de lucht in en vangt hem met de andere hand weer op.” De jongste rover probeerde eerst het grootste gewicht op te lichten en toen het middelste, maar hij kreeg er geen beweging in.
Ook aan het kleinste gewicht had hij zich bijna vertild, maar dat kon hij wel een klein stukje omhoog krijgen.

De oudste rover kon het kleinste gewicht tot zijn middel optillen, de middelste tot zijn knieën, maar het grootste gewicht kon hij niet tillen en kreeg hij slechts een klein stukje van zijn plaats.

“Ik zie wel dat jullie werkelijk zo sterk zijn als jullie zeggen,” zei de oude man. “Luister dan: het eerste gewicht weegt net zoveel als een vierde deel van de wereld, het tweede weegt net zoveel als de halve wereld en het derde is net zo zwaar als de hele wereld. Als jullie allemaal mee tillen, kunnen jullie de aarde draaien. Ga nu allemaal in de rij staan met jullie gezichten naar mij toe en geef elkaar een stevige hand. Dan zal ik jullie zeggen waar het handvat van de aarde is.”

De rovers gingen in de rij staan en gaven elkaar een hand. Toen sprak de oude man als een soort bezwering de volgende woorden:

“Jullie zelf zijn het handvat van de aarde!”

Terwijl hij deze woorden uitsprak, veranderden de rovers in grote stenen. Zij vormden de hoge rotsen en bergketens, die zich uitstrekken van het Pjassinomeer naar het oosten tot de rivier de Lena.

Zij staan daar tot op de huidige dag en zullen hun plaats nooit verlaten.
Als er een mens door de bergen gaat en een schreeuw geeft, antwoorden de stenen rovers hem met een lange echo.

De oude man was een groot tovenaar. En hij heeft het goede gedaan. Wat zou er van de mensen terechtgekomen zijn als de rovers de aarde werkelijk hadden omgekeerd?

                   (slot)