Ons verhaal voor de Jeugd (en voor Ouderen)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met vertellingen en sprookjes uit het oude Rusland, vandaag het zevende deel van het verhaal ‘Hoe het Wylka op de Zee verging’.
Hoe het Wylka op
de Zee verging (7)
De oude rendieren bleven achter en Wylka hoedde ze. Hij deed dat op de volgende manier: hij spande drie stieren voor de slee, legde een bepaalde afstand af en veegde dan met een schuiver de sneeuw weg. Als hij op een plaats rendiermos vond, joeg hij de hele kudde daar naar toe. Zodoende hadden de rendieren genoeg te eten bij Wylka.
Na een niet te lange en niet te korte tijd keerde de Heer der Rendieren terug. Drie dagen lang volgde hij de kudde. Toen zei hij tegen Wylka:
“Je hebt mijn rendieren goed gehoed. Nu mag je naar huis gaan.”
De twee zusters maakten alles voor de lange reis gereed. Zij deden de slee vol met bevroren rendiervlees en warme huiden en naaiden nieuwe kleren voor Wylka. Voor de slee spanden zij vier oude rendierkoeien.
Bij het afscheid zei de Heer der Rendieren tegen Wylka:
“De koeien zullen je vanzelf naar je huis brengen. Maar denk er om, je mag geen omwegen maken, geen vreemd huis binnengaan en niet met vreemde mensen praten. Anders gebeuren er ongelukken.”
Hij floot scherp en de rendieren zetten de pas er in. Wylka zat in de slee en liet zich glijden. Hij verlangde naar huis en wilde er graag zo spoedig mogelijk zijn. Het leek wel of de rendieren nauwelijks hun poten bewogen, maar toch suisden de bomen van het woud aan hem voorbij.
Lang was hij onderweg, niets slechts één of twee dagen. Hij bereikte het einde van het woud en kwam in de toendra. Alles was bedekt met sneeuw. Maar opeens zag Wylka in de verte een gehucht. Vele donkere hutten stonden in de sneeuw.
“Ik maak even een omweg via het gehucht”, dacht Wylka, “dan kan ik even met die mensen praten. Misschien hoor ik nog wat nieuws.”
De waarschuwing van de Heer der Rendieren was hij vergeten. Maar toen hij de slee bij wilde sturen, schudden de rendierkoeien hun geweien en weigerden naar het vreemde gehucht te lopen.
“Best, als jullie niet willen, wacht dan maar hier op mij!” zei Wylka.
Hij stapte van de slee en liep naar het gehucht. De bewoners kwamen hem al tegemoet.
Wylka zag dat het mensen waren, maar toch weer geen mensen. Ze hadden allemaal maar één oog, één arm en één been. Deze eenogigen, eenarmigen en eenbenigen namen hem mee naar de grootste hut. Op een stapel dierenhuiden bij het vuur mocht hij gaan zitten en kreeg hij te eten en te drinken.
