Verhaal voor de Jeugd
(en voor Ouderen)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met vertellingen en sprookjes uit het oude Rusland, vandaag deel acht van het verhaal ‘’ Hoe het Wylka op de Zee verging’.
Hoe het Wylka op
de Zee verging (8)
Wylka at niet veel. Hij keek slechts verwonderd naar zijn gastheren. Zij op hun beurt keken hem vol verbazing aan.
De oudste in de hut zei: “Waarom zou een mens twee ogen, twee armen en twee benen nodig hebben? Uit onze gast kunnen prima twee mensen gemaakt worden. We moeten hem doormidden hakken.”
Het eten stokte Wylka in de keel.
Nu pas dacht hij er weer aan, dat de Heer der Rendieren hem had gewaarschuwd vooral geen vreemde hutten binnen te gaan. “Dan gebeuren er ongelukken”, had hij gezegd. Het zag er werkelijk naar uit, dat er een ongeluk te gebeuren stond.
Wylka dacht hoopvol: “Op de zee ben ik niet ten onder gegaan, misschien heb ik ook nu geluk.”
Tegen zijn gastheren zei hij: “Een goed idee om van mij twee mensen te maken. Met zijn tweeën is het veel gezelliger. De twee helften zullen inniger verbonden zijn dan bloedbroeders. Laten we nog een hapje eten, dan gaan we naar buiten en kunnen jullie mij doormidden hakken.”
Nadat Wylka nog wat had gegeten, gingen ze met z’n allen naar buiten. De gastheren zochten een plekje op, waar de sneeuw was platgetreden en verzochten Wylka daar te gaan zitten. Daarna gingen zij hun bijlen scherpen. De bijlen waren scherp en de eenogigen, eenarmigen en eenbenigen wilden met hun karwei beginnen. Maar Wylka was verdwenen.
“Waar ben je, Wylka?’ riepen ze.
“Hier ben ik!” antwoordde Wylka.
De eenogigen keken, maar konden hem niet zien. Hij stond namelijk aan de kant waar zijn gastheren geen ogen hadden.
De oudste kwam er achter en draaide zich snel om. Hij zag Wylka, rende op hem af en wilde hem grijpen, maar nu liep Wylka naar de kant, waar de oude man geen arm had.
Voordat deze zich weer had omgedraaid, was Wylka het gehucht uit gelopen. De eenbenigen renden achter hem aan, hinkend op hun ene been. Omdat Wylka twee benen had, kon hij sneller lopen. Hij holde naar de slee en sprong er in. De rendierkoeien gingen er gelijk vandoor, zodat de sneeuw alle kanten opstoof.
(wordt vervolgd)
