Verhaal voor de jeugd
(en voor Ouderen)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland, vandaag deel negen van de geschiedenis ‘Hoe het Wylka op de zee verging’.
Hoe het Wylka op
de zee verging (9)
Dagen achtereen duurde de tocht door de toendra. Wylka had alle liedjes die hij kende al gezongen, maar nog was het einde niet in zicht. Plotseling zag hij links van zich een gehucht. Vele donkere tenten stonden in de sneeuw.
Wylka had er erg veel zin in met de mensen te praten. De waarschuwing van de Heer der Rendieren was hij al weer vergeten. Hij wilde de rendieren de richting van het gehucht opsturen, maar de dieren schudden hun gewei en weigerden te gaan. Daarom stapte hij uit de slee en ging te voet naar het gehucht.
Al van verre zag hij dat de mensen in de sneeuw aan het graven waren. Zij groeven iets op en staken dat in hun mond. Toen zij Wylka zagen, kwamen zij in een kringetje om hem heen staan en brachten hem daarna naar de grootste hut. In de hut lagen geen dierenvellen, maar overal lag mos. Wylka vond het vreemd, maar zei niets.
Hij moest gaan zitten en er werd eten voor hem gebracht. Een mooi meisje met prachtig lang haar bracht vier grote schalen binnen. In de eerste schaal zat vers mors, in de tweede gedroogd mos, in de derde geweekt mos en in de vierde gekookt mors.
Wat moest Wylka daar mee aan? Eten kon hij niet, niet eten kon ook niet. Hij proefde een beetje, hoestte wat en schoof de schalen weg.
“Waarom eet je niet?” vroeg de oudste man.
“Ik ben toch geen rendier, dat mos eet?” antwoordde Wylka.
De oude man sprong op en schreeuwde:
“Hij is vast een van die rendiermensen. Hun rendieren vertrappen ons voedsel. Wij moeten hem doden!”
Ze grepen Wylka beet en bonden hem aan handen en voeten, waarna ze hem naar buiten sleepten in de sneeuw.
(wordt vervolgd)
