Verhaal voor de Jeugd

 Op hun zoektocht naar een goede plek voor hun nestje komen Dingo en Cindy meneer Vos tegen. Hij gedraagt zich wat vreemd en dat komt omdat hij bang is voor Cindy.

DINGO, de Wilde Hond (31)

Door Leni Hof-Hoogland

Meneer Vos deed inderdaad vreemd. Hij trok een vreselijk angstig gezicht en zijn staart trilde. Het leek wel of hij elk ogenblik op de vlucht zou slaan.

“Meneer Vos”, zei Dingo. “Wacht even alstublieft. Mag ik u mijn vriendin Cindy voorstellen?”

“Ja”, zei meneer Vos. “Maar komt niet te dicht bij me, want ik heb het niet begrepen op die mensenhonden.”

Nu kreeg Dingo pas door waarom meneer Vos zo vreemd deed. Hij was bang voor Cindy!

“Cindy doet u heus niks, meneer Vos”, zei hij dus maar gauw. “Ze is de liefste hond van de hele woestijn.”

Eindelijk waagde meneer Vos het om Cindy een poot te geven.

“Dag, meneer Vos”, zei ze verlegen. “Wat hebt u een prachtige staart!”

Dat vond meneer Vos prettig om te horen.

“Het lijkt me wel een aardig hondje, Dingo”, zei hij. “Ik geloof niet dat ze ooit een dier kwaad zal doen.”

“Zo is het”, zei Dingo.

En op die manier werden de vos en Cindy al gauw goede vrienden.

Meneer Vos liep door en Dingo en Cindy vervolgden hun weg op zoek naar een goede plek.

“Ben je nog niet moe?” vroeg Dingo bezorgd. Ze hadden al een heel eind gelopen.

“Nee”, zei Cindy, “ik ben helemaal niet moe. Ik vind het veel te fijn hier!”

Dingo was blij dat te horen. “Als we straks ons eigen hol hebben en we wonen hier een poosje, dan vind je het nog veel fijner”, zei hij.

Opeens riep hij opgewonden: “Kijk hier eens! Dit is precies wat we zoeken!”

Hij wees naar een heuveltje, dat aan alle kanten begroeid was met struikgewas.

“Daar gaan we ons nestje bouwen, Cindy!”

De twee dieren liepen op het heuveltje toe. Dingo duwde een stekelige struik opzij. “Hier achter maken we de ingang”, zei hij.

E liepen om het heuveltje heen.”En hier komt de uitgang”, zei Dingo. “Ook achter een struik, dan kan niemand zien dat hier een hol is!”