Ons Feuilleton door Jan Hof
Bezet en Verzet 1940-1945 
Het dagelijks leven en het KLEINE verzet (35)

Het was de tijd van de voortdurende luchtaanvallen op Duitsland.
’s Nachts vlogen de Engelsen en overdag de Amerikanen met hun Vliegende Forten.
Dat was een magnifiek gezicht, die in ontelbare formaties overvliegende toestellen, waarvan de naam alleen al zoveel indruk op je maakte dat je ervan overtuigd was dat die moffen binnenkort het loodje zouden leggen.

Als die Forten in aantocht waren, hoorde je heel uit de verte al het gezoem van de motoren en dat klonk je als muziek in de oren. Als het luchtafweer tekeer ging en er luchtgevechten plaatsvonden vond je dat  geweldig.

’s Nachts was dat wat anders. Dan heerste de duisternis en was alles wat daar in de lucht gebeurde ongewis. En dit maakte het toch angstig, want altijd bestond de kans dat er een vliegtuig zou neerstorten of dat er op de verkeerde plekken bommen werden geloosd.

Vliegtuigen dus overdag en dan meestal ’s middags.

Terreuraanvallen werden die luchtacties boven Duitsland door de nazipers genoemd. Onschuldige burgers van het Roergebied en andere streken werden door die genadeloze Amerikanen en Engelsen lafhartig met bommen bestookt. Het moest niet mogen.

Sir had het niet begrepen op de door ons en alle andere ‘goede’ Nederlanders zo toegejuichte luchtaanvallen op de vijand Duitsland.

Vaak koersten de Amerikanen met hun vliegen forten overdag over de Zaanstreek en Sir had zich een enkele keer al eens uitgelaten over die kwalijke missies.
 Hij vond het maar niks dat die arme bevolking daar in Duitsland aan zo veel geweld werd blootgesteld. Daar dachten wij, zestien man sterk, als klas heel anders over en we lieten hem dat weten ook.