Niet Schieten... We are Dutch! (91)

Dit is de spannende geschiede-nis van de meest sensationele ontsnapping uit bezet Nederland naar Engeland in het  tweede oorlogsjaar.
Een ongelooflijk verhaal, maar voor de volle honderd procent gebaseerd op ware feiten, aangeleverd door twee van de helden die op zes mei 1941 in een T8W Fokker watervliegtuig uit de Amsterdamse  Minervahaven ontsnapten, Wybert Lindeman, een vliegtuig monteur uit Hengelo en jonkheer Jan Beelaerts van Blokland, officier in het Nederlandse leger en later een belangrijk man in de Prinses Irene Brigade.
Jan Hof schreef dit boek in 1980
==============================================
 

Het zou wel stomtoevallig zijn als dat uitgerekend vandaag gebeurt, maar je kunt nooit weten. Lindeman voelde zich daarom opgelucht, toen hij toevallig de vrachtwagen in de gaten kreeg. Die wagen, toebehorend aan een foute aannemer, geniet bij de controle altijd een zeker respect. Die kan altijd doorrijden, zo is zijn ervaring steeds geweest.

Hoe zwaar het toeval in zijn voordeel is uitgevallen, merkt hij nog geen halfuur later. Met het boordboek tussen hemd en borstvel geklemd, zit hij tussen de chauffeur en Moser in de cabine van de vrachtauto, die als gebruikelijk ongehinderd de poort door kan, terwijl de grote drukte voor de uitgang demonstreert dat er weer eens wat aan de hand is.

Controle van de papieren en er worden werknemers uitgepikt, die nader aan de tand gevoeld worden.

Wybert zit veilig, maar toch voelt hij weer een steek door zijn lijf gaan. Het had net zo goed totaal verkeerd af kunnen lopen. Wat een mazzel dat hij ooit bij een NSB-kostbaas in huis is gekomen. Wat levert die man, ongeweten, een grote bijdrage aan het verzet. Bij alle spanning moet hij er even om grinniken, maar wel zo, dat Moser er onkundig van blijft.

Piloot Kappie is er niet als Lindeman dezelfde avond nog het boordboek komt afleveren.

“Ik zorg er wel voor, dat komt in orde”, zegt Lenglet. “Vriend, het gaat nu gebeuren. Alle lui zijn gewaarschuwd, die zitten in de startblokken. Zondagavond krijgen ze te horen, dat ze zich maandagmorgen om zeven uur bij de bushalte van Maarsse en Kroon op het Stadionplein moeten melden. Daar ontmoeten ze jou en jij moet ze dan voorzien van hun Ausweis. Hier.”

Hij overhandigt Wybert een pakje in doorzichtige omhulsels gewikkelde personeelskaarten. “Aan de foto’s kan je de heren wel herkennen, ook al heb je de meesten nog nooit gezien.”

 

(wordt vervolgd)