Niet Schieten... We are Dutch! (89)

Dit is de spannende geschiede-nis van de meest sensationele ontsnapping uit bezet Nederland naar Engeland in het  tweede oorlogsjaar.
Een ongelooflijk verhaal, maar voor de volle honderd procent gebaseerd op ware feiten, aangeleverd door twee van de helden die op zes mei 1941 in een T8W Fokker watervliegtuig uit de Amsterdamse  Minervahaven ontsnapten, Wybert Lindeman, een vliegtuig monteur uit Hengelo en jonkheer Jan Beelaerts van Blokland, officier in het Nederlandse leger en later een belangrijk man in de Prinses Irene Brigade.
Jan Hof schreef dit boek in 1980
==============================================
 

“Kan wel wezen”, zegt de piloot, “maar ik begin er niet aan als ik dat boordboek niet eerst goed heb bestudeerd. Het is mij allemaal veel te link.”

Wybert Lindeman weet niet hoe hij het heeft. “Wat ben ik begonnen”, denkt hij. “Het is zonder dat geou-wehoer al moeilijk genoeg. Is dat nou een kerel? Een oud wijf is het.”

Lenglet, die even met de situatie verlegen is, probeert vlug orde op zaken te stellen.

“Kan je echt niet zonder?” vraagt hij de piloot.

“Nee, ik wil weten waaraan ik begin”, zegt deze.

“Dan zit er niks anders op, vriend. Probeer dat boek te pakken te krijgen. We hebben geen tijd meer te verliezen. Ik moet mijn kerels kwijt. Oké?”

Lindeman is zijn woede nog niet kwijt, maar tegen Lenglet kan hij niet op. Diens vertrouwen in deze man is ongeschokt en alleen om hem tegemoet te komen, zegt hij:

“Ik ben er tegen, want het is veel te gevaarlijk, maar ik doe het. Als u mij de schuld maar niet geeft als de hele boel fout loopt!”

Hoewel hij nooit met zijn collega over zijn activiteiten voor het verzet heeft gesproken, nog minder over een plan een Junker te stelen, meent Lindeman dat hij ten volle op hem kan vertrouwen. Ze hebben te lang samengewerkt om niet aan te voelen met wat voor man hij van doen heeft. Daarom durft hij het aan hem de volgende dag te vragen nog eens mee te gaan naar de eenzame Ju 52 tussen de strobalen.

Zijn collega heeft geen behoefte aan tekst en uitleg. ’s Middags lopen ze naar de Junker, die als een waakzame vogel op zijn nest zit. De mannen zijn er nooit achtergekomen waarom deze kist hier nou al zo lang staat. Misschien staat hij klaar de een of andere hoge mof als de acute noodzaak zich voordoet weg te brengen, of is hij bestemd voor het militaire commando van het vliegtuig, of is hij door een groepje Duitsers tijdelijk geparkeerd in afwachting van hun terugkeer.

Het zal Lindeman een zorg zijn; het enige dat hem interesseert is het feit dat het toestel er nog steeds staat en dat het voorlopig blijft staan, want anders is alle werk tevergeefs geweest.

 

(wordt vervolgd)