Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)  

 

Het verhaal van Imi-Chity (1)

De kleine Imi-Chity wist zich zijn vader en moeder niet meer te herinneren. Zij waren lang geleden gestorven. Hij woonde bij zijn grootmoeder aan de oever van een rivier, die zo ver stroomde, dat men aan het einde gekomen zou denken het einde van de wereld bereikt te hebben.

De jongen werd groter en hij zwierf steeds verder van huis weg. Hij dwaalde door het woud en luisterde naar de geluiden. Hij trok door de toendra en gaf zijn ogen de kost. Op een dag kwam hij na een zwerftocht terug bij zijn grootmoeder en zei:

“Grootmoeder, ik  heb een dier gezien – het was grijsachtig met een zwarte staart en het sprong van de ene boom in de andere en van de ene tak op de andere.”

“Dat was zeker een eekhoorntje”, zei zijn grootmoeder. “Je vader heeft er in zijn tijd heel wat gevangen.”

“Dat zal ik ook doen”, zei Imi-Chity.

“Je bent nog te klein, kleinzoontje”, glimlachte zijn grootmoeder. “Als je eekhoorntjes opjaagt, vliegen ze gauw een boom in en verstoppen zich tussen de takken. En dan kun je niets meer beginnen.”

Een volgende keer vertelde Imi-Chity zijn grootmoeder:

“Ik heb weer een dier gezien. Het was helemaal wit en had alleen een zwart puntje aan de staart. Weet je hoe dat beest heet?”

“Reken maar”, lachte zijn grootmoeder. “Dat was een hermelijn. Je vader heeft in zijn tijd heel wat hermelijnhuiden in huis gebracht.”

“Goed, dan doe ik net als hij en ga ik ook op hermelijnen jagen.”

“Ach, mijn lief kleinzoontje, zo eenvoudig is het niet. Als je een hermelijn opjaagt, verstopt hij zich onder de wortels van een boom en dan kun je niets meer beginnen.”

Nog eens kwam Imi-Chity aangerend en riep al uit de verte:

“Grootmoeder, grootmoeder, ik heb een dier gezien. Het was geen eekhoorntje en ook geen hermelijn. Het was donker als natte boomschors, had ronde oortjes en een dikke staart.”

“Nu, dan heb je een kostbaar diertje gezien”, zei zijn grootmoeder. “Het heet sabeldier. Je vader heeft altijd gezegd: de jager die een sabeldier thuisbrengt, mag zich gelukkig prijzen.”

“Grootmoeder, dan zal ik zo’n sabeldier gaan vangen.”

“Ach, lief kleinzoontje, het sabeldier legt grote afstanden af. Een jager moet het soms drie dagen en drie nachten achtervolgen. En met wat wil je het diertje doden?”

“Hoe heeft mijn vader dat dan gedaan?”

“Met een sidderende boog en een snorrende pijl”, antwoordde zijn grootmoeder.

“Kun jij een pijl en boog maken?”

“Ik zal het proberen. Misschien krijg ik het voor elkaar.”

 

(wordt vervolgd)