Verhaal voor de Jeugd
(en voor Ouderen)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland, vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland, vandaag het derde deel van ‘Het verhaal van de reus Wistsch-Otyr’
Het verhaal van de reus Wistsch-Otyr (3)
Wistsch-Otyr gaf haar geen antwoord. Met enige krachtige slagen roeide hij naar het midden van de rivier. Zijn zuster bleef verslagen op de oever achter. De jonge reus roeide zo krachtig, dat er een storm opstak en het begon te onweren. In de nabijheid van de rivier werden mensen door de wind omgegooid; Verderop vroegen de mensen zich af hoe het mogelijk was, dat er bliksemschichten te zien waren, terwijl het verder zulk mooi weer was.
Drie dagen en drie nachten roeide Wistsch-Otyr. Op de vierde dag kwam de burcht van de woudgeest in het zicht. De reus meerde af en stapte op de oever. Omdat hij bang was dat de woudgeest hem direct zou zien als hij in zijn ware gedaante bleef, veranderde hij zich in een rendier.Terwijl hij zo wat rondstapte, dacht hij: “Die woudgeesten hebben scherpe ogen. Als ik hier nog langer blijf lopen, herkennen ze me nog!” En hij nam de gedaante aan van een havik. Hij vloog op en naderde de burcht van Menkw-Oika.
“Ook als havik ben ik niet goed vermomd”, dacht Wistsch-Otyr. “Als ik hier langer blijf rondvliegen, krijgen de woudgeesten argwaan!” Hij nam de gedaante aan van een hagedis en kroop tussen de grashalmen en bladeren naderbij. “Zo zullen ze me niet ontdekken!” dacht hij.
De hagedis kroop naar de muur. Deze was zeer hoog en reikte tot in de lucht. De torenspitsen kwamen tot in de donkere wolken, de funderingen tot de onderwereld, diep onder de aarde. Nergens was een opening te vinden en Wistsch-Otyr zag geen enkele mogelijkheid aan de andere kant van de ommuring te komen. Hij kroop tussen twee balken, maar toen hij daar een poosje zat, zei hij tot zichzelf: “Wat doe ik hier eigenlijk? Waar wacht ik op?” En hij vroeg de 0ppergeest van alle geesten:
“Oppergeest, stuur een hittegolf van zeven dagen en zeven nachten!”
De Oppergeest verhoorde zijn verzoek en de hittegolf kwam. Het was zo heet, dat het lover aan de bomen verwelkte, het gras geel werd en de aarde van de droogte openbarstte.
In de burcht van de woudgeesten groeven de oude mannen en vrouwen zich in. De jonge woudgeesten spartelden de hele dag in de rivier.
Wistsch-Otyr zat nog steeds in zijn schuilplaats. Hij had goede hoop dat hij niet voor niets zat te wachten en zijn hoop ging in vervulling.
(wordt vervolgd)
