Verhaal voor de Jeugd

 

De Witte Poedel (6) 

                                 HOOFDSTUK 2

Zo verlieten de oude man, de jongen en de hond de villabuurt en trokken weer in de richting van de zee. Aan de linkerkant van de weg stond nog een laatste villa. Deze stond half verborgen achter een hoge, witte muur, waarachter van deze kant gezien, zich enige stoffige , hoge, zwart-grijze cypressen verhieven. Alleen door de bredegietijzeren poort, die iets had van een bizar, levendig kantwerk, was een hoekje van het heldergroene gazon te zien. Rondom de bloembedden en in de verte, op de achtergrond liep een pad door dichte wijnranken. Midden op het gazon stond een tuinman, die bezig was de rozen te begieten.

Grootvader was van plan door te lopen, maar stond twijfelend stil.

“Wacht even, Sergei”, gaf hij de jongen te kennen. “Zie ik daar mensen? Vreemd. Ik kom hier elk jaar in de buurt, maar heb er nog nooit iemand gezien. Hoe heet deze villa, Sergei?”

“Villa ‘Vriendschap’, las Sergei het kunstzinnig uitgesneden opschrift aan de ene kant van de poort.

“Vriendschap? …” reageerde grootvader, die niet kon lezen. “Dat is een actueel woord – vriendschap. Daar zijn we de hele dag tegenaan gelopen. Ik voel het aan. Arto, zoek... beste jongen. Vat moed, Sergei. Jij vraagt me altijd van alles: maar ik weet alles!’

 

Het weggetje lag vol grind, en knarste onder de voeten, en aan beide kanten was een soort goot. Aan weerszijden groeiden wilde, veelkleurige bloemen  waaruit een indringende geur opsteeg.

In de fonteinen klaterde helder water.

Voor het balkon was een pleintje. Sergei legde daar het kleed neer, en grootvader nam zijn orgeltje op en begon zich voor te bereiden op het optreden, toen opeens hun aandacht werd getrokken door iets opmerkelijks.

 

(wordt vervolgd)