Ons verhaal voor de Jeugd
Vandaag de vijfde aflevering van het verhaal ‘De Witte Poedel’ van de Russische schrijver Aleksander Koeprin uit zijn verhalenbundel 'Lichter dan Lucht'. Het is de geschiedenis van een kleine groep circusartiesten, die zwerft over het schiereiland De Krim, aan de Zwarte Zee. Het gaat over het circusleven in het grote Russische rijk van ver voor de tweede wereldoorlog.
Het werd vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland.
De Witte Poedel (5)
HOOFDSTUK II
Lodisjkin was een bescheiden man en zelfs als hij werd weggejaagd, had hij geen commentaar. Maar die dag overkwam hem een aangename verrassing in de vorm van een knappe, aantrekkelijke en zo te zien goedhartige dame, de eigenaresse van eenprachtig buitenhuis, dat omgeven was door een mooie bloementuin.
Zij luisterde aandachtig naar de muziek en keek geïnteresseerd naar de acrobatische toeren van Sergei en de vrolijke kunststukjes van Arto, waarna ze de jongen langdurig uitvroeg over zijn leeftijd en zijn naam, waar hij de acrobatische oefeningen had geleerd, wat zijn relatie was met de oude man, wat zijn ouders deden enzovoorts; daarna vroeg ze hen te wachten en verdween naar binnen.
Na ongeveer tien minuten was ze nog niet terug en na een kwartier ook nog niet. Naarmate de tijd verstreek groeide een bepaalde hoop bij de artiesten. De oude man fluisterde de jongen zelfs in het oor:
“Nou, Sergei, we hebben geluk, geloof me, ik ken de mensen. Misschien krijgen we wel wat kleren of schoenen. Dat zou me niet verbazen! …”
Eindelijk verscheen de vrouw des huizes op het balkon, wierp in de hoed van Sergei wat kleingeld en verdween weer. Het waren wat groezelig uitziende munten en er was ook een vuile munt van tien kopeken bij.
Grootvader keek er ongelovig naar. Hij was al op de straat en ver van het landhuis, maar hield nog steeds de munt van tien kopeken in zijn hand geklemd, alsof hij die woog.
“Tja … Dat is ook wat! …” zei hij, terwijl hij plotseling bleef staan. “Wat zal ik zeggen … En wij drieën, stommerds dat we zijn, hebben ons nog wel zo ingespannen. Ze had ons net zo goed een knoop kunnen geven. Die hadden we nog ergens op kunnen naaien. Maar wat moet ik met deze oude munten? Die mevrouw denkt zeker: wat kan mij die oude man schelen en ze slaapt er geen minuut minder om.
Maar daar vergis je je in, mevrouw … De oude Lodisjkin hoeft die oude troep niet. Hier heb je je kostbare munt terug. Alsjeblieft!”
En verontwaardigd en trots smeet hij het geld weg. Het viel zacht rinkelend op de witte stoffige weg.
(wordt vervolgd
Donateurs Abonnement
op het AsserJournaal
ASSEN - Van nu af kunnen lezers (individueel) directies en besturen van Clubs en Instellingen zich aanmelden als DONATEUR ABONNE van het AsserJournaal.
Stelt u het op prijs dat het AsserJournaal blijft verschijnen maak dit mogelijk door
DONATEUR ABONNE
te worden tegen een zelf te bepalen vrijwillige eenmalige of periodieke bijdrage.
De bijdrage kan worden overgemaakt op
Rekening 382837592
met vermelding AJ Press Support
Contact
Colofon
Zoeken / archief
Reageren
Afdrukken
