Voorzitter Bierman nam na 15 jaar afscheid
Goede verkoop op markt van Vrienden WZA en Odd Fel-lows voor ziekenhuis
ASSEN - Onder de over-kapping voor het zie-kenhuis werd woens-dag door de Vrienden van het WZA de traditi-onele bloemen- en boe-kenmarkt  gehouden.
De vrienden proberen met de bloemenmarkt samen met de Asser afdelingen van de Odd Fellows, die hun tweedehands boeken hadden uitgestald, geld bijeen te brengen voor zaken waar het ziekenhuis geen budget voor heeft.
Voorzitter Anco Bierman deelde mee dat dit de laatste markt was geweest die onder zijn leiding werd georganiseerd. Hij mocht verheugd vaststellen dat bij 
het sluiten er van alle kramen waren leeg verkocht en hij geen reststanten naliet.
“Ik heb als voorzitter op een prettige en succesvolle manier het werk voor de Stichting Vrienden van het WZA mogen uitvoeren en kijk met trots en tevredenheid terug op een periode van 15 jaar, waarin we samen mooie projecten met succes hebben kunnen uitvoeren".
De markt van gisteren kwam door de regen wat traag op gang maar in de loop van dag trok het bezoek aardig aan en wel zodanig, dat er over de verkoop allerminst te klagen viel.

Bijdrage Ineke Heijting

 

JOOST EN ZO
door Ed van Tellingen

Zoon Joost (23) heeft klassiek autisme en is verstandelijk gehandicapt. Hij woont in Nieuw Woelwijck in Sappemeer, maar brengt regelmatig een weekendje door in Meppel. Ik schrijf over hem, elke eerste zaterdag van de maand.

 

Ik heb weinig affiniteit met Moederdag, maar dat weerhoudt me er niet van om onder die noemer nu eens te schrijven over de moeder van Joost. En ik grijp Moederdag tegelijk aan om alle moeders van kinderen-met-duizend-en-een-beperkingen achter de coulissen vandaan te halen. Vaders van gehandicapte kinderen bedoelen het goed, maarzonder moeders zouden ze hopeloos verdwalen in het doolhof van de hulpverlening.

Ik ben zelf zo’n vader die misschien wel een aardig stukje op papier kan zetten, maar wat koopt Joost ervoor. Als zijn moeder niet op cruciale momenten de juiste richting had ingeslagen, zou Joost nu niet wonen op de best mogelijke plek die hem een thuis  geeft. Moeders van Joostige kinderen doen wat ze moeten doen, al zetten ze daarvoor hun eigen leven totaal op zijn kop.

Dit is maar een verhaal over de moeder van Joost, dat ik moeiteloos kan aanvullen met tig andere verhalen. Een meervoudig gehandicapt kind is een kind dat 24 uur per etmaal en zeven dagen in de week alle energie en aandacht opslorpt. Jaar in, jaar uit. Zo’n kind holt een mens van binnen uit, een slijtageslag die haar sporen nalaat bij zijn moeder,ook nog jaren nadat het kind het ouderlijk huis heeft moeten verlaten.

Ja, ik was er wel, maar vaak niet. Dan was ik ‘op de krant’. De moeder van Joost was er altijd. Er was domweg niemand die de verzorging van hem kon overnemen.

Terug in de tijd, 7 september 1993. Joost gaat voor de eerste keer naar het kinderdagverblijf voor verstandelijk gehandicapte kinderen. We hadden in korte tijd al een heel traject met hem afgelegd. De diagnose kwam snel en was helder. Joost heeft klassiek autisme. Maximale score.

We hadden ons het dagverblijf laten aanpraten, maar ook weer niet. Gehandicapte kinderen gingen daar gewoon naar toe. De normale gang van zaken.
“Toen hij bij ons huis uit het busje stapte, leek hij in shock-toestand, een zombie. Ik bood hem de koektrommel aan, maar hij duwde mijn hand weg (…)” Het dagboekje waaruit ik citeer is dat van zijn moeder. We zijn nauwelijks twee maanden verder of zij schrijft: “Joost gaat niet meer naar het kinderdagverblijf. Het ging steeds slechter met hem, vooral ’s nachts. Veel gillen, veel huilen. Druk zijn en heel kort slapen. Hij speelt niet meer, al een hele poos. Ik kan hem niet uitleggen, dat hij al minder naar het kinderdagverblijf gaat, dus de spanning blijft voor hem. We kunnen nu alleen maar proberen hem zijn veiligheid terug te geven. Geen extra prikkels. Helemaal weer tot zichzelf komen.”

Een maand eerder hadden we foto’s gekregen van de leiding. Van Joost. We schrokken ons rot: wij zagen de diepe angst in zijn ogen. Zoals we nooit die ene keer vergeten dat we hem zelf daar zagen zitten op een wc’tje. Het was op zijn verjaardag. We mochteneven langs komen en voelden ons klote bij de aanblik van de paniek in zijn ogen.

In een paar maanden hadden we hem zien veranderen. Van een autistisch bang maar vrolijk jongetje in een doodsbang kind dat ’s nachts gilde, ook nog bij ons in bed. Hij sloeg zich op zijn handjes. We raakten ons kind kwijt.

De psycholoog van het kinderdagverblijf meende dat Joost beter elke dag kon komen; dan zou hij wel wennen. Zijn moeder toen: “Dan wordt hij echt verknald.” Terugblikkend zegt ze: “Ik weet nog hoe vastberaden ik was. Joost redt het niet in grotere groepen. Ik zag maar een weg: “We halen Joost eraf.” Dat gebeurde ook, tot ontsteltenis van het kinderdagverblijf.

Twee dagen later schrijft ze in haar dagboekje: “Vanmorgen zat Joost op mijn schoot. Ik knuffelde hem en zei: ‘Lekker bij mamma thuis.’ Joost lachte heel lief en blij. Toen zei ik: ‘Zeg eens mamma.’ En hij zei het!”

Joost thuis houden was de enig juiste beslissing. Na een jaar ging hij naar een klein autistengroepje in Hoogeveen. Dat ging wat beter.
Er zouden nog meer van ‘die enig juiste beslissingen’ volgen. Tot het onvermijdelijke besluit dat Joost niet langer bij ons kon blijven wonen. Zijn moeder durfde als eerste hardop toe te geven dat het echt niet meer ging.

Deze column draag ik op aan de moeder van Joost en met haar aan alle moeders ter wereld die een kind hebben als Joost. En voor hun kind vechten als een leeuwin.

Ed van Tellingen

 

 

De vierde mei. 
Dag van herdenking slachtoffers van de nazi’s en Japanse overheersing
ASSEN – Vanavond  om acht uur volgen na het klinken van de Last Post in het hele land twee minuten van stilte.
De belangrijkste minuten van het jaar want daarin worden de miljoenen Nederlandse slachtoffers van de Nazi’s en  Japanse overheersers herdacht.
Honderd en vier duizend joden en tienduizenden verzetsmensen, militairen en burgers.
Er zijn 68 jaar na de bevrijding in 1945 nog maar weinigen over die de bezettingstijd nog hebben meegemaakt. Voor elkeen van na die tijd is die tijd alleen maar geschiedenis en is er helaas maar weinig besef van wat die vijf jaren voor een volk in oorlogstijd hebben betekend. Het is een ver verleden en voor wie de pijn van die jaren niet heeft gevoeld een haast vergeten verleden.
De twee minuten stilte op de avond van de vierde mei zijn in het leven gehouden om iedereen er aan te herinneren dat er een andere tijd is geweest dan die van de vrijheid en welvaart waarin we sindsdien hebben geleefd en nog leven.
Als vanavond om acht uur bij het oorlogsmonument bij de plek waar eens het zwembad De Wilg was gelegen, de Last Post heeft geklonken, dan gaan de gedachten uit naar al die duizenden en duizenden gevallenen, maar bij dit eenvoudige kruis bij het Asserbos mag in het bijzonder worden gedacht aan drie Assenaren, een vader en zijn twee zonen.
Hendrik de Ruiter (55), Jacob (23) en Henk (17. Zij werden op 11 april 1945 , twee dagen voor de bevrijding van de stad, genadeloos als terroristen zonder enige vorm van proces gefusilleerd door Nederlandse SD-ers . Het gezin De Ruiter was betrokken geweest bij het verbergen in hun huis van een geheim agent.
Op het grote geheel slechts een kleine episode uit de tijd van de daden van terreur die door de bezetters en hun aanhangers werden bedreven. Maar wel een, die duidelijk maakt dat een herdenking van de slachtoffers nooit mag verdwijnen.
Jan Hof  

 

Thuis beter in beeld, maar Drentse uitverkorenen voor meemaken kroning in Nieu-we Kerk tevreden over lange dag
ASSEN – De plaats had niet slechter kunnen zijn maar hier volgt toch een redelijk opgewekt verhaal over het meemaken door de dertig uitverkoren Assenaren – dinsdag- van de kroning en inhuldiging van Willem Alexander als Koning.
En dat dankzij de onvolprezen televisiebeelden die op flinke schermen in de overvolle kerk te zien waren.
Ze kwamen er het eerst in en gingen er als laatste uit, de burgers die een doorsnee moesten vertegenwoordigen van het volk der Nederlanden. Die werden opgepot in een zijbeuk van de kerk, van waaruit of beperkt of bijna helemaal geen zicht was op gebeurtenissen die zich in deze historische ruimte afspeelden.
Iedereen wist trouwens al van te voren dat in eigen huis alles veel beter te zien zou zijn dan ter plekke, maar het gevoel aanwezig te zijn bij een interessant stuk historie vergoedt veel, zo niet bijna alles. Zo is het in elk geval mij overkomen.
Ik kwam terecht in het achterste deel van Vak P en zat daar achter een paar meter breed bouwwerk waartegen een solide stelling met een televisiescherm met een diagonaal van negentig centimeter was opgesteld. Een pessimist zou dat als een gerealiseerde boze droom hebben ervaren, maar omdat ik er nu eenmaal toch al was, nam ik mij voor het beste ervan te maken en nestelde mij op een stoel op en anderhalve meter afstand van het scherm. En daar kon ik alles wat in de kerk en wat buiten gebeurde op volgen alsof ik huis was, zij het minder comfortabel, want daar beschikkend over een zeer gemakkelijke stoel met voetenbankje.
En zo zag ik het hele gebeuren langs mij heentrekken en werd ik openomen in de waarlijk ruimtelijk klinkende orkestklanken en de zang van een gedisciplineerd meisjeskoor.
Alle belangrijke gasten passeerden mij op het scherm van zeer nabij maar ik vertaalde dat meteen naar de werkelijkheid die zich op een dikke veertig meter afspeelde. Ik was er toch voelbaar dicht bij. En dat was ook het geval met andere genodigden met een bijna zelfde ervaring als ik. Niemand klaagde, want onder de indruk van iets bijzonders te hebben meegemaakt.
Het was voor de Drentse delegatie een heel lange zit, want om zes uur van het Provinciehuis per Rapidobus vertrokken  hoorden de reizigers de klok van negen slaan toen de reis voltooid was.
Ondertussen waren ze van provinciewege en vanuit de organisatie goed gefoerageerd in de Passenger Terminal bij Het IJ in Amsterdam waar alle provinciale groepen , vijfhonderd man en vrouw sterk, samen werden gebracht en vandaar weer naar huis vertrokken.
Een lange, lange dag en behalve op de TV schermen dan, geen koning en kroning gezien, maar geen wanklank!
We zijn soms echt wel eens een tevreden volkje.
Het was dus een geslaagde Kroningsdag. In verschillende opzichten.
Maar daarover morgen meer.

Jan Hof

 

Naar de Nieuwe Kerk zonder de sjerp met ‘Leve de Koningin’

ASSEN – Het was Koninginnedag 1937 en ik stond op de 31ste augustus al op tijd klaar om naar school te gaan. De zondagse kleren aan, de oren extra gewassen en het haar voorzien van een moeizaam getrokken maar als altijd niet gelukte scheiding. Ik was al bijna de deur uit toen mijn moeder me terugriep. “Wacht even”,  en ze kwam op me af met een stuk textiel in de hand.
Ze pakte me bij de schouder en wilde me voorzien van een brede oranjegekleurde sjerp waarop met grote letters ‘Leve de Koningin’ te lezen viel. Ik protesteerde hevig want ik wilde niet voor gek lopen tussen mijn klasgenoten en andere leerlingen van de school. Het hielp niet en zo stapte ik even later met een door twee veiligheidsspelden geborgde sjerp de straat op met een gevoel dat de gedachte aan een feestelijke dag waarop minstens een sinaasappel en een glas ranja zouden worden verkregen – zeer schaars voor een arbeiderskind in die crisistijd – ruw was verstoord.
Nagekeken door mijn moeder liep ik de vijftig meter lange zijstraat uit en toen ik de hoek om ging keek ik voor alle zekerheid nog eens achterom, deed snel de sjerp af, stopte die in een broekzak en liep, bevrijd van een last, verder richting school.
Was het een voorbode? Ik heb ook alle jaren daarna nooit een teken van een verbondenheid met het Oranjehuis of met welke instelling ook gedragen.
Met een uitzondering. In de bezettingsjaren droeg ik enige tijd op de revers van mijn colbertje als veertienjarige het speldje van de Winterhulp, de nazi-gezinde organisatie die het armlastige deel van het volk wilde helpen, maar als Duits gezinde organisatie gehaat werd door vrijwel de gehele bevolking. Dat was een fluoriserend speld in de vorm van een molen met daarop de letters WHN – Winterhulp Nederland-, maar als teken van verzet werd het molentje omgedraaid en viel te lezen N.H.W. 
Dat stond voor ‘Nederland Helpt Willemien!' Want Koningin-gezind waren we. Zij was het symbool van de vrijheid die – zo wisten we zeker – aanstaande was.
Nadien dus nooit meer enige getuigenis van oranjegezindheid of rotsvaste aanhanger van de monarchie. Tot op de dag van vandaag. Maar wel een burger die altijd waardering heeft gehad voor de wijze waarop het Koningshuis heeft gefunctioneerd.
Voor de oudere generatie  - in elk geval het deel ervan waartoe ik behoor – is het wat moeilijk het koningsschap te erkennen van iemand als de nu afgetreden Beatrix, die je van baby af hebt zien opgroeien tot de bejaarde vrouw die zij nu is. En dat geldt in wat sterkere mate voor de met sneeuwballen naar de fotopers gooiende tienjarige Willem Alexander.
Nee. Ik ben niet echt koningsgezind en heb moeite met de verburgerlijking van een koningshuis dat nog maar voor een klein deel bestaat uit afstammelingen van Koninklijke huize.
Je kunt nu Koningin worden zonder dat er ook maar een druppeltje echt koninklijk of prinselijk bloed door de aderen stroomt. Het vereist wel enige soepelheid van geest en hart om daar aan te wennen. Als het al went.
Maar toch zit ik vandaag als gewone burger in de Nieuwe Kerk, waar het Koningsschap nog weer eens op grote schaal wordt bevestigd.
Toen ik de uitnodiging daarvoor ontving moest ik direct denken aan de augustusdag in 1937 toen ik demonstratief de oranjesjerp met ‘Leve  de Koningin’ in een broekzak verborg. En dat jongetje mag nu met nog dertig Drenten, onder wie vier Assenaren, zijn stad vertegenwoordigen.
Hij vindt het toch een eer. En dat mag een gezagsgetrouw anarchist zich zeker veroorloven.

Jan Hof

 

Burgemeester reikte in het Stadhuis lintjes uit aan 11 Assenaren
ASSEN – Vanmorgen (vrijdag) hebben 10 Assenaren uit handen van burgeneeter Sicko Heldoorn  de versierselen moen ontvanen die behoren bij het Lidmaatschap in de Ore van Oranje-Nassau.  De heer  J. Muskee  werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
De bijeenkomst vond als altijd plaats in de raadzaal van het stadhuis, waar velen aanwezigen waren om de  jaarlijkse plechtighedid bij te wonen. 



             De gedecoreerden zijn

B. (Bouke) Bakker
De heer Bakker (75) was in 1967 één van de medeoprichters van “De Watervrienden Assen”, was aansluitend 15 jaar voorzitter en daarna vrijwilliger/zwemleraar. Tot op heden geeft hij les in aquajogging. In de loop der jaren heeft de heer Bakker zich voorts verdienstelijk gemaakt als zwemleraar voor leerlingen van de W.A. van Lieflandschool, zwemleraar voor mensen met een verstandelijke beperking en is tot op heden zwemleraar in het kader van “Meer bewegen voor ouderen”.

M.M. (Maria Martje) van der Broek
Mevrouw Van der Broek (67) is vanaf 1980 tot op heden ondersteuner met betrekking tot het alfabetiseren van allochtone kinderen op de basisschool. Daarnaast heeft zij een bemiddelende en ondersteunende rol tussen allochtonen en overheden, huisvestingsorganisaties, gezondheidszorg en het voorgezet onderwijs in Assen.
In 2005 was zij initiatiefnemer van een hulpactie van slachtoffers van het oorlogsgeweld in Irak. Ook is zij medeauteur van het boek “ Bestemming Drenthe” , met daarin de levensverhalen van 14 immigranten.

P. (Pieter) Dam
De heer Dam (75) was en is op vele fronten actief binnen de Christelijk Gereformeerde Kerk. Maar ook op andere maatschappelijke terreinen heeft de heer Dam zich nadrukkelijk gemanifesteerd. Onder meer als begeleider van asielzoekers via de Opstandingskerk,
ook als voorzitter van de huurdersvereniging Kleuvenstee in Asssen en als lid van de Clientenraad MEE.

J. (Jantje) Dekker
Mevrouw Dekker (60) is vanaf 1985 tot op heden als vrijwilliger verbonden aan “ Tegen Haar Wil Drenthe”, een telefonische hulpdienst voor meisjes en vrouwen die te maken hebben (gehad) met seksueel en/of huiselijk geweld. Ook is zij vrijwilliger bij de instelling Vanboeijen, waar ze een vrouw met een verstandelijke beperking intensief begeleid. Verder geeft mevrouw Dekker voorlichting over leven met diabetes en maakt ze zich verdienstelijk als vrijwilliger van de buurt- en speeltuinvereniging Anreperstraat en omgeving.

J. (Johanna) Dijk
Mevrouw Dijk (87) werd in 1956 ingezegend als diacones. Diaconessen pleegden vanuit hun diaconale opdracht dag en nacht beschikbaar te zijn om hulp te bieden in welke zin dan ook. Mevrouw Dijk heeft aan haar opdracht voor een belangrijk deel invulling gegeven vanuit het Bronovo ziekenhuis in Den Haag. Daarvoor kreeg zij zakgeld, geen salaris.
Als diacones is mevrouw Dijk ook actief geweest in Eindhoven en Leeuwarden. In Assen was zij één van de initiatiefnemers van de kerkdiensten, die maandelijks in het Wilhelminaziekenhuis in Assen worden gehouden. Ook is zij regelmatig aanwezig als nestor van de vrijwilligers in het Wilhelminaziekenhuis. Ze was oprichter van de “Stichting Vrienden van de Zuiderkerk”, die zich inzette voor een gezellige en gastvrije ruimte voor hen die dat nodig hebben en ze is reeds vele jaren actief als mantelzorger.

H. (Hendrik) Everts
De heer Everts (64) is vanaf 1966 hoofdcontroleur van het TT-circuit in Assen. Daarnaast is hij kaartcontroleur bij diverse evenementen in de provincie Drenthe, zoals het bloemencorso in Eelde en de Midnight Walk in Assen. Hij is mede-organisator van de wereldkampioenschappen ijsspeedway in Assen en begeleider van diverse andere evenementen in de provincie.

G. (Grietje) Gringhuis en J. Gringhuis
De dames G. Gringhuis (76) en J. Gringhuis (75),  zusters, zetten zich sinds 1982 in voor “Zending over Grenzen”, een internationale, interkerkelijke hulporganisatie. “Zending zonder Grenzen” verzorgt voor met name armen in Oost-Europa niet alleen voedsel, kleding en medicijnen, maar beijvert zich ook voor opleidingen en geestelijke zorg. Beide dames zijn in Assen en omgeving actief op het gebied van kledinginzameling.

B.J. (Berend Jan) de Jong
De heer De Jong (72) was van 1994 tot 2002 actuaris van de Classis Assen en de Particuliere Synode. Van 1998 tot 2011 was hij lid van de Interkerkelijke commissie voor het pastoraat voor doven in de provincie Drenthe. Daarnaast was hij nauw betrokken bij de organisatie van het dovenpastoraat in Drenthe. Vanaf 2003 tot op heden is hij kerkvisitator van de Classis in Groningen en Drenthe van de Protestantse Kerken in Nederland.

P.R. (Peter Roelof) Klomp
De heer Klomp (72) is vanaf 1994 lid en vanaf 1997 voorzitter van de vogelwerkgroep van de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging afdeling Assen. In die hoedanigheid heeft hij vele activiteiten en initiatieven genomen ten behoeve van de fauna in onder meer Drenthe. Daarnaast neemt hij regelmatig belangstellenden mee het veld in om te laten zien hoe en in welke biotoop vogels gezien kunnen worden en hoe geïnventariseerd wordt.
Zij allen werden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassu.

De heer J. (Jan) Muskee benoemd tot Ridder
De heer Muskee (61) was tot december 2011 actief bij UMCG Ambulancezorg, eerst als verpleegkundige, daarna als planner voor ambulancemedewerkers. In zijn vrije tijd heeft betrokkene veel tijd gestoken in de ontwikkeling van een nieuwe roostersystematiek.
Die systematiek is uiteindelijk in gebruik genomen door 23 ambulanceregio’s. Ook een managementinformatiesysteem dat door hem is ontwikkeld wordt inmiddels in 18 regio’ s gebruikt. Met ingang van januari 2011 is er een landelijke CAO Ambulancezorg ontstaan. Ook in dat proces heeft de heer Muskee vele waardevolle adviezen gegeven.
Daarnaast zet de heer Muskee zich in voor de Christelijke Gereformeerde Bethelkerk in Assen. 
 
Foto Ineke Heijting

Conferentie om onderne-mers inspiratie op te laten doen voor maatschappelijk betrokken ondernemen
ASSEN - De stichting ‘Assenvoor Assen’, het stedelijk platform voor maatschappelijk betrokken ondernemen, organiseert op donderdag 23 mei in het Cicero-gebouw een conferentie over Maatschappelijk Betrokken Ondernemen.
Doel is dat ondernemers en maatschappelijke organisaties uit Assen en omgeving zich laten inspireren door een programma waar vier inteeressante workshops deel van uitmaken.
De Stichting wil bestaande en nieuwe initiatieven op het gebied van maatschappelijk betrokken ondernemen voor het voetlicht brengen en de deelnemers aansporen om hier aan mee te doen.
Naast een inleiding van Arie van de Spek (directeur Rabobank)  de resultaten van een regionaal onderzoek naar duurzaam ondernemen en een uitleg door Louis Polstra (lector Arbeidsparticipatie bij het Kenniscentrum Arbeid van de Hanze Hogeschool) trekken vier workshops de aandacht met  als onderwerpen
• Hoe gaan medewerkers van bedrijven werkloze jongeren coachen om ze te helpen aan het werk of naar school te gaan?
• Hoe kunnen bedrijven en instanties samen een Leer-werkbeurs voor Assen organiseren?
• Wat heb je als bedrijf aan een MBO-benchmark en hoe kan je die gebruiken voor de onderbouwing van ‘social return’ bij aanbestedingen en contracten?
• Met welke nieuwe ideeën kunnen we de Asser Beursvloer Maatschappelijk Betrokken Ondernemen op 30 oktober a.s. nóg succesvoller maken?

Burgemeester Sicko Heldoorn overhandigt de erepenning ‘AssenvoorAssen’ aan een Assenaar die het afgelopen jaar de meeste sporen heeft verdiend op het gebied van maatschappelijk betrokken ondernemen.
Na afsluiting van de conferentie door Bert Naarding is er een buffet vanwege het afscheid van Jan Kok, oud-bestuurslid en oprichter van ‘AssenvoorAssen'.
De entree is gratis en iedereen is welkom.
Opgeven kan via info@assenvoorassen.nl

 

Onverwacht ‘Hoog bezoek’ bij tweede lustrum toertocht van de NAM ‘Maatjesclub’ ASSEN – Ter gelegenheid van het tweede lustrum van de ‘Maatjesclub’ brachten Koningin Beatrix en de toekomstige Koning en Koningin van Nederland, Willem-Alexander en prinses Maxima, woensdag een onverwacht bezoek aan de Korenmaat in Assen waar het NAM kantoor zich bevindt.
Het koninklijk gezelschap arriveerde daar, omgeven door een heel peloton veiligheidsmensen, omstreeks half twaalf om waardering te tonen voor het jarenlange goede werk dat deze club heeft verricht.
De Maatjesclub organiseert jaarlijks in samenwerking met  de NAMateurs, de toneelgroep van het NAM personeel, een toertocht door Drenthe voor mensen met een fysieke of psychische beperking.
Zij maakten, gereden door zo’n 25 bezitters van een oldtimer of glanzende sportwagen als Porsches, Aston Martins, Jaguars, Maxda MX-5, en Citroen DS,  een tocht door een deel van Drenthe die in Norg een lunchstop kende. Vandaar ging het weer terug naar Assen.
Tot de deelnemers behoorde wethouder Maurice Hoogeveen, die gebruik mocht maken van de Volvo uit de jaren 60-70 en eigendom is van burgemeester Heldoorn.
Wethouder Hoogeveen toonde zich verrast dat zoveel Nammers zich voor dit gebeuren inzetten.
Het was wethouder Hoogeveen die de eer te beurt viel om het koninklijk gezelschap met behulp van een megafoon welkom te heten en daarna het startsein te geven voor de toertocht.
De deelnemers met een cabriolet of open dak hadden geluk, want het weer werkte uitstekend mee om ook deze dag weer tot een succes te maken.

Wethouder op Open Dag Voedselbank:
"Gem. Kedietbank en Voed-selbank snelst groeiende banken in Nederland"
Veel gemeentelijke politici, vertegenwoordigers van kerkelijke diaconieën en andere organisaties waren aanwezig bij de Open Dag van de Voedselbank. Er was alle reden om deze dag te organiseren want de fietsenkelder achter de school aan de Venestraat 88, waarin de Voedselbank is gehuisvest, had een ware metamorfose ondergaan.
Het ruimtegebrek dat steeds nijpender werd is opgeheven doordat de kledingwinkel van het Leger des Heils, die naast de Voedselbank was gehuisvest, is verplaatst naar een andere locatie in de Rolderstraat, die overigens nog gerealiseerd moet worden. De Voedselbank heeft die ruimte van de kledingwinkel er nu bij gekregen. Het resultaat mag er zijn. Met eenvoudige middelen (potten verf + kwasten) werd het gedateerde interieur omgetoverd tot een alleszins toonbaar onderkomen.
Van bijdragen door de ‘Lions’ werden stoelen, karretjes en (gebruikte) stellingen aangeschaft, waardoor het onhandig stapelen van kratten niet meer nodig is.
De Open Dag werd mede benut om afscheid te nemen van coördinator Tina Koopman, die jarenlang de scepter zwaaide bij de Voedselbank, maar nu om gezondheidsredenen een punt heeft gezet achter haar (vrijwillige) baan. Haar opvolgers, Dennis Boon en Gerard Nienhuis, konden kennis maken met de aanwezigen, die veelal zorgen voor de inhoud van de voedselpakketten voor de (inmiddels) 205 klanten.
Peter Hol, voorzitter van de Stichting Voedselbank Midden Drenthe waarvan Assen een filiaal is, zwaaide Tina Koopman veel lof toe en dankte haar voor haar inzet.
Volgens de voorzitter zijn de voedselbanken met hun toenemend klantenbestand de snelst groeiende banken van Nederland.
Wethouder Jaap Kuin, die ook het woord voerde, was het niet helemaal eens met de voorzitter van de voedselbanken in onze regio. Hij moest tot zijn leedwezen constateren dat de gemeenschappelijke Kredietbanken nog sneller groeien dan de voedselbanken. Maar ook hij stak de loftrompet over de vertrekkende coördinator.
“Tina was wars van procedures”,  zei de wethouder. Ze rustte niet eerder dan wanneer ze haar zin had gekregen. Tina is een voorbeeld-vrijwilliger”.
De wethouder, die nog zichtbaar onder de indruk was van de gebeurtenissen van de vorige avond, toen burgemeester Sicko Heldoorn te horen kreeg dat een kleine meerderheid van de raad hem niet langer wilde als burgemeester, zou graag willen dat alle voedselbanken de wereld uit zouden gaan en dat alle vrijwilligers ontslagen zouden kunnen worden. Hij betitelde de 30 vrijwilligers van de Voedselbank als ‘helden van Assen’ waar hij trots op is. Hij bood het Leger des Heils excu-ses aan dat de Voedselbank de kledingwinkel uit het pand (de fietsenkelder) heeft gedrukt.
Namens de (30) vrijwilligers bood Annemarie Oudejans tenslotte Tina Koopman (midden)  een forse bos bloemen aan, vergezeld van veel woorden van dank.

Bijdrage: Tieme Meints
  

Odd Fellows schonken 3200 euro aan lokale goede doelen  *
ASSEN - De Commissie Maatschappelijke Activiteiten van de Asser Odd Fellows heeft vorig jaar 3200 euro geschonken aan goede doelen.
Dit bedrag werd bijeengebracht door het organiseren van een boekenmarkt, deelname aan de oranjemarkt en door ledenacties.
Het doel van de commissie is om vooral lokale organisaties financieel te ondersteunen.
Daar hebben o.a. de Stilteruimte van het WZA, het Hospice Alteveer, het Roder Jongenskoor (concert voor Interzorg cliënten), het Fonds Nieuwe Kolk en de Stichting Struikelstenen van geprofiteerd.