Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)
Vandaag het zesde deel van het titelverhaal van ‘De Veer van de Kraanvogel’, een boek met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland, vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland.
De Veer van de Kraanvogel (6)
Op die schreeuw kwam Chodshugur naar buiten gerend. Geschrokken vloog hij op haar af en wilde haar bij een vleugel pakken, maar het was te laat. Ze zweefde al in de lucht. Chodshugur had slechts één veer in zijn hand.
En nu vlogen er zeven kraanvogels boven de hut. Ze zweefden in een cirkel, bij wijze van afscheidsgroet, en daarna vlogen ze hoger en hoger, tot ze achter de wolken verdwenen.
Met half dichtgeknepen ogen keek Chodshugur hen na en zei:
“En dat terwijl ze me alleen heeft gevraagd of ze het even vast mocht houden! Nooit vertrouw ik weer een vrouw!”
Hij ging middenin de tuin zitten, legde de veer naast zich neer en speelde met het mes.
Zo vond zijn broer hem toen hij terugkwam van de jacht.
”Waar heb je dat mes vandaan?” vroeg hij.
“Dat heb ik van je vrouw gekregen.”
“En die veer?”
Chodshugur zweeg. Zijn broer schudde hem heen en weer. Hij wist dat er iets ergs was gebeurd.
Chodshugur begon te huilen. “Bij toeval heb ik het verenkleed gevonden”, snikte hij. “Je vrouw vroeg of ze het even vast mocht houden. Maar ze heeft het aangetrokken en is weggevlogen. De kraanvogels hebben haar geroepen.”
Judshian had zijn broertje nog nooit in woede geslagen, maar nu kwam Chodshugur aan de weet hoe verschrikkelijk zijn broers boosheid was. Hij kreeg slaag met de zweep en werd uitgescholden voor ‘hond’. Toen de ergste woede bedaard was, kwam Judshian tot bezinning. Hij duwde Chodshugur van zich af, rende naar de paardenstal, haalde het paard er uit en steeg op. Het goudbruine dier met zijn lichtgekleurde staart en manen danste als het ware weg.
Judshian draafde de tuin uit zonder zijn broer ook maar een blik waardig te keuren. Alleen de kraanvogelveer pakte hij nog op. De veer draaide en wees hem de weg.
Heel lang was Judshian onderweg. Hij reed door rivieren, cirkelde om meren heen en galoppeerde over de toendra’s. ’s Nachts sliep hij onder de blote hemel. De brede paardenrug beschermde hem tegen de wind. Hij kon al gauw niet meer nagaan hoe vaak hij had overnacht.
Eindelijk kwam hij terecht bij de voet van een hoge berg. De veer wees omhoog.
Judshian liet zijn paard grazen op de groene wei en begon te klimmen. De bergwand was steil. De eerste dag legde hij slechts een kwart van de klimtocht af. Na de tweede dag was hij op de helft. Daar vatte hij weer nieuwe moed, want bovenop de bergtop ontwaarde hij een wit huisje.
