Verhaal voor de jeugd

 

Dingo, de Wilde Hond (23)

Door Leni Hof-Hoogland

 

Dingo kwam kwispelstaartend op Larry af. Hij wist helemaal niet wat het baasje zei, maar hij zag wel dat hij er erg bedroefd uitzag. Larry liep naar buiten.

“Ik ga meteen maar”, zei Dingo. Hij gaf Minet en Cindy nog een knuffel en liep Larry achterna. Die werd al ongeduldig. Hij floot eens op zijn vingers en riep nogmaals: “Kom toch, Dingo!

Larry liep het erf af en de woestijn in. Het leek wel of hij een wandeling met Dingo wilde gaan maken. Toevallig liep hij ook net de goede kant op.
Een stukje verderop waren de bosjes, waarin de kleine kangoeroe op Dingo zat te wachten.

“Dat komt slecht uit”, dacht Dingo bij zichzelf. “Dat het baasje nu precies vandaag met me wil gaan wandelen. Ik moet de kangoeroe waarschuwen.”

Bij de bosjes aangekomen liep Dingo ineens weg. Hij sprong de bosjes in, waar de kangoeroe al met een angstig gezicht zat te wachten.

“Hallo”, zei Dingo. “Daar ben ik al. Kom maar met me mee.”

“Ik ruik iets engs”, bibberde de kleine kangoeroe. “Wie is er toch bij je?”

“Wees maar niet bang”, probeerde Dingo hem gerust te stellen. “Het is een mensenjongen, maar hij doet echt niks.”

“Oh, oh!” jammerde de kangoeroe.”Ik ben bang voor mensen. Ik durf niet tevoorschijn te komen.”

Dat was wel even een probleem voor Dingo. Hij legde zijn voorpoot op de schouder van de kangoeroe en zei: “Toe nou maar. Blijf maar dicht achter me lopen. Dat mensenkind doet echt niks en als je toch bang bent, dan verschuil je je maar achter mij. Kom maar gauw.”

Larry was blijven staan.

In de woestijn was het heel stil. Er was geen wolkje aan de stralend blauwe hemel.Wat kon hij ver kijken over de vlakte. Zand, zand en nog eens zand, met hier en daar wat dorre struiken. Maar waar bleef Dingo nu? Hij stopte twee vingers in zijn mond en floot hard. En daar kwam Dingo al aan. Maar hij was niet meer alleen. Wat was dat voor een dier dat bij hem was? Het leek wel een kangoeroe! Zou dat een vriendje van Dingo zijn?

 

(wordt vervolgd)