Verhaal voor de Jeugd
Dingo is al gauw weer gewend aan het leventje in de woestijn, maar hij verlangt steeds heviger naar zijn vriendinnetje op de boerderij, Cindy.
Dingo, de Wilde Hond (27)
Door Leni Hof-Hoogland
Na het grote feest om de veilige terugkeer van Dingo en Hinkeltje te vieren, raakte Dingo al gauw weer gewend aan het leven in de woestijn. Maar hij begon steeds heviger te verlangen naar zijn vriendinnetje op de boerderij, Cindy.
Hij bezocht enige weken de dingoschool, maar de meester zei dat hij hem niets meer kon leren. Hij mocht wel op school blijven komen, maar hij hoefde niet.
Zijn vader en moeder waren trots op hun knappe zoon en zeiden dat hij gerust thuis mocht blijven. Maar ze dachten dat hem dat wel gauw zou vervelen.
Dingo dacht eens na.
“Ik heb niet zoveel zin meer in de school”, zei hij. “Eigenlijk zou ik samen met mijn vriendinnetje een nestje willen bouwen.”
Daar hoorden zijn ouders van op.
“Ik wist helemaal niet dat je een vriendinnetje had, Dingo!” zei zijn moeder. “Welk dingomeisje heb je uitgekozen?”
“Ze woont niet in de woestijn”, zei Dingo, “en ik weet niet eens of ze wel net zoveel van mij houdt als ik van haar. Ik moet haar dat nog vragen.”
Nu waren vader en moeder Dingo helemaal nieuwsgierig geworden.
“Ik hoop dat je een aardig dingomeisje hebt uitgekozen”, zei zijn vader.
Dingo’s ouders werden bleek van schrik toen Dingo vertelde dat zij geen dingomeisje was, maar een mensenhondje.
“Dan is het vast en zeker dat kleine hondje van de boerderij”, zei moeder Dingo. “Wat spijt me dat voor je, Dingo. Ik had veel liever gehad dat je een dingomeisje had uitgezocht.”
“Jullie zullen Cindy vast erg lief vinden”, zei Dingo vol overtuiging. “En ik weet trouwens helemaal niet of ze wel weg wil van de boerderij. Ze heeft het er erg goed en misschien wil ze helemaal niet in de woestijn wonen.”
Vader Dingo schudde zijn wijze hoofd en zuchtte diep.
“Je moet het haar maar gauw gaan vragen”, zei hij. “Maar dan moet je weer naar die mensenboerderij en dat vind ik wel erg gevaarlijk.”
“Ik ben blij dat ik mag gaan”, zei Dingo dankbaar. “Als u het goed vindt ga ik vanavond nog. Ik zal heus heel erg voorzichtig zijn."
(wordt vervolgd)
