Ons Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)
Vandaag deel vijf van het titelverhaal van het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland, vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland.
De Veer van de Kraanvogel (5)
Hij pakte de drie sleutels van de pin, opende de drie sloten en tilde het zware deksel op. De boog en de pijlen vond hij niet, maar wel het kleed van witte kraanvogelveren. Hij pakte het uit de koffer en bekeek de prachtige veren.
Op dat moment kwam zijn schoonzuster binnen. Geschrokken bleef zij staan.
“Geef het verenkleed gauw aan mij!” zei ze.
Haar stem klonk anders, net alsof er hoog in de hemel een kraanvogel trompetterde.
Chodshugur stak het kleed achter zijn rug.
“Je krijgt het niet”, zei hij. “Judshian heeft het niet voor niets in de koffer opgesloten. Ik heb het toevallig gevonden en nu doe ik het weer in de koffer.”
“Laat het mij dan even vasthouden”, smeekte zijn schoonzuster. “Dan krijg je mijn gouden oorbellen.”
“Ik ben geen meisje! Wat heb ik aan jouw gouden oorbellen?”
“Dan krijg je een ceintuur met zilverstiksel!”
“Een man heeft geen vrouwenceintuur nodig.”
“Goed dan, ik geef je een mes als je mij het kleed geeft. Het heft is prachtig uitgesneden en er is een versierde schede bij.”
Chodshugurs ogen glinsterden van begeerte.
“Een mes, dat is wat voor een jager!” zei hij. ”Geef het me gauw!”
Hij pakte het mes aan en gooide zijn schoonzuster het verenkleed toe.
Zij trok het meteen aan en veranderde in een kraanvogel. Ze ging naar buiten en stapte met haar lange benen voorzichtig door de tuin. Ze durfde haar vleugels niet uit te slaan want dan zou ze zo opvliegen en in de hoge lucht verdwijnen. Judshian zou erg naar haar verlangen en zij zou van heimwee wegkwijnen.
Net zou ze het verenkleed uittrekken, toen ze de roep van de kraanvogels hoorde. Zes kraanvogels vlogen krijsend boven de hut en riepen haar. Ze maakte een klein sprongetje en spreidde met een treurige schreeuw de vleugels.
