Verhaal voor de Jeugd en ook voor Ouderen
Vandaag het tweede deel van het titelverhaal uit ‘De Veer van de Kraanvogel’, met sprookjes en verhalen uit het oude Rusland, vertaald en bewerkt door Leni Hof-Hoogland
De Veer van de Kraanvogel
(2)
De oudere broer moest erom lachen en werd niet boos. Ze gingen samen aan de slag en zo was het werk gauw gedaan. Ze voederden de koeien en gaven de paarden te drinken. Daarna maakten ze het avondeten klaar en gingen goed gevoed naar bed.
De oudste broer was de volgende morgen nog maar net vertrokken, of Chodshugur sprong uit bed. Deze dag had hij geen zin nog langer op de zachte dierenvellen te sluimeren. Hij ging naar buiten en keek omhoog in de blauwe lucht. Hoog boven zijn hoofd krijsten de kraanvogels.
“Hij is weg! Mijn broer is weg!” riep Chodshugur hen toe. “Kom gauw naar beneden!”
De kraanvogels daalden af in de tuin en veranderden weer in meisjes. En weer speelden ze, urenlang. Weer had de kleine Chodshugur niet in de gaten dat de dag voorbijging. Bij het afscheid zeiden de kraanvogels:
“Zeg niet tegen je broer, dat we bij je zijn geweest. Als je dat doet, komen we nooit meer terug!”
Ze vlogen weg en verdwenen als sneeuwvlokken in de blauwe hemel. Chodshugur begon meteen aan zijn werk, maar hoe moest hij alles zo snel gedaan krijgen? Zijn broer kwam al weer thuis, een eland over de schouder. Hij keek in het rond – er was weer niets opgeruimd. Nu werd hij werkelijk boos.
“Wil je me soms wijsmaken dat je weer de hele dag hebt geslapen?”
“Zo is het, ik heb de hele dag geslapen”, zei Chodshugur.
Niet uit boosheid, maar om hem de les te lezen, gaf Judshian zijn broer een klap. Maar hij dacht: “Hier klopt iets niet; er steekt iets achter. Vroeger was Chodshugur niet zo lui en deed hij opgewekt alles wat gebeuren moest.”
De volgende morgen stond Judshian net als altijd vroeg op, nam pijl en boog en ging weg, maar hij ging niet naar het bos. Hij ging op de grond liggen, veranderde zich in een vlo, ging in een spleet van het tuinhek zitten en wachtte.
En zie, Chodshugur sliep helemaal niet. Hij liep naar buiten en keek omhoog. De vlo stak zijn kopje uit de kier en keek ook naar boven. Daar krijsten en zweefden de kraanvogels en riepen met menselijke stemmen naar beneden:
“Hé, kleine Chodshugur, is je broer al weg?”
