Verhaal voor de jeugd
Er worden nu twee dieren vermist: Dingo en de kleine kangoeroe, Hinkeltje. Maar er komt nu gauw een eind aan de zorgen van de familie Dingo en de familie Kangoeroe.
Dingo, de Wilde Hond (21)
Door Leni Hof-Hoogland
In het kangoeroedorp in de woestijn heerste grote opwinding en droefenis. Het zoontje Hinkeltje van meneer en mevrouw Kangoeroe was zomaar verdwenen. Het was net zo gegaan als een poos terug met de kleine Dingo. Hij was verdwenen en niemand die hem had zien gaan. Vader en moeder Kangoeroe waren zo bedroefd dat hun behaarde wangen nat waren van de tranen.
Ze hadden de hele nacht gezocht en iedereen had geholpen, maar er was geen spoor van de kleine kangoeroe te bekennen.
“Ik heb hem toch zo vaak gewaarschuwd”, snikte mevrouw Kangoeroe. “Ga nooit te ver van ons hol, want er zijn zoveel gevaren!” heb ik hem gezegd.
“Stil nu maar”, troostte meneer Kangoeroe. “Op zeker moment staat die kleine grappenmaker zo weer voor je neus.”
Maar in zijn hart geloofde hij daar niets van. In de woongroep had bijna niemand die nacht geslapen. Allemaal waren ze aan het zoeken geweest. En nu was het al bijna middag en de meeste kangoeroe’s kwamen al weer naar buiten. Een paar uurtjes slaap was genoeg voor hen. Ze praatten opgewonden door elkaar heen en spraken af weer te gaan zoeken. Een kangoeroe kan toch niet zomaar verdwijnen. Ze zouden in groepjes gaan zoeken. Voordat ze vertrokken hield de burgemeester nog een toespraakje:
“Doe goed je best en kijk goed uit je ogen”, zei hij. “Als de kleine kangoeroe wordt gevonden, dan geef ik een groot feest!”
Dingo’s vader en moeder hadden ook gehoord van de verdwenen kangoeroe.
“Je zou zeggen, hoe kan het”, zuchtte moeder Dingo. “Eerst onze lieve Dingo verdwenen en nu weer zo’n kleine kangoeroe. Weet je nog hoe flink de kangoeroe’s ons toen hebben geholpen met zoeken?” vroeg ze.
Vader Dingo wist het nog best. “Laten wij mee gaan zoeken”, stelde hij voor. “Wat zou het mooi zijn als wij dat kleine kangoeroetje vonden!”
Danga en Dongo moesten in het hol blijven.
“Pas op dat jullie niet weglopen”, waarschuwde vader Dingo. “Want dan zijn we verder van huis.”
Danga en Dongo beloofden het, dus konden vader en moeder Dingo met een gerust hart vertrekken. Ze stapten flink door en hielden hun fijne neuzen omhoog gericht, zodat geen enkele geur hen kon ontsnappen.
