Ons verhaal voor de jeugd
Dingo woont met zijn familie in de Australische woestijn. Hij heeft kennisgemaakt met enige dieren, maar nog niet met de mens. Op een avond waagt hij zich bij een schapenboerderij en raakt gevangen in een konijnenklem. De jongen, Larry, die op de boerderij woont, ontfermt zich over hem.
Dingo, de Wilde Hond (8)
Door Leni Hof-Hoogland
“Larry, Larry, waar zit je toch?” klonk opeens een stem.
“Dat is mijn moeder”, zei Larry. Hij tilde de gewonde hond op en rende naar de keuken.
“Kijk, mamma”, zei hij. “Dit arme wilde hondje heeft de hele nacht in de konijnenklem gezeten.”
“Och, och”, zei Larry’s moeder. “En heb jij zelf zijn pootje verbonden?”
Larry knikte.
“Hij was eerst bang voor mij, mam, maar zo pas heeft hij mij een likje gegeven”, zei hij.
Toen voegde hij er smekend aan toe: “Mag ik hem houden? Ik vind hem zo lief en ik zal echt helemaal zelf voor hem zorgen.”
“We zullen eerst maar eens horen wat je vader daarvan zegt”, zei zijn moeder. “Zoals je wel weet is pappa niet zo gek op die dingo’s.”
Ja, dat wist Larry wel. Zijn vader en de knechts gingen vaak genoeg uit jagen speciaal op dingo’s en konijnen, want die waren erg schadelijk voor de boerderij en het jonge vee. Het was al vaak gebeurd dat een wilde hond een jong lammetje had gedood. Bovendien werden er door de staat zelfs beloningen uitgeloofd voor het inleveren van een dode dingo! En Larry was dus heel bang dat zijn vader het hem zou verbieden het jonge hondje te houden.
“Daar komt pappa al aan”, zei zijn moeder. “Vraag het hem maar direct.”
“Goedemorgen”, galmde pappa’s opgewekte stem. “Het ruikt hier naar eieren met spek!”
Toen zag hij Larry met de jonge wilde hond in zijn armen.
“Wat krijgen we nou?” vroeg hij verbaasd.
“Och, pap, dit arme beest zat in de konijnenklem”, vertelde Larry. “Zijn pootje was erg bezeerd. Ik heb hem verbonden en nu wil ik hem zo graag houden.”
“Een jonge dingo?” zei zijn vader. “En die wou je hier houden. Daar komt niks van in, mijn jongen. Kleine dingo’s worden groot en dingo’s kunnen we hier niet gebruiken.
Je weet toch wel hoeveel last we van die beesten hebben! Laat hem maar gauw gaan naar waar hij vandaan gekomen is.”
De tranen sprongen Larry in de ogen. Hulpzoekend keek hij naar zijn moeder. Die zag zijn verdriet en daarom zei ze:
“Vind je het dan goed dat het beestje hier blijft tot zijn poot beter is, vader? Zo kan hij immers niets beginnen.”
