Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)
Vandaag het verhaal van Imi-Chity uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met sprookjes en vertellingen uit het oude Rusland
Het verhaal van Imi-Chity (2)
Lange tijd was de grootmoeder er mee bezig. Uiteindelijk was zij een oude vrouw en mannenwerk had zij nooit gedaan. Maar zij kreeg het voor elkaar. Ze maakte een boog en pijlen met stompe punten, zoals die gebruikt werden voor de jacht op kleine pelsdieren.
En Imi-Chity kon beginnen. In de eerste drie dagen bracht hij één diertje thuis. Maar later werden het er drie per dag. Grootmoeder gaf hem te eten en te drinken.
Daarna zaten ze bij elkaar te praten en samen vilden zij de dieren. En elke keer deed zijn grootmoeder hem voor hoe zijn vader dat vroeger had gedaan.
Imi-Chity deed zijn best zijn vader in alles zoveel mogelijk na te volgen.
De grootmoeder en haar kleinzoon hadden het nu veel beter. Ze hadden altijd genoeg te eten en genoeg dierenhuiden om warme kleren van te maken. En Imi-Chity groeide op tot een flinke jongeling.
Op een dag zei hij: “Grootmoeder, ik raak zo langzamerhand uitgekeken op de bossen en de toendra’s hier in de buurt. Maak een korfje voor mij en geef mij voor drie dagen eten en drinken mee. Ik wil nu wat verderop gaan jagen en vreemde dieren zien.”
“Waarom niet, ik zal doen wat je zegt”, zei zijn grootmoeder. “Je vader is ook vaak verder uitgezworven.”
Ze ging bij het vuur zitten en vlocht een prachtig mandje van buigzaam berkenschors. Dat vulde zij met eten en drinken en daarna wenste zij haar kleinzoon een goede jacht in verre streken.
Imi-Chity liep naar buiten, liet zijn ski’s op de grond vallen en de richting die de ski’s wezen, ging hij ook.
Overal zocht hij naar sporen. Zelfs een spoor van een muis ging hij na. Werd dat spoor doorkruist door de pootafdrukken van een sabeldier, dan volgde hij het nieuwe spoor. Liep dat dood, dan volgde hij het spoor van een poolvos. Hij ving echter niets en toch was hij al drie dagen van huis. In het korfje zat nog maar weinig eetbaars. Dat at hij op en hij dacht:
“Het geluk van de jager is als de wind, die nu eens van de ene kant blaast en dan weer van de andere. Toch ben ik al ver van huis.
Mijn vader zou in dit geval beslist naar huis terugkeren”.
Imi-Chity keerde zijn ski’s, maar toen hoorde hij opeens een verschrikkelijke schreeuw door het bos weergalmen. Na die schreeuw hoorde hij een oorverdovend gelach.
