Hennie van Voorn: Een leven lang dienstbaar aan de kunst

YDE – Brink 7 is in de Drentse kunstenaarswereld al vele jaren een begrip. Een galerie waarvan de betekenis omgekeerd evenredig is aan de bescheiden omvang. Sinds het bestaan ervan is Brink 7 gewaardeerd en geëerd om de daar gehouden exposities en bovendien gelegen in een onvergelijkelijk  paradijselijke omgeving.

Hennie van Voorn-Stoffers (74, Groningen) is de gastvrouwe die daar al 49 jaar huis houdt en een aloud behuizinkje aan de aloude brink in Yde zag uitgroeien tot een ware Hof van Eden.

Dat ging niet zo maar. Alles wat er nu staat werd steen voor steen en plant voor plant tot stand gebracht. Sinds haar echtgenoot Ben is overleden, nu bijna twee jaar geleden, woont ze er wel alleen maar allerminst eenzaam. Ze kijkt daar terug op een gelukkig huwelijk van meer dan een halve eeuw en confronteert zich dagelijks in huis en hof met Ben, die “van alles wat hier staat en groeit wel eens wat heeft aangeraakt”.
Hij was een kunstenaar in hart en nieren die bij haar elke dag de gelegenheid kreeg dat ook te zijn.  Hennie droeg zorg voor alles wat er zich buiten zijn kunstenaar zijn op Brink 7 afspeel-de. Zijn oeuvre dat zij koestert, legt daar getuigenis van af.

Het was ook de basis voor de start van de galerie Brink 7, want nadat ook de oudste dochter Saskia en haar man Siene met hun kunst ‘op de markt’ waren gekomen richtte Hennie in 1979 een expositieruimte in voor het ‘eigen werk’ van de familie.

Dat werd gevolgd door verzoeken van over de vloer komende kunstenaars om daar ook te mogen exposeren. Hennie van Voorn ging hier op in en binnen enige jaren werd Brink 7 een galerie die zoveel kwaliteit uitstraalde dat zij in 1988 de Culturele Prijs van Drenthe kreeg. Voor haar de aansporing zo lang als het kan met het werk door te gaan.

Het leven met Ben begon voor Hennie rond 1950 toen zij – bij Hooghoudt op kantoor werkend - wel eens poseerde voor vader Van Voorn (een Ploeg schilder) en zijn twee zoons. Met de jongste klikte het al heel gauw en in 1952 trok zij met hem naar het westen. Zij kochten een bescheiden woonboot in Ouderkerk aan de Amstel en woonden dicht in de buurt van de studio van Marten Toonder, waar Ben een jaar lang werkte. Hij ging daarna bij een bedrijfje in Blaricum aan de slag, maar de eige-naar daarvan overleed na vier maanden. Toen was het kiezen: terug naar Toon-der, waar hij zeer welkom was, of voor zichzelf beginnen. Het werd het laatste.

‘Eigen baas zijn’, wat zijn ideaal was, betekende wel een leven vol onzekerheid, maar “het was een heerlijk leven, heel schraal, maar vol uitdaging”.

Na vijf jaar woonboot kwam er een plotselinge wending. Een collega zat om woonruimte verlegen, Ben maakte de als grap bedoelde opmerking dat hij hun ‘Rietvoorn’ wel kon kopen. Een paar dagen later kwam de collega terug om te zeggen dat hij op de koop inging. Een beetje beduusd, maar gezegd is gezegd, en keerden Hinderkien Stoffers en Ben van Voorn naar Drenthe terug.

Zij zaten korte tijd zonder eigen onderdak maar moeder Van Voorn wist een woninkje in Yde te koop, en dat is dus Galerie 7 geworden, waar ook vier dochters en een zoon ter wereld kwamen.

Hennie van Voorn: “Ik koester de herinnering aan 53 jaren samenzijn met Ben. Ik zou alles zo weer overdoen”.

Jan Hof