Chantage na het feest (27)

 
Hoofdstuk 4
 
      EEN MOEILIJKE OPGAVE VOOR PAUL

  

”Ja, ja”, zei Evert mat en hij keek van de een naar de ander. “Wat wil je doen als we weten, wie het zijn?”
“De politie inlichten”, zei Paul en hij begon heftiger te praten. “Als we niks doen, zijn we medeschuldig. Dan gaat de verkoop van die sigaretten door, zo niet op onze school, dan op een andere. En iedere dag kan er iets ergs gebeuren. Dat wil je toch ook niet?”
“Nee”, mompelde Evert, “maar dan gaan de anderen natuurlijk praten.”

Hij wachtte even en ging verder: “Ze zullen zeggen dat ik ze die hash-sigaretten heb verkocht." Hij fluisterde: “Ik ben zelf ook handelaar geweest, handelaar in verdovende middelen.”

“Hij heeft gelijk”, moest Achim toegeven. “Als wij zoiets ondernemen, is Evert erbij. Hij staat dan niet meer onder druk door die schuldbekentenis, maar door het feit dat hij op school hasj heeft verkocht.”

“Als dat uitkomt, is het met hem gedaan”, zei Alexa. “Dan wordt hij direct van school gestuurd. Dat is wel zeker. En daar blijft het misschien niet bij.”

“Ja, dat is een probleem”, gaf Paul toe.

Ze praatten er verder niet over. Ze hadden het gevoel dat er toch geen goede oplossing voorhanden was.

Zwijgend reden ze terug. Evert ging naar zijn huis, Achim naar zijn werk en Paul en Alexa fietsten samen verder.
Voor het huis van Alexa bleven ze staan.

Alexa zei zacht: “Ik vind het fijn, dat je Evert hebt geholpen.”

“Dat is toch vanzelfsprekend."

”Dat je zo gauw doorhad hoe de zaak in elkaar zat!”

“Dat was niks bijzonders”, zei Paul en hij reed weg.

 

(wordt vervolgd)