Verhaal voor de Jeugd
(en voor Ouderen)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland, vandaag het zesde deel van Het Verhaal van de Reus Wistsch-Otyr.
Het Verhaal van de Reus Wistsch-Otyr (6)
Zijn zuster beefde van angst.
“Lieve broer, echt, ik weet niets. Meer dan ik je heb verteld, heb ik niet gezien of gehoord.”
Nu vroeg Menkw-Oika aan alle dieren die voorbijliepen en aan alle voorbijvliegende vogels en aan alle voorbij zwemmende vissen naar zijn ontvoerde bruid. Niemand had iets gezien, niemand had iets gehoord.
De zes meter lange woudgeest was erg verdrietig. Hij ging op een bank zitten en huilde bitter. Hij huilde zo, dat zijn tranen tot beekjes werden.
In deze gemoedstoestand bleef hij een jaar. Op een dag vloog de zwarte raaf Spitssnavel over de burcht. Menkw-Oika keek omhoog en vroeg hem:
“Jij vliegt boven alle streken en ziet alles. Heb jij misschien ergens mijn gevangene gezien, de kleine vrouw?”
“Ik weet waar zij is, ik heb haar gezien”, antwoordde de raaf, “maar ik ga het jou niet vertellen, hoe je mij ook smeekt. Want als je van de jacht terugkomt, verjaag je mij van de buit en gunt me nog niet het kleinste stukje vlees, nog geen druppeltje bloed.”
De raaf vloog weg en Menkw-Oika begon nog harder te huilen van ergernis en verdriet.
Daar kwam een meesje aangevlogen. Het tsjilpte:
“Ik weet iets, ik weet iets!”
“Wat weet je dan?” vroeg Menkw-Oika.
“Ik weet dat mijn kindertjes een warm nestje zullen krijgen. De kleine vrouw, de echtgenote van Wistsch-Otyr, heeft een zoontje. Zij heeft het wiegje van het kind bekleed met mos en bij het verschonen van het bedje viel er een stukje mos uit het raam. Ik heb het meegenomen en ga er mijn nestje warm mee maken. Tsjilp, tsjilp!”
De zes meter lange woudgeest hield meteen op met huilen. Hij sprong overeind en schreeuwde:
“Kom allemaal hierheen, woudgeesten! We trekken ten strijde tegen de reus Wistsch-Otyr, die mijn kleine vrouw heeft ontvoerd!”
(wordt vervolgd)
