Ons verhaal voor de Jeugd
Uit het door Leni Hof-Hoogland vertaalde en bewerkte boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland, de vertelling ‘Hoe de verhuizing toch nog doorging’.
Hoe de Verhuizing toch
nog doorging (2 en slot)
Op een keer ging de haas naar de rivier om te drinken. Daar zag hij op de oever een berenmoeder staan, die in het ondiepe water met haar poot vissen aan het vangen was.
De haas wilde het hazenpad kiezen, maar dacht: “Wat heb ik van haar te vrezen. Weglopen kan ik altijd nog!”
En hij riep de berenmoeder toe: “Hé, domme berin, alle beren zijn allang uit deze buurt vertrokken. Wat doe jij hier?”
“Ik zoek mijn kleine zoontje. Ik ben hem kwijtgeraakt toen wij naar het Paddestoelenland zijn verhuisd. Alle berenkinderen zijn er, alleen mijn zoontje niet. Hij is vast verdwaald.“
“Dat moet mijn vriendje wel zijn. Kom, ik zal u naar hem toe brengen. Als u hem herkent, dan is hij van u, herkent u hem niet, dan kan hij bij mij blijven.”
Bij het hazenleger aangekomen, zag Bruintje zijn moeder direct. Blij liep hij haar tegemoet. De moeder was dolgelukkig. Zij likte haar zoontje van zijn kop tot zijn voetzolen.
“Ach, mijn lief zoontje, wat ben ik blij dat ik weer terug gevonden heb. Kom maar gauw mee.”
En Bruintje ging mee. Na een klein stukje lopen, keerde het beertje zich om. Hij zag dat de haas op zijn achterpoten voor het leger zat en jammerlijk huilde. Nu begon Bruintje ook te snikken.
“Laten we terug gaan! Ik wil niet verhuizen!”
Maar zijn moeder zei: “Kom nu maar, kind. Het is daar heel mooi en er zijn erg veel paddestoelen. Je zult zien dat je het er heerlijk vindt!”
De berin bracht haar zoontje door het woud naar het hol. Hij huilde aan één stuk door. Het beviel hem helemaal niet. Zijn moeder gaf hem te eten, maar hij at niets. De moeder deed spelletjes met hem, maar hij bleef huilen.
“Ik vind het hier niet leuk. In het woud is het donker, in de toendra is het licht. De paddestoelen hier zijn bitter en de bessen daar zijn zoet. Ik wil terug naar de toendra.”
Nu werd de berin erg bedroefd.
”Goed”, zei ze, “we blijven hier nog één nacht en morgen gaan we terug naar de toendra.”
Ze gingen slapen. Bruintje deed niets dan woelen en snikte zelfs nog in zijn slaap. Heel vroeg was hij wakker en hoorde ‘hup, hup’ iemand voorbijspringen en toen om het leger heen. Bruintje holde naar buiten en daar zag hij zijn vriendje, de haas!
Ze gingen heerlijk spelen, verstoppertje, hardloopwedstrijden en ga zo maar door. Nu werd de berin wakker en zij ging aan het pakken voor de terugreis.
“Wat ben je aan het doen, mamma?” vroeg Bruintje. “Waar wil je heen?”
“Hoe kun je dat nou vragen? We gaan naar de toendra terug. Dat wil je toch? Je vindt het hier toch niet leuk?”
“Ik vind het nu wel leuk hier”, zei het beertje. “Het is hier mooi en er zijn paddestoelen. Ik wil hier niet meer weg!”
En dus bleven ze in het woud, de berin, haar kleine zoontje en zijn vriend, de haas.
