Verhaal voor de Jeugd
(en voor Ouderen)
Nu het zesde en laatste deel van het Verhaal van Imi-Chity uit het boek De Veer van de Kraanvogel met verhalen en sprookjes uit het oude Rusland.
Het verhaal van Imi-Chity
(6 en slot)
Hij luisterde aan de schoorsteen. Iemand vroeg de kleine jongen: “Wat is er, kleinzoontje? Moet je mij een boodschap overbrengen?”
Het kleinzoontje gaf geen antwoord. Imi-Chity hoorde wel dat hij met de voeten stampte en in zijn handen klapte. Huppelend en dansend kwam de jongen naar buiten en ging naar zijn eigen huis terug.
Imi-Chity hoorde de stem zeggen: “Hoe komt het toch, dat wij woud-grootvaders zulke onopgevoede en domme kleinkinderen hebben? Wanneer worden die nu eindelijk eens wijzer. Ik moet er zelf maar even heen gaan.”
Imi-Chity liet zich snel naar beneden glijden en klom weer op het andere huis. Daar zag hij de oude man al komen. Zijn wenkbrauwen zagen er uit als dik wit mos en zijn haar als dichte takken met gele bladeren. Hij ging naar binnen. Imi-Chity hoorde hem zeggen: “Zo, Mengk-Poschich, heb je genoeg gespeeld?”
Mengk-Poschich gaf geen antwoord. Hij kreunde alleen maar. Zijn moeder huilde en vroeg: “Och, vader, wat is er toch met hem? Help hem snel. Het is toch je kleinzoon?”
“Ik kan hem niet helpen”, antwoordde de grootvader. “Hij, die onze jongen kwaad heeft gedaan, moet hem helpen. Het is een mensenjongen, die Imi-Chity heet.”
“Maar waar vind ik die Imi-Chity?” huilde de moeder.
“Daar hoef je niet ver voor te gaan!” antwoordde de oude man. “Imi-Chity zit op het dak en luistert door de schoorsteen naar wat wij zeggen.”
“Ik zal hem gaan roepen!” riep de moeder.
“Doe maar niet”, zei de grootvader. “Als jij hem roept komt hij niet en als ik hem roep komt hij ook niet. Mengk-Poschich hoeven we er niet heen te sturen, want die kan niet praten. Laten we zijn oudere zusje maar sturen. Wie zou zo’n mooi meisje kunnen weerstaan?”
Het meisje kwam naar buiten. Toen Imi-Chity haar zag, viel hij bijna van het dak af. Haar wenkbrauwen leken wel vleugels en haar vlechten zingende vogels, want als ze haar hoofd omdraaide, klingelde er goud en zilver. Het mooie meisje keek omhoog en glimlachte tegen Imi-Chity, maar ze sprak geen woord en ging weer naar binnen.
Imi-Chity sprong van het dak af en volgde het meisje. Binnengekomen pakte hij de punt van de tong uit zijn mand en drukte deze op zijn plaats, zodat deze gelijk weer aangroeide.
Mengk-Poschich danste en lachte en deed zijn mond wijd open om nog harder te schreeuwen, maar toen keek hij Imi-Chity aan en fluisterde:
“Zoals ik zie heeft mijn vriend iets kostbaars meegebracht, maar hij neemt ook iets kostbaars van hier mee.”
Iedereen keek naar Imi-Chity, die alleen maar oog voor het meisje had. Daarna keken ze naar het meisje – zij had alleen maar oog voor Imi-Chity.
De grootvader zei: “Ze hadden Mengk-Poschich al veel eerder een stukje van de tong af moeten snijden, dan was zijn verstand ook eerder gekomen.
Mijn kleinzoon heeft gelijk – er heeft zich iets verstrikt, dat wij niet moeten ontwarren. Kom, Imi-Chity, geef eens antwoord.”
Maar Imi-Chity antwoordde niet. Hij ging voor het meisje staan en vroeg:
“Wil je met mij trouwen?”
“Dat wil ik”, zei het meisje.
En daarmee eindigt ook dit verhaal.
Einde
