Verhaal voor de Jeugd

 

 

Dingo, de Wilde Hond (32a)

Door Leni Hof-Hoogland

“Nu maar goed onthouden waar ons heuveltje staat”, zei Cindy. “Het is een prachtig plekje, maar is het niet te ver van je ouderlijk hol, Dingo?”

Dingo moest er om lachen.

“We zijn helemaal niet ver van huis, kind”,  zei hij. “Kun je dan niet ruiken dat we al weer dicht bij de bewoonde woestijn zijn? Wij zijn in een cirkel gelopen en nu nog ongeveer vijf minuten van huis. En dit plekje zal ik nooit vergeten.
Dat kan ik niet eens. Je zult zien dat ik er morgenochtend zo op af loop.”

“Nu zie je dat ik maar een domme hond ben”, pruilde Cindy.

“Ik kan niet goed onthouden en ook niet goed ruiken. Wat heb je nu aan mij?”

“Kom, kom”, troostte Dingo.“Je bent het ruiken gewoon een beetje verleerd. Dat komt wel weer terug. En met het onthouden kan ik je wel helpen.”

Inmiddels stonden ze al weer voor het hol van de familie Dingo.

“Fijn dat jullie er zijn”, zei Dingo’s moeder. “En… hebben jullie een mooie plek gevonden?”

“We hebben het mooiste plekje van de hele woestijn”, zei Dingo opgetogen. “Maar vijf minuten hier vandaan staat een klein, begroeid heuveltje. Daar willen we ons hol maken. Het krijgt een verborgen in- en uitgang. Ga morgen maar even mee om te kijken.”

Dat wilden Dingo’s ouders wel. Maar eerst moest er gegeten worden.

Dongo en Danga kwamen ook net thuis. “Hebben jullie een plekje gevonden?” vroegen ze tegelijk.

“Nou en of”, zei Dingo. “Vader en ik gaan er vanavond even heen en morgen begin ik met graven.”

Danga en Dongo wilden ook graag mee om te kijken, maar dat ging niet.

“Jullie moeten morgen weer vroeg op voor de school”, zei moeder Dingo. “Maar morgenmiddag mogen jullie wel even gaan kijken.”

Na het eten gingen vader Dingo en Dingo weg. Dingo wist de weg zonder zoeken te vinden. Hij was blij dat zijn vader het ook een goede plek vond.

“En niet te ver weg, daar ben ik blij om”, zei zijn vader.

 
(wordt vervolgd)