Verhaal voor de Jeugd
(en voor Ouderen)

Het Geschenk van de Gouden Slang (3)

 

De broers renden weg zonder nog eenmaal om te kijken. Barkoul bleef zitten en wachtte af wat er zou gebeuren. De slang keek hem evenwel vriendelijk aan en sloeg zich met zijn staart op de rug. Barkoul probeerde zijn bedoeling te begrijpen.

“Ik moet zeker op zijn rug gaan zitten. Nou ja, waarom niet, erger dan het is kan het niet worden. Sterven moet ik toch.”

Hij ging op de rug van de slang zitten. De slang kronkelde weg. Barkoel reed op zijn rug en had geen idee waar hij heen ging. Bomen, struiken en rotsblokken vlogen voorbij, zo snel gleed de slang vooruit. Kwam hij bij een riviertje, dan schoot hij er overheen als een pijl, kwam hij bij een berg, dan vloog hij op als een vogel, en bergafwaarts slingerde hij omlaag als een beekje.

Ze kwamen bij het woud. Barkoul keek verbaasd om zich heen.

“Wat moet het hier gestormd hebben!” dacht hij. “Zoveel bomen versplinterd, zoveel bomen met wortels en al uit de grond getrokken – ontelbaar veel!”

Een hoge boom met vele zijtakken was onbeschadigd gebleven. De slang richtte zich op en tilde Barkoul op de bovenste tak. Daarna kroop hij weg.

Hij had dit nog maar net gedaan, of daar klonk een vreselijk gesis tussen de wortels van de boom. Een gesis, een gefluit en een gedreun als bij een onweer. Een draak kwam tevoorschijn uit zijn aardhol, zwart als een nacht zonder sterren. Om hen heen werd alles donker.

Ook de gouden slang siste. De twee dieren gingen op hun staarten staan en begonnen te vechten.

Barkoul zat op de boomtak te beven van angst.

“Maar”, dacht hij, “als de zwarte draak wint, dan wordt de zon verduisterd en als de gouden slang wint, zal het weer helder en dag worden.”

De strijd tussen de slang en de draak ging verder. Door de geweldige klappen die zij uitdeelden, werden bomen geveld, vlogen grote kluiten aarde de lucht in en grote stenen in het rond.