Verhaal voor de Jeugd
(en ook voor Ouderen)
Uit het boek ‘De Veer van de Kraanvogel’, met vertellingen en sprookjes uit het oude Rusland, vandaag deel zes van het verhaal ‘Hoe het Wylka op de zee verging’.
Hoe het Wylka op
de zee verging (6)
“Ja,” antwoordde Wylka. “Ik geloofde al dat ik zelfs mijn gebeente niet meer op aarde zou kunnen brengen.”
“Dat zou je ook niet gelukt zijn”, zei de Heer der Rendieren. “Wie de zee op gaat, moet er bekend mee zijn. Je hebt het grote geluk gehad dat je witte rendier rechtstreeks naar mij toe is gekomen. Hij heeft me verteld hoe jullie samen op de ijsschots terecht zijn gekomen en hoe jij hem het leven hebt gered, zonder aan jezelf te denken.
Om die reden heb ik de boomstam in de zee gegooid, zodat je daarop naar de oever kon drijven. Je kunt bij me blijven wonen tot je weer op krachten bent.”
Wylka bleef bij de Heer der Rendieren en werd elke dag een beetje sterker. De twee zusters, de reuzinnen, gaven hem rijkelijk te eten en hielden hem lekker warm. De eerste tijd zat Wylka alleen maar rustig bij het vuur, daarna kroop hij wat op handen en voeten rond en tenslotte kon hij weer staan.
Op de dag dat hij zover gevorderd was, ging hij naar de Heer der Rendieren en zei:
“Geef mij twee rendieren, zodat ik naar mijn huis kan gaan dat middenin de bergen staat.”
“Wacht nog een poosje, Wylka”, zei de Heer der Rendieren. “In de toendra is nu alles stijf bevroren en er zijn al vele rendieren verhongerd. Ikzelf moet naar de toendra om de aarde bloot te woelen en te zorgen dat de rendieren jongvee krijgen. Hoed jij in die tussentijd dan mijn oude koeien en stieren.”
De zusters spanden twee rendieren, die zo groot waren als bergen, voor hun vaders slee. De Heer der Rendie-ren ging in de slee zitten en floot scherp. En daar kwamen van achter alle heuvels en bergen rendier-snoeten tevoorschijn, als zeilen achter een hoge golf.
De Heer der Rendieren joeg zijn slee vooruit en de jonge rendieren galoppeerden achter hem aan.
Wylka keek zijn ogen uit – er liepen zoveel jonge rendieren, dat er geen eind aan kwam. De hele dag huppelden ze voorbij en pas tegen de avond passeerde het laatste dier, een kleintje nog, de verbaasde Wylka.
(wordt vervolgd)
