Verhaal voor de Jeugd
 (en voor Ouderen)

 

 

Hoe het Wylka op
de zee verging (3)

 

Hij kwam bij de plek waar de scheur in het ijs was geweest. Nu zag hij daar alleen water klotsen en golven breken. Het ijs langs de oever was niet meer te zien – Wylka dreef op een ijsschots de zee in.

“Nu kan ik schreeuwen en huilen zo hard ik maar kan”, zei Wylka. “Maar deze oever zal niet naar mij toekomen.”

Wylka woonde nu dus op de ijsschots. Drie jaren lang werd hij door de schots meegevoerd over de zee. In die drie jaren at hij drie rendieren op en nu had hij alleen nog de witte stier.

Het vierde jaar brak aan en nu zou hij eindelijk het laatste rendier moeten slachten. Maar hij dacht:

“Ik ga toch ten onder. Ik kan dat dier net zo goed in leven laten.”

Hij leidde het rendier naar de rand van de ijsschots, duwde het in het water en zei:

“Zwem maar rechtuit – rechtaan. Misschien haal je de oever nog.”

Het rendier zwom een stukje weg en draaide zich om. De tranen rolden hem over de wangen. Nadat hij ongeveer honderd slagen had gezwommen, keerde hij terug. Hij klom op de schots, liep naar zijn baas en likte hem in het gezicht.

“Hij wil mij zeggen dat het beter is samen te sterven dan alleen,” dacht Wylka. “Maar ik vind het toch beter dat een van ons blijft leven.”

Weer duwde hij het rendier in het water. Deze keer zwom het tweehonderd slagen en keerde terug. Tweemaal likte hij Wylka in het gezicht, tweemaal legde hij zijn gewei in de nek.

“Hij bedoelt dat ik op zijn rug moet gaan zitten, zodat we samen naar de oever kunnen zwemmen”, raadde Wylka. “Maar met zijn tweeën halen we het nooit.”

Hij aaide het witte rendier en duwde het daarna weer in het water. Zelf bleef hij op het ijs achter.

Het rendier zwom driehonderd slagen en keek nog een laatste keer om naar zijn baas. Wylka wuifde naar hem en beduidde hem verder te zwemmen. Het rendier schudde zijn gewei en zwom verder. Wylka keek hem na tot hij uit het gezicht was verdwenen. Zelfs het gewei was tussen de golven niet meer te ontdekken.

(wordt vervolgd)